MENU

Μας αρέσουν οι κωμωδίες εδώ στην Ελλάδα. Και τις προτιμούμε. Και γεμίζαμε τα θέατρα, όταν μπορούσαμε. Τι θυμήθηκα τώρα… Και τώρα μπορούμε, αρκεί να ανοίξεις τηλεόραση και διαδίκτυο…

Ο Κυριάκος Βελόπουλος, βγήκε πρώτος στη σκηνή του «Δελφινάριου», με το που άρχισε η παράσταση: «Κορονοϊός και τρώει story». Εμφανίστηκε πουλώντας την πραμάτεια του σαν πλανόδιος κομπογιαννίτης: «Εδώ η καλή αλοιφή για τον κορονοϊοοοοό. Βυζαντινό τη λέμε και είναι φτιαγμένη από σπάνια φυτά της Αυστραλίας. Πάρτε τη και θα με θυμηθείτε…» μας φώναζε. Και πολύ το χάρηκε ο κόσμος και χειροκρότησε. Κι άλλοι γέλασαν κι άλλοι χασμουρήθηκαν. Και κάποιοι θυμήθηκαν τον «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα και τα γιατροσόφια που πουλούσε στους αφελείς χωριάτες… Τι πάνε και θυμούνται κι αυτοί και χαλάνε τη διάθεση τους;

Κι έπειτα βγήκαν οι γιατροί και χειροκροτήσαμε δυνατά. Πού είχαν μείνει ξεχασμένοι όλοι αυτοί; Και βγήκαν κι οι εγκλωβισμένοι Έλληνες σε παραλίες για βουτιές απ’ τα μισά του μήνα Μάρτη και οι οικογενειάρχες που δεν έβγαιναν ποτέ με την πεθερά τους και τους θείους, και γέμισαν τα πάρκα και τις πλατείες…

Και μετά σβήσανε τα φώτα κι έπεσε μαααύρο σκοτάδι…

Και να κι ο πρωταγωνιστής στο πάλκο πάμφωτος υπό τον προβολέα της εξουσίας. Ο Άδωνις Σπυρίδων Γεωργιάδης, αυτό είναι το όνομά του, βγήκε κι αυτός έχοντας ρόλο πωλητής, όχι αλοιφής όμως, αυτός μας πούλησε αρχαία ελληνική παιδεία: «Με 5 ευρώ τα παιδιά σας μαθαίνουν αρχαία ελληνικά κατ’ οίκον…» μας φώναξε… τιτιβίζοντας για να μην μας τρομάξει, μέρες που ‘ναι, με την αγριοφωνάρα του. Κι εκεί γελάσαμε. Και κάποιοι… Να δεις που κάποιοι έκλαψαν, όχι από τα γέλια, αλλά να, γιατί κατάλαβαν ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει: μια φορά έμπορος, πάντα έμπορος, κι ας φθάσει και στου πρωταγωνιστή τη θέση! Πάντα θα βρίσκει κάτι να πουλάει: παιδεία, ελπίδα, υποσχέσεις, μια θέση στον παράδεισο της κόλασης… Κι έκλαψαν κάποιοι γιατί κατάλαβαν, έστω κι αργά, ό,τι μπορούν να καταλάβουν. Άλλωστε η παράσταση από κωμωδία ξεκίνησε και σε τραγωδία, νομίζω, εξελίχτηκε…

Να κι Λιάνα η Κανέλλη, η «πρωταγωνίστρια» του ΚΚΕ καλέ, του ΚΚΕ που τίμησε τον σημαιοφόρο στις «Ακροπόλεις τ’ ουρανού» πια, Μανώλη Γλέζο, δίνοντας στην εφημερίδα του κόμματος τη θέση του ακρογωνιαίου λίθου…

Η Λιάνα η Κανέλλη, λοιπόν, μιλούσε με δημοσιογράφο στο πάλκο κι όταν ο δημοσιογράφος της είπε για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα δώσει τον μισό μισθό της, έ και τι έγινε; Δεν την κρατούσες: «Τι λες μωρέ που θα βάλω εγώ πλάτη σε αυτόν που ήταν απέναντί μου; Πρέπει να σταματήσει αυτό το αστειάκι να γίνονται οι βουλευτές χορηγοί των ψηφοφόρων», είπε αυστηρά και όλοι στην πλατεία του «Δελφινάριου» κοιταχτήκαμε αμήχανα. Να γελάσουμε, να μη γελάσουμε; Άστο να πάει στο διάλο… 

Κι εκεί εμφανίστηκε κάποιος φουκαράς. Άρρωστος έδειχνε, με μάσκα στο πρόσωπο κάτι σαν χαρτοπετσέτα και γάντια πράσινα μαδημένα και μας ρώτησε αφελώς εμάς κάτω στην πλατεία: «Παιδία η εκκλησία θα δώσει κάτι;» Ε, ρε το γέλιο που έπεσε! Κρατούσαμε τα στομάχια μας…

Και μ’ αυτά και μ’ εκείνα η παράσταση τελείωσε. Κι όλοι πια φύγαμε χαρούμενοι για τα σπίτια μας. Γιατί αυτοί που πληρώνουμε να μας εξουσιάζουν, ακόμα και σε μια τραγωδία, μας κάνουν να γελάμε. Κι ευτυχώς που έχουμε χιούμορ και καταλαβαίνουμε τα χωρατά τους, διαφορετικά…

Κι ενώ πάντα την ίδια παράσταση βλέπουμε είναι σαν να ΄ταν η πρώτη φορά. Αλλά – τι λυπηρό – εμείς γελάμε πρώτοι και αυτοί πάντα τελευταίοι.

Μια βραδιά στο «Δελφινάριο» με πρωταγωνιστές Άδωνι, Κανέλλη και Βελόπουλο
EVENTS