MENU

Ήταν- ανεξαρτήτως αν αγαπούσε κανείς ή όχι τα τραγούδια του- ένας καλλιτέχνης, σωστά; Ας φτιάξουμε, λοιπόν, με τη δύναμη του μυαλού μας μια καλλιτεχνική εικόνα για χάρη του: μία σκηνή, μ' ένα μόνο φως στο κέντρο της για να φωτίζει εκείνον.

Από κάτω, ως είθισται στα κέντρα που εμφανιζόταν, κόσμος πολύς να δίνει νέα διάσταση στον όρο «το αδιαχώρητο». Η μουσική αρχίζει να δυναμώνει εν είδει προάγγελου της παρουσίας του, ο Παντελής πλησιάζει το μικρόφωνο και αποφασίζει να μας πει την ιστορία της ζωής του.

Εγώ της έδινα στοργή βασίλισσα την είχα/ ό, τι κι αν ζήταγε στη γη όλα της τα παρείχα/ Εγώ όσα της έλειπαν καψούρα και αλητεία/ μα ούτε αυτά την κάλυψαν την έκανε η κυρία...

Την είχε, από μικρή μάλιστα ηλικία, σα βασίλισσα. Ο λόγος για την αγάπη του για τη μουσική: μόλις στα 7 του ανακάλυψε τον έρωτά του για το τραγούδι, ο οποίος συναγωνιζόταν με αξιοσημείωτη ευκολία αυτόν για το ποδόσφαιρο (και την ΑΕΚ, της οποίας υπήρξε φανατικός υποστηρικτής).

Ωστόσο, στα 17 του χρόνια τού διαγνώστηκε πρόβλημα καρδιομεγαλίας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χώρο του αθλητισμού. Κάπως έτσι η «Κυρία»- η αγάπη, δηλαδή, για την ασπρόμαυρη στρογγυλή θεά- την... έκανε και άφησε χώρο για ν' ανθίσει ακόμα περισσότερο ο προαναφερθείς έρωτας για τις νότες.

Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε/ Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε για τον ίδιο πόνο ξενυχτάμε/ Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε/ Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε τυραννιέται αυτή και εμείς γελάμε

Και είναι πασιφανές πως συνεχίζουμε να μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο- άλλωστε ξέρετε πολλά παιδιά που στα 11 χρόνια τους ζητάνε από τους γονείς τους δώρο μια κιθάρα προκειμένου να την «γρατζουνίσουν», αντί- φερ' ειπείν- ένα πλαστικό σπαθί για να γρατζουνούν με πάσα επισημότητα τ' αδέρφια τους;

Η κιθάρα, λοιπόν, έφτασε στα χέρια του 11χρονου Παντελίδη, ο οποίος δεν την άφησε στιγμή σε ησυχία. Παρά το γεγονός πως ουδέποτε πήγε σε κάποιο ωδείο και δεν έκανε ποτέ μαθήματα (ήταν αυτοδίδακτος), βελτιωνόταν ολοένα και περισσότερο με αποτέλεσμα διάφορες «θελκτικές» ιδέες ν' αρχίσουν να μεγαλώνουν παράλληλα με τον ίδιο.

Ωστόσο, τα όνειρα περί καριέρας στο μουσικό στερέωμα έπρεπε να πάρουν παράταση.

Βλέπετε, προείχε το πολεμικό ναυτικό.

Σημάδια έβρισκα επάνω της κι απλώς το προσπερνούσα/ τόσο πολύ την ήθελα τόσο την αγαπούσα/ Σ’ εσένα πάντα γύριζε σε ζήλευα να ξέρεις/ που να `ξερα ότι και εσύ το ίδιο υποφέρεις...

Παρά τα εμφανή σημάδια ταλέντου τόσο σε στιχουργικό και συνθετικό, όσο και σ' ερμηνευτικό επίπεδο, ο ήρωας της ιστορίας μας αναγκάστηκε να τα προσπεράσει, καθώς έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασε σε στρατιωτική σχολή. Έτσι, λίγο μετά τα 20, έγινε μόνιμος στο πολεμικό ναυτικό, όμως...

Όμως τόσο πολύ την ήθελε, τόσο την αγαπούσε και πάντα γύριζε σ' αυτήν διότι υπέφερε μακριά της. Ναι, καλά το φανταστήκατε: τη μουσική.

Έτσι, ανήμπορος να μείνει σε απόσταση από αυτήν, άρχισε να βιντεοσκοπεί τα τραγούδια του και μετά τ' ανέβαζε- αρχικά για πλάκα- στο youtube. Τα θετικά σχόλια και τα like μετά από λίγο καιρό, όμως, δεν αστειεύονταν καθόλου- άρχισαν να παίρνουν μορφή ηχητικής χιονοστιβάδας που στο διάβα της παρέσυρε τα πάντα.

