MENU

Κάθε χώρα έχει τους δικούς της νεκρούς: θύματα που γράφουν ιστορία επειδή ο θάνατός τους προκαλεί έναν σπινθήρα στους συνανθρώπους τους. 

Απέναντι από τα θύματα είναι οι δράστες, αυτοί στους οποίους αντικατοπτρίζεται η άλλη πλευρά της κοινωνίας, αυτή που συγκεντρώνει την οργή. 

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πολιτικοποίησε τη νεολαία και προκάλεσε την εκδήλωση της οργής των πολιτών κατά της κυβέρνησής.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου αλλάζει μέχρι σήμερα μια χώρα, θα είναι πάντα ένα πικρό σημείο αναφοράς.

Ο 15χρονος μαθητής έγινε σύμβολο ως θύμα της κρατικής βίας, της προσπάθειας για βίαιη καταστολής κάθε ενέργειας που υψώνει αντίδραση κόντρα στην εξουσία. Έγινε σύμβολο ακόμα και για την άλλη πλευρά, για αυτούς που ο Γρηγορόπουλος και ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος ήταν μαζί του, ήταν απλά μπαχαλάκηδες. Ναι, αλλά και πάλι αυτοί ήταν τα θύματα και όχι οι θύτες. 

Αυτό που συνέβη μετά την 6η Δεκεμβρίου 2008 μπορεί να μην ήταν πρωτόγνωρο για την ελληνική κοινωνία, αλλά είχε δεκαετίες να συμβεί. Άνθρωποι πέρα από ηλικίες ή πολιτικές πεποιθήσεις μέρα και νύχτα στο δρόμο: για να φωνάξουν όχι μόνο για την αστυνομική βία. Ύψωσαν φωνή ζητώντας ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, φώναξαν κόντρα στην ανεργία, στην διαφθορά των πολιτικών και της ελίτ, σε όλα αυτά που βύθισαν την χώρα στην οικονομική κρίση. 

Ήταν και θα είναι οι ημέρες του Αλέξη. Ήταν και οι ημέρες καταπιεσμένων ανθρώπων, που ένιωσαν να πνίγονται και βρήκαν την ευκαιρία, αυτή που προήλθε οδυνηρά από την δολοφονία ενός παιδιού, για να σηκωθούν από τον καναπέ, να κλείσουν την τηλεόραση και να διεκδικήσουν. 

Χωρίς αυτό να δικαιολογεί το δόγμα «βία στη βία» αυτών που βγήκαν στους δρόμους για να καταστρέψουν. Αυτοί ήταν η εξαίρεση μπροστά σε μια λαοθάλασσα που γέμιζε κάθε μέρα τους δρόμους για να ξεσπάσει πότε με τη φωνή της και πότε με τη σιωπή της στη μνήμη του παιδιού. 

Έντεκα χρόνια μετά και μια μητέρα δεν μπορεί (πως είναι δυνατόν να μπορέσει;) να καταλάβει για ποιο λόγο έχασε το παιδί της. Έντεκα χρόνια μετά ο δολοφόνος είναι εκτός φυλακής και, μάλιστα, με ελαφρυντικά. Και έχοντας δηλώσει απόλυτα κυνικά ότι δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη από κανέναν 15χρονο. 

Θυμίζεται πως ο Επαμεινώνδας Κορκονέας είχε αρχικά καταδικαστεί, τον Οκτώρβιο του 2010, κατά πλειοψηφία 4-3 σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση με άμεσο δόλο και κατά πλειοψηφία 6-1 σε κάθειρξη δέκα ετών, τον συνάδελφό του ειδικό φρουρό Βασίλη Σαραλιώτη για συνέργεια στην παραπάνω πράξη.

