MENU

Έχει καταντήσει ανέκδοτο πλέον. Σε όποιον φίλαθλο κι αν μιλήσεις σοβαρά για το θέμα της παρουσίας κόσμου στα γήπεδα και το ποσοστό προσέλευσης που θα επιτρέπεται, γυρίζει την πλάτη γελώντας. Αδιαφορώντας. Δεν πιστεύουν τίποτα, δεν ελπίζουν τίποτα, απλά ζουν στην Ελλάδα. 

Πώς και γιατί να πιστέψουν άλλωστε; Έχει δώσει έστω ψεγάδι ελπίδας το κράτος, για να πείσει πως υπάρχει ίχνος λογικής και αξιοπιστίας; Τα πρόσφατα σοβαρά προβλήματα λόγω της κακοκαιρίας και του χιονιά, είναι ένα ακόμη λιθαράκι στο κάστρο αναξιοπιστίας που χτίζει η κυβέρνηση. Με τον κόσμο όχι απλά να μην ελπίζει, αλλά να διακωμωδεί κάθε αντίθετη σκέψη. 

Το ποσοστό φιλάθλων που θα επιτρέπεται στις αθλητικές εγκαταστάσεις, δεν είναι κάτι τόσο σοβαρό όσο οι συνάνθρωποί μας που αφέθηκαν στην τύχη τους στα χιόνια και τον παγετό. Όμως δεν παύει να είναι μείζον ζήτημα για την κοινωνία μας, που απασχολεί εκατομμύρια ανθρώπους στην χώρα. 

Άρχισαν να ακούν πως η αύξηση των κρουσμάτων εν μέσω εορτών, ήρθε λόγω της παρουσίας κόσμου στα γήπεδα. Ουσιαστικά στέρησαν απ’ τους φιλάθλους το δικαίωμα να βρεθούν στις εξέδρες, καθώς το 10% με πλαφόν τα 1.000 άτομα, είναι απλά μια κωμική απόφαση που εφαρμόζεται. Με υπόσχεση μάλιστα, πως θα αλλάξει αυτό δύο εβδομάδες αργότερα. Από τις 16 Ιανουαρίου και μετά. 

Μην κοιτάτε το ημερολόγιό σας. Πάει, μας αφήνει κι ο Ιανουάριος. Πάμε από βδομάδα και βλέπουμε όπως μας είπε ο Θάνος Πλεύρης. Ο ίδιος που επιλεκτικά παίρνει θέση για να… βάλει χέρι σε ομάδες και οπαδούς, αρκεί να μην είναι το αγαπητό σωματείο της κυβέρνησης και του ίδιου προσωπικά. Εκεί, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ακόμη κανείς δεν τον έχει ενημερώσει τι είχε συμβεί στη Ριζούπολη σε εκείνο το Απόλλων Σμύρνης-Ολυμπιακός. 

Ήδη πέρασαν 15 μέρες απόδειξης της αναξιοπιστίας της κυβέρνησης. Με τα γήπεδα κλειστά ουσιαστικά. Με τις ομάδες να ψάχνουν σε κάθε ματς να βρουν τρόπο για να ικανοποιήσουν τον κόσμο τους. Είτε με τρόπους κατανομής των 1.000 εισιτηρίων, είτε διεξάγοντας αναμετρήσεις κεκλεισμένων για να μην υπάρξει καμία διάκριση. 

Πέρασε ένας μήνας. Αν τα γήπεδα ήταν η βασική αιτία εξάπλωσης του ιού, θα το ξέραμε. Γιατί θα είχε λυθεί το πρόβλημα. Ασφαλώς κανένα πρόβλημα δε λύθηκε. Ίσα-ίσα που με τις επιλογές της κυβέρνησης, μεγαλώνει η διάθεση άσκοπης και ακατανόητης τιμωρίας του αθλητισμού. 

Ενδιάμεσα… πετάνε τυράκια για να «τσιμπήσει» ο κόσμος, να ελπίζει. Τη μία θα επιτρέπεται η παρουσία των κατόχων διαρκείας, την άλλη θα αυξηθεί το ποσοστό στο 20%, στο 30%, μέχρι το 50% που φτάσαμε τώρα. Στα λόγια και στις διαρροές για να ελπίζει και να το συζητά ο κόσμος. 

Ίσως και να βολεύει αυτό. Ίσως για ακόμη μια φορά να γίνεται ο αθλητισμός πεδίο άσκησης πολιτικής, γιατί οπουδήποτε αλλού… γελάει ο κόσμος.

Εκχιονιστικά που δεν είχαν καύσιμα. Εκχιονιστικά που είχαν… αργία. Κρουασάν ληγμένα σε αποκλεισμένους απ’ το χιόνι. Δηλώσεις περί ευθύνης των αποκλεισμένων και όχι της κρατικής μηχανής. Ε, πώς θα ξεχαστούν όλα αυτά; Ας βρίζουν τουλάχιστον για το ποσοστό φιλάθλων στα γήπεδα. Μπας και ξεχαστούν τα υπόλοιπα. 

Θυσία στο βωμό της ανικανότητας. Η οποία καθρεφτίζεται πάνω στον αθλητισμό, αλλά δεν απασχολεί και κανέναν. Ο πολιτικός προϊστάμενος του συγκεκριμένου τομέα, είχε κάνει μία δήλωση όταν προέκυψε η απόφαση για το 10%. Εν συνεχεία αγνοείται. Αλλά απ’ τον Λευτέρη Αυγενάκη τι να περιμένει κανείς; Δεν υπάρχει κάτι που να καταπιάστηκε και να υπήρξε επιτυχία. Έχει πιστωθεί τον τίτλο του πιο αποτυχημένου υπουργού αθλητισμού ever και τον τιμά. 

Το ποσοστό φιλάθλων στα γήπεδα παραμένει ίσο με το ποσοστό πολιτικής αξιοπιστίας: 10%
EVENTS