MENU

Η ιστορία της ζωής, τελικά, είναι ένα χρονικό του θανάτου. Και τούτες τις μέρες ζούμε το θάνατο καθημερινά. Η απώλεια, η αγωνία, η επιβαλλόμενη από τις καταστάσεις αποδοχή της μικρότητάς μας απέναντι στη φύση, κάποιους έχει οδηγήσει στο να φιλοσοφήσουν την ύπαρξη τους, στο να αναθεωρήσουν τις δογματικές απόψεις τους περί ανθρώπινης ύπαρξης, περί Θείου και θαυμάτων.

Ας μην εθελοτυφλούμε: είμαστε γεννήματα της φύσης κι όχι καρποί από τη συνεύρεση του Αδαμ με την Εύα. Είμαστε ό,τι και το μήλο που χάρισε τη γνώση στους «πρωτόπλαστους», καρποί της φύσης! Και η φύση είναι σκληρή, περισσότερο από τον άνθρωπο! Εκείνο που επιβάλλει η φύση, το απαγορεύει η κοινωνία. Ποιο; Τον θάνατο των γηραιών και των αδύναμων μελών της!

Αυτή τη σκληρή διαδικασία παρακολουθούμε (κάποιοι) εξ αποστάσεως και δια της ακοής και της ενσυναίσθησης, τούτες τις μέρες και τις νύχτες του εγκλεισμού μας: την άπονη διαδικασία του ξεδιαλέγματος. Οι γηραιότεροι νοσούν και οι ασθενέστεροι καταλήγουν. Η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος, η φύση ποτέ!

Αυτό που ατιμώρητα πράττει η φύση, το προσπάθησαν οι ναζί εγκληματίες και έλαβαν τα επίχειρα των ιδιαζόντως απεχθών πράξεων τους.

Στον φυσικό κόσμο επιβιώνει ο ισχυρός. Ο άνθρωπος κατάφερε ως ένα σημείο να  αναστείλει ή και να ανατρέψει τους νόμους της φύσης με την επιστήμη και την τεχνολογική εξέλιξη· παρέτεινε το προσδόκιμο ζωής, έφτιαξε εύρωστες και υγιείς ομάδες, εξαφάνισε θανατηφόρες ασθένειες, δημιούργησε τεχνητά ανθρώπινα όργανα και μέλη και σίγουρα έχει καταφέρει να δημιουργήσει και άνθρωπο! Ένα δεν κατόρθωσε: να επιβληθεί ολοκληρωτικά στη δύναμη της φύσης!

Μια καταιγίδα ισοπεδώνει πολιτείες ολόκληρες. Ένας σεισμός ξεθεμελιώνει βουνά και σπίτια. Μια θαλασσοταραχή καταπίνει θηριώδη πλοία. Το τσουνάμι αφήνει πίσω του εκατόμβες νεκρών και ανθρώπινη ισχνότητα απέναντι στη γιγάντια δύναμη της φύσης.

Και τώρα, μια πανδημία, μας μεγεθύνει τη μικρότητα και την ανεπάρκειά μας. Μια πανδημία που αφανίζει τους γηραιούς κι αδύναμους και δυναμώνει με πίστη και εμπειρία τους νέους και υγιείς. Μια πανδημία, που θα την χαλιναγωγήσουμε σίγουρα, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή θα έχει αποδεκατίσει ζωές.

Τα ανθρώπινης έμπνευσης και δημιουργίας «ξεδιαλέγματα»: οι πόλεμοι, είναι ενάντιοι στη φύση· σκοτώνουν νέους, υγιείς και παραγωγικούς. Οι νόμοι της φύσης είναι σκληροί αλλά δίκαιοι!

Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους, ή πιο σωστά ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας των αδελφών Κοέν, «No country for old men» τούτη τη σκληρή πραγματικότητα αναδεικνύει: Ο σκληρός κι ανάλγητος δολοφόνος (σήμερα ο κορονοϊός) που σαρώνει στο πέρασμά τους αδύναμους.   

Και έτσι κάτι σαν επίλογος: δικαίως ονομάζουμε μητέρα τη γη, αφού την ποδοπατούμε, την σκάβουμε και αυτή δεν παύει να αποδίδει καρπούς και άνθη και κάποια μέρα ανοίγει την αγκαλιά της και μας σκεπάζει… Υπομονή, ξημερώνει!
 

Η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος, η φύση ποτέ!
EVENTS