MENU

Είναι ο Αλέξης Τσίπρας νέος Παπανδρέου; Όχι, δεν είναι. Δεν έχει λεφτά να δώσει, ούτε το απόθεμα προσωπικής γοητείας που διέθετε ο Ανδρέας. Δεν έχει επίσης εκείνο το σπάνιο χάρισμα που μετατρέπει έναν κοινό δημαγωγό σε αντικείμενο βαθιάς λατρείας από τον λαό. Ο Ανδρέας δεν αγαπήθηκε απλώς. Λατρεύτηκε στα όρια της παραφοράς. Και αυτό, όσο κι αν το αποδώσεις στον λαϊκισμό του, στο χρήμα που μοίρασε αφειδώς, στους διορισμούς και σε όλα τα υπόλοιπα που εν πολλοίς διαμόρφωσαν την νεοελληνική κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, στην πραγματικότητα πήγαζε από την προσωπικότητα του. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι λίγο σαν Ανδρέας από τα Lidl.

Φταίει βέβαια και η εποχή. Σήμερα τα είδωλα «θολώνουν» εν ριπή οφθαλμού. Οποιοσδήποτε κεφάτος αργόσχολος μπορεί να καθίσει στον υπολογιστή του και να φτιάξει ένα βίντεο με όσα υποσχόσουν προεκλογικά και όσα συνέβησαν μετά τις εκλογές και να σε κάνει ρόμπα σε όλο το ίντερνετ.

Αυτό δεν χρειάστηκε να το περάσει ο Ανδρέας. Η Αντιπολίτευση που είχε απέναντι του ήταν ο Μητσοτάκης, παλιός γνώριμος και αντίπαλος του χεριού του και μια Νέα Δημοκρατία που σταδιακά ΠΑΣΟΚοποιήθηκε ακολουθώντας κατά πόδας τον κρατισμό και την πελατοκρατεία του «Σοσιαλισμού» . Είχε επίσης ΜΜΕ φιλικά ως επί το πλείστον - με εξαίρεση τον «Ελεύθερο Τύπο» και την «Αυριανή» όταν στράβωσε με τη Μιμή - αφού τα ιδιωτικά κανάλια ή «βοθροκάναλα της διαπλοκής» δεν είχαν ανοίξει ακόμα και η ΕΡΤ του άνηκε.

Δεν είχε χιλιάδες χρήστες στο facebook και το twitter να θυμούνται και να επαναφέρουν κάθε τρεις και λίγο τα «η Ελλάδα έξω από την ΕΟΚ», «ΕΚΟ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» ή τις φωτογραφίες του με τον Καντάφι και άλλους λαμπρούς ηγέτες της ανθρωπότητας. Πιθανότατα να τα κατάφερνε ακόμα και με όλα τα παραπάνω. Έχω τις αμφιβολίες μου. Η ικανότητα του Ανδρέα να περνάει κατευθείαν στην κοινωνία το μήνυμα που ήθελε, με ένα νεύμα, μια ατάκα, ένα απλοϊκό σύνθημα, ήταν ένα φυσικό ταλέντο που δύσκολα θα επιβίωνε στην ψηφιακή αρένα των ημερών μας.

Όχι, δεν νιώθω ότι τον αδικώ όταν γράφω ότι ο Ανδρέας υπήρξε καταλύτης στη σημερινή καταστροφή μας. Ο Παπανδρέου είχε πολλά λεφτά να διαχειριστεί. Είχε τους Έλληνες στην παλάμη του χεριού του. Είχε τις δυνατότητες που δεν δόθηκαν σε κανέναν άλλο έκτοτε να στρέψει την Ελλάδα προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Αν όχι άμεσα, διότι η χώρα χρειαζόταν ακόμα να επουλώσει τις πληγές της επταετίας και των όλων των κοινωνικών διχασμών της, έστω σταδιακά . Μέσα από την παιδεία και την πριμοδότηση της ουσιαστικής παραγωγικότητας.

Νομίζω ξέρουμε όλοι καλά πια τι ακριβώς πριμοδότησε και για ποιους λόγους: Τους φίλους, τους πελάτες, τις αργομισθίες, τις «αγροτικές» επιδοτήσεις των τζιπ, την λογική της ήσσονος προσπάθειας, την χαμηλή αισθητική . Και μέσω αυτών, την λαμογιά, την κουτοπονηριά, την μπαγαποντιά μικρή, μεγάλη ή και τεραστίων διαστάσεων.

Υπήρξαν κι άλλες ευκαιρίες, μετά το θάνατο του Ανδρέα, να στρίψουμε το καράβι. Αλλά με την κοινωνία κακομαθημένη , το κράτος – πελάτη και τη διαπλοκή πανίσχυρα και τους πρωθυπουργούς πολύ λιγότερο δημοφιλείς, το πράγμα είχε γίνει εξαιρετικά δύσκολο. Και ουδείς αποδείχθηκε αρκετά γενναίος για να το προσπαθήσει καν. Κάποιοι, όπως ο Κώστας Καραμανλής όχι μόνο δεν το επιχείρησαν αλλά επέσπευσαν την καταστροφή.

Η πολιτική κρίνεται με βάση τις συνθήκες που επικρατούσαν όταν εφαρμόστηκε. Σύμφωνοι. Αλλά κρίνεται και με βάση το αποτύπωμα της στο χρόνο. Στο πρώτο σκέλος ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει κάποια – λίγα – ελαφρυντικά. Το δεύτερο όμως, στα δικά μου μάτια, καθιστά σχεδόν γελοία κάθε προσπάθεια αποενοχοποίησης του , σε διάφορα καλογραμμένα αφιερώματα που διαβάζω δεξιά κι αριστερά και λένε πόσο μεγάλος ηγέτης υπήρξε. Ίσως, όταν πάψουμε να θεωρούμε «ηγέτη» τον καταστροφικό με χάρισμα και γοητεία και στρέψουμε λίγο το βλέμμα προς τους βαρετούς χρήσιμους, κάτι να αλλάξει στη χώρα.

Προς το παρόν, ο Ανδρέας ζει. Και δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, αυτός μας οδηγεί…

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Αντρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς…
EVENTS