Βλέποντας την αποδοχή που τύγχαναν τα βίντεό του, ο Παντελίδης πήρε την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του (κατά δήλωση του ιδίου) και παραιτήθηκε από το πολεμικό ναυτικό με στόχο να κυνηγήσει το παιδικό του όνειρο.

Να γίνει, δηλαδή, κι «επισήμως» τραγουδιστής.

Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε/ Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε για τον ίδιο πόνο ξενυχτάμε

Αν και συνεχίζουμε να μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο- του οποίου την μετέπειτα επιτυχία γνωρίζουμε- στα πρώτα του βήματα τα ξενύχτια λάμβαναν χώρα σε μικρά μαγαζιά, παρά το γεγονός πως κομμάτια του όπως το «Δεν ταιριάζετε σου λέω» ή το «Συνοδεύομαι» είχαν γίνει ήδη ευρύτερα γνωστά.

Από το 2012, όμως, που κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος με τίτλο «Αλκοολικές οι νύχτες» (που έγινε διπλά πλατινένιος), τα μεγαλύτερα κέντρα της Αθήνας- και όχι μόνο- τον υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες κι έπειτα η εκτόξευση μέχρι τα εγχώρια καλλιτεχνικά αστέρια ακολούθησε πορεία ανάλογη ενός καλογραμμένου παραμυθιού.

Ο Παντελίδης έγινε, εν ριπή οφθαλμού θα μπορούσε να πει κανείς, το νούμερο 1 όνομα που κυκλοφορούσε στις πίστες. Όλα τα μεγάλα ονόματα του χώρου ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του, καθώς και μόνο το όνομά του στην αφίσα του σχήματος εξασφάλιζε το... sold out στο εκάστοτε μαγαζί.

Ωστόσο, πέραν της φωτεινής πλευράς της ζωής, υπάρχει, δυστυχώς, και η σκοτεινή όψη του φεγγαριού.

Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε πίνουμε μαζί και τραγουδάμε/ Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε τυραννιέται αυτή και εμείς γελάμε

Τα «σαρκοβόρα» ΜΜΕ και τα social media, παρά το γεγονός πως πολλοί εξ αυτών «έπιναν και τραγουδούσαν» με τον Παντελίδη, σε κάθε ευκαιρία φρόντιζαν να φορέσουν το υποκριτικό τους πρόσωπο και να τον κατακρίνουν για το γεγονός πως «δεν ήταν ποιοτικός» και «παραλλάσσει κάθε φορά το ίδιο τραγούδι και γίνεται επιτυχία», παραγνωρίζοντας πως ήταν ένα από τα λίγα εν Ελλάδι παραδείγματα αυτοδημιούργητου ανθρώπου.

Μάλιστα, μόλις πριν από δύο ημέρες, με αφορμή ένα από τα τελευταία του τραγούδια (τα «Κατεχόμενα»), η ηλεκτρονική- και όχι μόνο- κατακραυγή προς το πρόσωπό του έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, «αναγκάζοντάς», σχεδόν, να ζητήσει συγγνώμη και να το αποσύρει.

Σήμερα, όμως, μόλις μαθεύτηκε πως ο άτυχος Παντελίδης σκοτώθηκε σε τροχαίο, η κατάσταση ανατράπηκε και η υποκρισία άρχισε να χαϊδεύει τη στρατόσφαιρα, με τα “RIP” ν΄ αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο για κάθε ένα δευτερόλεπτο που περνούσε.

Μα, για τον ίδιο άνθρωπο δε μιλάμε; Για ένα 32χρονο παιδί που απλά έκανε το... λάθος να πετύχει στη ζωή του;

Ο 11χρονος πιτσιρικάς με την κιθάρα στην αρχή της ιστορίας μας μπορεί να μη μένει πια εδώ, όμως έχει αφήσει πίσω του, ως παρακαταθήκη, τα λαοφιλή του τραγούδια. Κι ένα πασπαλισμένο με χρυσόσκονη stοry για το πως μπορείς να καταλήξεις από το δωμάτιο του σπιτιού σου στημένος μπροστά σε μια κάμερα, σ' ένα κατάμεστο νυχτερινό κέντρο που σε αποθεώνει.

Αν κλείσετε τα μάτια σας και συγκεντρωθείτε αρκετά, μπορείτε σχεδόν να δείτε τη σκηνή να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια σας.

Το soundtrack της εικόνας δεν είναι τίποτα άλλο από τα αγνά χειροκροτήματα του κοινού.

Παντελής Παντελίδης: Η ζωή του όλη
EVENTS