MENU

Δεν ήταν μερικές απλές προεκλογικές εξαγγελίες που έμειναν απλώς… υποσχέσεις. Δεν ήταν έωλα και κενά περιεχομένου «θα», που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ όπως συνέβη σε άλλους τομείς της πολιτικής ζωής. Η παρούσα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνίστησε στην υπόθεση της κάθαρσης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Επί των ημερών της έγιναν οι μεγαλύτερες παρεμβάσεις και μάλιστα στην καρδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αγγίχτηκαν ζητήματα δύσκολα. «Καυτές πατάτες» που η κυβέρνηση Τσίπρα δεν φοβήθηκε να πάρει στα χέρια της. Το ελληνικό ποδόσφαιρο βγήκε από τον βάλτο, έστω κι αν έχει να κάνει ακόμα αρκετά βήματα μέχρι να επανέλθει στην απόλυτη κανονικότητα. Οι ξένοι διαιτητές είναι ένας θετικός νεωτερισμός απέναντι στους στημένους παλαιότερα και φοβισμένους σήμερα Έλληνας, το VAR θα προσθέσει ένα κομμάτι ακόμα στο παζλ της μεγαλύτερης διαφάνειας.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο όμως σαν κάτι να έχει αλλάξει. Δικαστικές υποθέσεις που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το ελληνικό ποδόσφαιρο μένουν στάσιμες και κακοφορμίζουν στα συρτάρια εισαγγελέων και δικαστικών λειτουργών.

-Noor 1

-Συμμορία

-Τζήλος

Τρεις υποθέσεις φωτιά. Υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται παράγοντες ποδοσφαιρικών ομάδων, ιδιοκτήτες ΠΑΕ και από την εξέλιξη των οποίων επηρεάζεται άμεσα η βαθμολογία, αφού αν αποδειχθεί ενοχή τότε οι εμπλεκόμενες ομάδες αντιμετωπίζουν βαρύτατες κυρώσεις που φτάνουν μέχρι και τον υποβιβασμό.

Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση μετα την αποχώρηση Κοντονή από το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει βάλει σε κάποια αραχνιασμένη ντουλάπα όλα τα επίμαχα ζητήματα; Γιατί οι περιπτώσεις αυτές εδώ και ένα περίπου χρόνο δίνουν το δικαίωμα στον απλό Έλληνα πολίτη να σκέφτεται ότι κάτι άλλο συμβαίνει;

Μια ματιά στα καθημερινά σχόλια ενός αναγνώστη θα πείσει και τον πλέον δύσπιστο στην κυβέρνηση ότι δεν τρέφει καμία ελπίδα ο Ελληνας. Έχει υποβαθμίσει στο μυαλό του την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία του θεσμού της Δικαιοσύνης. Ο μέσος πολίτης θεωρεί ότι ακόμα κι αν γίνει... έγκλημα σε δημόσια θέα, δε θα έχει κανένα πρόβλημα ο κατηγορούμενος αν είναι... κάποιος που μπορεί να κινεί νήματα. Κι όμως δεν είναι έτσι!

Υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί με μεγάλο κύρος, εισαγγελείς που παίζουν κορώνα γράμματα τη ζωή τους. Η κ. Τζήβα για παράδειγμα που ερευνούσε την υπόθεση του Noor1, κυνηγήθηκε λυσσαλέα για να μην σκαλίζει υποθέσεις πέρα από τα «όρια». Αλλά και δεκάδες άλλοι εξαίρετοι δικαστικοί που πασχίζουν κόντρα στην φημολογία να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Οι παθογένειες του συστήματος δεκαετιών είναι τέτοιες που αφήνουν υποθέσεις πίσω και κρατούν δέσμιες τέτοιες υποθέσεις.

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά...

Διότι προκαλεί απορίες η στάση της κυβέρνησης που έπαψε πια να κάνει αναφορές στην υπόθεση της «Εγκληματικής» που έγινε «Συμμορία», στην υπόθεση του Noor1. Καμία επίσημη αναφορά και στην υπόθεση του ξυλοδαρμού του διαιτητή Τζήλου;

Πως είναι δυνατόν οι μόνες εξελίξεις που έχουμε σε αυτές τις πολύκροτες υποθέσεις να είναι μόνο αναιρέσεις ή παραπομπές τους στον Άρειο Πάγο;

