MENU

Καθαρά δημοσιογραφικά, η γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά εξαντλείται στην ομολογία του δολοφόνου. Η πραγματική είδηση ήταν αυτή. Ας πούμε ότι σε επίπεδο ρεπορτάζ, τόσο ο τρόπος με τον οποίο κατέληξε τελικά στον δράση η ΕΛ.ΑΣ. και ενδεχομένως κάποια στοιχεία της δικογραφίας και της ομολογίας του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου να είχαν κι αυτά αξία. Μέχρι εκεί. Τελεία. Τίποτα άλλο από τα εκατοντάδες θέματα που έχουν κατακλείσει τις τελευταίες ημέρες τηλεοράσεις, εφημερίδες και site, δεν περιείχε έστω μια χρήσιμη πληροφορία, τίποτα άλλο δεν άξιζε να δημοσιευτεί.

Η συνήθης «δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας» θα μου πείτε. Ένα «φωτογενές» έγκλημα με τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου, δεν θα μπορούσε να μην αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ, μέχρι του βαθμού ξεζουμίσματος και της τελευταίας ρανίδας ενδιαφέροντος του κοινού.

Αναμενόμενο, εντάξει. Μα και βαθιά θλιβερό. Στην προκειμένη περίπτωση, ταυτόχρονα και εξοργιστικό.

Πρώτα από όλα, εδώ μιλάμε για σκύλευση νεκρού. Η Καρολάιν δολοφονείται ξανά κάθε μέρα στα τηλεπαράθυρα. Η χυδαία, απολύτως αντιδεοντολογική δημοσίευση αποσπασμάτων από το ημερολόγιο της αποτελεί ξεκάθαρη, απαράδεκτη, απαίσια παραβίαση του προσωπικού χώρου ενός ανθρώπου που δεν ζει καν για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Οι δε εμβριθείς ψυχολογικές εκτιμήσεις που κυκλοφορούν δεξιά κι αριστερά για το δολοφονημένο κορίτσι, με μοναδικό στοιχείο αυτά τα λίγα αποσπάσματα, θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα: προσβολή στην μνήμη της και ταυτόχρονα προσβολή στην ψυχιατρική επιστήμη.

Η συνεχής αναπαραγωγή «ευτυχισμένων» φωτογραφιών του ζευγαριού, ακόμα και του γαμήλιου άλμπουμ τους, οι περιγραφές για το πόσο «καλό παιδί ήταν ο Μπάμπης», οι αναφορές του στιλ «εντάξει, δεν την τεμάχισε κιόλας» , είναι ένα ξέπλυμα ολκής, άνευ προηγουμένου και άνευ λογικής εξήγησης.

Ίσως επειδή ο καθ΄ομολογίαν δολοφόνος έχει το παρουσιαστικό του καλού παιδιού που ονειρεύεται κάθε μάνα για την κόρη της (όχι, όχι, όχι, ελπίζω και εύχομαι πώς όχι…), τα κανάλια, καθηλωμένα στην αισθητική και στην αντίληψη περασμένων δεκαετιών, τον αντιμετωπίζουν με συγκεκαλυμένη επιείκεια, στα όρια της συμπάθειας. Ίσως συμβαίνει κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση είναι μια πέρα ως πέρα αηδιαστική προσέγγιση.

Συνολικά, η -δυστυχώς – συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ μοιάζει να έχει αποφασίσει ότι θα καλύψει το γεγονός απευθυνόμενη αποκλειστικά στα πιο ταπεινά, πιο φτηνά, πιο συντηρητικά ένστικτα του κοινού.

Αλλά ρε γαμώτο, είμαστε στο 2021. Αυτό που σας περιγράφω αποτελεί το χειρότερο είδος δημοσιογραφίας των τριών περασμένων δεκαετιών. Σήμερα, με την κατάρτιση και την εξειδίκευση που υπάρχει, καθώς και με την σχετικά εύκολη πρόσβαση στην επιστημονική γνώση την οποία έχει στην διάθεσή του όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά, είναι απλώς ντροπή να καλύπτεται ένα τέτοιο έγκλημα με τον συγκεκριμένο τρόπο.