Την Άνοιξη του 2011 δημοσιεύτηκε το σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης. Σε αυτή διαβάζουμε: «Οι κατηγορούμενοι διατείνονται ότι δέχθηκαν σφοδρή επίθεση με τσίγκινα τασάκια, μάρμαρα, πέτρες, λοστούς και αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ, πλην όμως ο ισχυρισμός αυτός δεν επιβεβαιώθηκε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αντιθέτως διαψεύσθηκε και καταρρίφθηκε από τις καταθέσεις των μαρτύρων [...] Το μόνο που γίνεται δεκτό είναι ότι σε βάρος των αστυνομικών εκτοξεύθηκε αποκλειστικά και μόνο ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό, το οποίο προερχόταν από άτομο που βρισκόταν πίσω από τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο».

Στην απόφαση αναφέρεται, επίσης, ότι ο Κορκονέας «σκόπευσε προς το μέρος των νεαρών ατόμων» και πυροβόλησε δύο φορές, ενώ περιγράφεται λεπτομερώς ότι η μία βολίδα χτύπησε σε διακοσμητική τσιμεντένια μπάλα του οδοστρώματος και πέτυχε τον 15χρονο στο στήθος. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, καθώς σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο. Η εικόνα που σχημάτισαν οι δικαστές για τον Κορκονέα αποδίδεται και σε ένα απόσπασμα της απόφασης, που αναφέρεται στη στάση του, αμέσως μετά. Πιο ειδικά, σημειώνουν: «Περαιτέρω, αποδείχθηκε και η απαθής και αδιάφορη στάση του κατηγορουμένου απέναντι στο έννομο αγαθό της ζωής και από το γεγονός ότι μολονότι αντιλήφθηκε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, την πτώση του θύματος, ωστόσο αυτός σκεπτόταν τη διαδικασία Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης, που θα ακολουθούσε, λόγω ακριβώς της χρήσης του όπλου (βλ. την απολογία του "σκεφτόμουν τι θα ακολουθούσε, ολόκληρη διαδικασία με ΕΔΕ λόγω της χρήσης του όπλου. Την ΕΔΕ σκέφτηκα μετά τον πυροβολισμό)"».

Οι δικαστές, τέλος, φαίνεται να μην είχαν καμία αμφιβολία για τη στάση του Σαραλιώτη: «Η συνοδοιπορία των κατηγορουμένων χαρακτηρίζεται από συναδελφικό κλίμα και καθόλου από αντιπαράθεση μεταξύ τους, με την έννοια ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος όχι μόνο δεν επικρίνει τον πρώτο ούτε απλώς τον ρωτάει γιατί πυροβόλησε, διότι είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ταυτίζεται με την ενέργεια αυτή, την οποία ενδόμυχα επιθυμούσε και ο ίδιος, αφού δεν ενήργησε καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου κατευναστικά, αλλά πυροδότησε την ένταση με τη χρήση χειροβομβίδας κρότου-λάμψης».

Ο Άρειος Πάγος θα επανεξετάσει την αποφυλάκιση Κορκονέα, ο οποίος βγήκε αφού είχε περάσει έντεκα χρόνια στη φυλακή... 

Ένα παιδί έχασε τη ζωή, κάποια άλλα βρήκαν εξαιτίας αυτού του πικρού γεγονότος την ουσία της δικής τους νιότης. Ακόμα και αν η δολοφονία έγινε εν τέλει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, ακόμα και αν κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου κάποιοι βρίσκουν έναν τρόπο να κάνουν λαμπόγυαλο ότι βρουν μπροστά τους, να κάψουν και να καταστρέψουν αυτή η ημέρα θα είναι πάντα του Αλέξη. Μόνο δική του. Κανείς, πολιτικός ή μπαχαλάκης, όσο κι αν προσπαθεί, δεν θα καπηλευτεί τη μνήμη του. 

«Ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων με μολότοφ κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό με πιστόλι, εγώ είμαι πάντα με το μέρος του παιδιού. Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ».

Μάνος Χατζιδάκης, για την δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά 15 ετών από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα στην επέτειο του Πολυτεχνείου του 1985. Στο περιοδικό ‘Τέταρτο’.

H 6η Δεκεμβρίου είναι μόνο του Αλέξη
EVENTS