MENU

«Είμαι ένας αποτυχημένος, δυσφήμησα το γηροκομείο, δεν τα κατάφερα, απέτυχα. Πλέον δεν θα με εμπιστευτεί ποτέ ξανά κανείς. Με νίκησε ο κορωνοϊός.

Κουράστηκα και μάλλον δεν ήμουν καλός καπετάνιος. Λάτρεψα τη δουλειά μου. Έκανα λάθη».

Είναι κάποια από τα λόγια που φέρεται να έγραψε σε μια επιστολή που άφησε πίσω του ο 41χρονος πριν βάλει τέλος στη ζωή του. 

Δεν ήταν καλός καπετάνιος. Δεν τα κατάφερε. Απέτυχε. 

Σε μια χώρα που δοκιμάζεται, όπως και όλος ο πλανήτης, εδώ και μήνες, που δίνει μάχη με την πανδημία, βρέθηκε ένας άνθρωπος να αναλάβει, με τρόπο τόσο πικρό και προφανώς ακραίο, την ευθύνη επειδή (θεώρησε ο ίδιος πως) δεν έκανε σωστά την δουλειά του! 

Σύμφωνα με τις δηλώσεις που έκαναν οι συνεργάτες του, αλλά και οι συγγενείς των ηλικιωμένων που του είχαν εμπιστευτεί τη φροντίδα των δικών τους επρόκειτο για έναν άνθρωπο ευσυνείδητο και ευαίσθητο, με υψηλό αίσθημα ευθύνης.

Από αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν βάρος όταν θεωρούν ότι είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι για αυτό που θεωρούν αποτυχία. Κάτι ίσως που βλέπουμε εξαιρετικά σπάνια από πολιτικούς.

Αυτούς που μας κουνούν όλους αυτούς τους μήνες το δάχτυλο, αυτούς που μας εγκαλούν για τη δημόσια συμπεριφορά μας, αυτούς που μιλούν για την ατομική ευθύνη. 

Το περασμένο Μάρτιο κατάλαβε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, διαβάζοντας για τις εξελίξεις στη γειτονική Ιταλία και πήρε μόνος του μία τολμηρή παραμένοντας επί μακρόν έγκλειστος σε καραντίνα μέσα στη μονάδα του στον Άγιο Στέφανο, μαζί με τους εργαζομένους του. Για 65 ημέρες δεν βγήκε έξω από τη μονάδα φροντίδας για να είναι σίγουρος ότι θα προστατεύσει τους ηλικιωμένους.

Σήκωσε στις πλάτες του όλο το βάρος της ευθύνης και μια ευσυνειδησία που δεν έχει δείξει ούτε στο ελάχιστο κανένας από τους κυβερνητικούς υπεύθυνους μέχρι τώρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν να σκεφτούν ότι είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο συνανθρώπων τους!

Και ο ιδιοκτήτης του γηροκομείου είτε είχε ευθύνες είτε όχι τις ανέλαβε με αδιανόητο. Ακόμα και αν ίσως κάποιοι κρίνουν πως δεν ήταν δυνατός. Η αυτοκτονία του προφανώς δεν είναι παράδειγμα, είναι όμως η ευαισθησία του, η υπευθυνότητά του και η ανθρωπιά του. Αυτά που λείπουν από όσους κάνουν κουμάντο, από αυτούς που δεν διαθέτουν ευθιξία για να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, από αυτούς τους ανεύθυνους που ζητούν ευθύνες από όλους τους άλλους, αλλά όχι από τους εαυτούς τους.

Ένας άνθρωπος, επίσης, ο οποίος ενδεχομένως δεν άντεξε (κι αυτό είναι εικασία, ουδείς μπορεί να γνωρίζει) την… ανθρωποφαγία που θα ετοίμαζαν τα ΜΜΕ, αυτά που θα τον δίκαζαν επειδή «επέτρεψε» στον κορωνοϊό να μπει στο γηροκομείο και να προσβάλει ανθρώπους που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. 

Είναι πλέον εμφανές πως οι επιπτώσεις της πανδημίας σε ψυχολογικό επίπεδο είναι ασύλληπτες. Δεν έχουμε όλοι την ίδια ανοχή σε ψυχολογική πίεση και οικονομική ασφυξία. Πρέπει να βάλουμε και τον ανθρώπινο παράγοντα στην εξίσωση και να σταματήσουμε τελικά να μαλώνουμε για το ποιος φταίει περισσότερο. 

Στη χώρα των ανευθυνοϋπεύθυνων η ατομική ευθύνη κατέληξε σε μια αυτοκτονία
EVENTS