Η δυνατότητα για μια ουσιαστική συζήτηση πάνω στα θέματα της γυναικοτονίας, της κακοποίησης, των ανθρωπίνων σχέσεων, της μητρότητας σε νεαρές ηλικίες, μιας σειράς παραμέτρων εν πάση περιπτώσει, παραμένει ορθάνοιχτη μπροστά μας. Η τηλεόραση προτιμά να την αγνοεί και να σερβίρει στον κόσμο τον Νίκο Ευαγγελάτο (ακόμα…), την Τατιάνα Στεφανίδου, την Ιωάννα Μάνδρου, μαϊντανούς τηλε-ψυχολόγους, δακρύβρεχτες αναλύσεις, όλο αυτόν τον φρικώδη συρφετό που έχει εκπαιδευτεί αποκλειστικά στον λαϊκισμό, τον κιτρινισμό και φοβάμαι, τον κρετινισμό. Νομίζουν οι έρμοι ότι έτσι πουλάνε κάτι άλλο εκτός από την ψυχή τους στον διάβολο. Αντίστοιχη και ενίοτε χειρότερη η κατάσταση στα περισσότερα site που έχουν επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι clickbait τίτλων.

Φυσικά ένα κομμάτι της κοινής γνώμης βρίσκεται σε παρόμοιο μήκος κύματος. Η κλειδαρότρυπα, ειδικά σε ένα τέτοιο έγκλημα, ιντριγκάρει. Όταν στην φέρουν μπροστά σου, θα κοιτάξεις, Και δυστυχώς η κουβέντα στα social media σε κάποιο βαθμό είναι επίσης επιφανειακή, προσβάλει το θύμα και αρνείται να δει την ουσία του προβλήματος.

Αλλά ταυτόχρονα και ένα άλλο, αρκετά μεγάλο κομμάτι, δεν τσιμπάει πια. Εξοργίζεται με τα κανάλια, μαθαίνει και ενημερώνεται για τον όριο «γυναικοκτονία», συμμετέχει ενεργά σε πραγματικά χρήσιμες συζητήσεις, με επιχειρήματα και αληθινή έγνοια για την δικαίωση της Καρολάιν, για την δικαίωση όλων των γυναικών που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση και τους τρόπους εκπαίδευσης και προστασίας ώστε να βρεθούν εκεί, όσο το δυνατόν λιγότερες στο μέλλον.

Τα συστημικά ΜΜΕ, κολλημένα στις εμμονές τους, επιμένουν να αγνοούν το συγκεκριμένο κοινό. Και το συγκεκριμένο κοινό, ευτυχώς αγνοεί επιδεικτικά τα συστημικά ΜΜΕ. Πράγμα απολύτως αισιόδοξο. Η εξέλιξη θα έρθει από εκεί – έρχεται ήδη κι ας κινείται αργά.

Εντωμεταξύ, σε ολόκληρο τον κόσμο, βασικά όσο και αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα δέχονται ξανά επίθεση. Και η κανονική, αναλυτική, μαχητική δημοσιογραφία είναι το ισχυρότερο ανάχωμα που διαθέτουμε.

Υπάρχει; Υπάρχει. Αν μάθουμε ως δέκτες να την αναζητάμε ή ακόμα καλύτερα να την απαιτούμε, κι αν αντιληφθούμε ως επαγγελματίες ότι το να δίνουμε στο κοινό αυτό που ζητάει (ή νομίζουμε ότι ζητάει) δεν μας κάνει δημοσιογράφους, αλλά εμπόρους της φτήνιας, τότε το χυδαίο μόρφωμα που κολυμπά τις τελευταίες μέρες στα θολά Γλυκά Νερά, μυρίζει φορμόλη και αυτοχαρακτηρίζεται «δημοσιογραφία», ίσως και να στριμωχτεί στην σκοτεινή του γωνιά. Ή ίσως υποχρεωθεί να κάνει λιγότερο θόρυβο.

Με το χάλι που έχω δει από την περασμένη εβδομάδα μέχρι σήμερα, συμβιβάζομαι και με αυτό.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Θολά Γλυκά Νερά
EVENTS