Είναι δυνατόν για υποθέσεις, στις οποίες υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις, η κυβέρνηση να μην έχει κάνει κάποια τοποθέτηση και να μην πιέζει ώστε να πέσει άπλετο φως και να δούμε αν υπάρχουν και αποδείξεις;

Η μπάλα πια βρίσκεται στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα. Διότι στο τέλος της ημέρας, ο Πρωθυπουργός είναι αυτός που πιστώνεται ή χρεώνεται τα πάντα. Σε αυτόν πάνε όλα τα credits σε κάθε επιτυχία και όλα τα… αναθέματα στις υποθέσεις που βαλτώνουν. Αλήθεια, τι περιμένει και δεν δίνει το έναυσμα, ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες;

Ο μεγαλύτερος σύμμαχος σε κάθε κατηγορούμενο είναι πάντα η καθυστέρηση. Οι κατηγορούμενοι μοιάζουν με τις μικρές ποδοσφαιρικές ομάδες απέναντι σε μια παραδοσιακή μεγάλη. Θα κάνουν τους τραυματίες, θα πετούν μπάλες στο γήπεδο, θα καθυστερούν να περάσουν οι κατά κύματα επιθέσεις του ισχυρού.

Την ώρα λοιπόν που συγκεκριμένη ΠΑΕ σε καθημερινή βάση επιτίθεται ασταμάτητα στην παρούσα κυβέρνηση, εκείνη λειτουργεί ουσιαστικά ως σύμμαχος της. Πώς; Αφήνοντας υποθέσεις που την αφορούν ένεκα της άμεσης, έμμεσης ή εμπλοκής του προέδρου της, να κακοφορμίζουν στα συρτάρια.

Προσοχή εδώ! Η δουλειά της κυβέρνησης δεν είναι να επεμβαίνει στις αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας. Το μόνο που ζητά ο απλός πολίτης για να αισθάνεται το κοινό περί δικαίου αίσθημα, είναι η δικαιοσύνη. Να τρέξουν οι υποθέσεις! Αν οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι και δεν υπάρχουν στοιχεία, να αθωωθούν.

Αν είναι ένοχοι και αποδεικνύεται, να τιμωρηθούν, όπως ορίζει ο νόμος. Ποιοι είναι ένοχοι και ποιοι αθώοι; Να τους μάθουμε για να σταματήσει και η χιλιοπαιγμένη κασέτα περί σκευωρίας. Παρότι λοιπόν σε αυτές τις τρεις βαρύγδουπες δικαστικές υποθέσεις εμπλέκονται συμπτωματικά ίδια πρόσωπα είναι εξαιρετικά οξύμωρο πως οι εξελίξεις παραπέμπονται στις… καλένδες.

Αλήθεια, τι περιμένει ο Αλέξης Τσίπρας και δεν δίνει εντολή να επιταχυνθούν οι εξελίξεις; Πως μπορεί να μείνει αμέτοχος, όταν το μόνο που ζητάει ο απλός πολίτης είναι δικαιοσύνη, διαφάνεια, ισονομία; Με έργα, όχι λόγια…

Σε οποιοσδήποτε χώρα του δυτικού πολιτισμού η κυβέρνηση θα είχε ζητήσει διαδικασίες fast track και δίκες που θα έδιναν το αίσθημα Δικαιοσύνης στους πολίτες. Εδώ, ακόμα και χθες, μετά τα συγκλονιστικά στοιχεία που βγήκαν στο φως για την δολοφονική επίθεση στον Τζήλο, η πρώτη αντίδραση στα social media ή στο SDNA ήταν «έλα μωρέ σιγά, τίποτα δε θα γίνει πάλι».

Κι έπειτα ακολουθεί η εκκωφαντική σιωπή όλων των συστημικών ΜΜΕ, η αναμενόμενη σιωπή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και η σιωπή της κυβέρνησης! Η κάθαρση πρέπει να ολοκληρωθεί. Κι η μπάλα βρίσκεται πια στα χέρια των αρμοδίων. Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία ευκαιρία του ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά πολύ περισσότερο της ελληνικής κοινωνίας να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Θα τολμήσει επιτέλους κανείς; Η κλεψύδρα πια γύρισε ανάποδα.

Γιατί μετά τις εκλογές, πιο πιθανό είναι να δούμε καμήλες στην Αλάσκα παρά να προχωρούν αυτές οι υποθέσεις...

Noor, Συμμορία, Τζήλος: Γιατί η κυβέρνηση επιτρέπει το παιχνίδι των καθυστερήσεων;
EVENTS