MENU

Τώρα που καταλάγιασε λίγο η σκόνη από τα αποκαΐδια της Παναγίας των Παρισίων, δυο λόγια. Λυπάμαι που θα μολύνω τη θλίψη και τη στεναχώρια του μέσου προβληματισμένου από την καταστροφή της με τις μισανθρωπικές σκέψεις μου, αλλά όσο σοκαριστική και αν είναι η σκέψη του να καταστρέφει ο σύγχρονος homo sapiens κάτι που στέκεται εκεί για σχεδόν δέκα αιώνες, στο τέλος της ημέρας δεν δίνω την παραμικρή δεκάρα αν δεν υπάρχει απώλεια ανθρώπινης ζωής. Και νομίζω ότι ο μέσος πολίτης αυτού του κόσμου θα έπρεπε να κάνει ακριβώς το ίδιο. Παράδοξο να χαρακτηρίζεται μισανθρωπική αυτή η σκέψη; Ίσως. Ωστόσο, shit happens. Σε όλο το μήκος της ιστοριογραμμής.

Ο ρόλος των μνημείων -των συμβόλων- είναι να θυμίζουν και να εμπνέουν, όμως η ανθρωπότητα που τα παρέλαβε, δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτή που τα δημιούργησε. Μεταξύ μας, ξεπερνάει τα όρια της ντροπής και της υποκρισίας να προκαλεί θλίψη σε οποιονδήποτε -ειδικά σε μια χώρα με πολύ περισσότερα προβλήματα- η καταστροφή ενός μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, την ώρα που ο πλανήτης κατοικείται από όντα που αυτοκαταστρέφονται μεταξύ τους και καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους. Δεν αναγνωρίζω κανέναν πολιτισμό, καμία παγκόσμια κληρονομιά όταν o μισός πλανήτης πεθαίνει από την πείνα, το 1/3 ζει εις βάρος των άλλων 2/3 και το 1% αφανίζει ό,τι και όποιον θέλει, όποτε το θέλει.

Αυτό το 1% της Γαλλίας, που παραμένει με όλα τα στραβά της η χώρα με τον πιο φιλοσοφημένο και καλλιεργημένο λαό της Ευρώπης, από το βράδυ της πυρκαγιάς και μέσα σε 24 ώρες συγκέντρωσε περισσότερα από 700 εκατομμύρια ευρώ για την αναστήλωση μιας χριστιανικής εκκλησίας, η οποία πρακτικά αποτελεί ήδη εδώ και έναν αιώνα μηχανή παραγωγή χρήματος σε έναν τόπο που το Ισλάμ έχει πια βαθύτερες ρίζες από τον Χριστιανισμό. Γιατί ακόμη και αυτό έχει το ενδιαφέρον του από δημοσιογραφικής σκοπιά, όπως μου εξήγησε χθες μια φίλη που έχει μαύρη ζώνη στις ευρωπαϊκές και διεθνείς σπουδές: «Μιλάμε για ένα κτίριο, μια εκκλησία που πλέον έχει μέσα vendor machines και έχει χάσει την οποιαδήποτε πνευματική, συμβολική υπόστασή του. Σε μια Ευρώπη που αποχριστιανοποιείται τη στιγμή που οι πυλώνες του Δυτικού κόσμου είναι η ελληνική σκέψη, το ρωμαϊκό Δίκαιο και η Χριστιανική ηθική, η καταστροφή της Νοτρ Νταμ με ό,τι συμβολίζει το συγκεκριμένο μνημείο, είναι ίσως το νέο σύμβολο για την αποσύνθεση της Ευρώπης. Και επειδή η φύση απεχθάνεται τα κενά, στη θέση των ''παλιών'' ευρωπαϊκών ιδεών, δεν έρχεται το... τίποτα, αλλά το νεανικό, επιθετικό και επεκτεινόμενο Ισλάμ». Σημεία των καιρών ή... αμπελοφιλοσοφίες, θα το κρίνει η Ιστορία ως συνήθως.

Βέβαια, το φιλοσοφικό / θρησκευτικό / πνευματικό κομμάτι της κουβέντας είναι... εξτραδούρα εν προκειμένω. Γιατί εν τω μεταξύ, υπάρχουν πολύ πιο ρεαλιστικές σκέψεις με τις οποίες αξίζει να προβληματιστούμε. Όπως π.χ. το ότι την τελευταία πενταετία, αν κάτσουμε και μετρήσουμε στα πρόχειρα συμφορές που έχουν βρει τη Γαλλία και πόσα χρήματα δόθηκαν από την ελίτ για την ανακούφιση των άμεσα εμπλεκομένων, έχουμε και λέμε:

-13 Νοεμβρίου 2015: τριπλή τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι. 153 νεκροί / 0 ευρώ

-7 Ιανουαρίου 2015: τρομοκρατική επίθεση στην Charlie Hebdo. 12 νεκροί / 0 ευρώ

-14 Ιουλίου 2016: τρομοκρατική επίθεση στη Νίκαια. 84 νεκροί / 0 ευρώ

-20 Δεκεμβρίου 2018: διαδηλώσεις των «κίτρινων γιλέκων». 9 νεκροί / 0 ευρώ

-21 Φεβρουαρίου 2019: επιδημία γρίπης σε όλη τη χώρα. 2800 νεκροί / 0 ευρώ

-15 Απριλίου 2019: καταστρέφεται το Νο1 τουριστικό αξιοθέατο, 0 νεκροί / 700.000.000 ευρώ.

Υ.Γ. Στα «καλά» της υπόθεσης, το ένα ακόμη φανταστικό πρωτοσέλιδο της Liberation. Notre Drame. Το δράμα μας, παραφράζοντας το όνομα του ναού. Στην εποχή που ο κόσμος έχει προχωρήσει παραπέρα μέσω της τεχνολογίας, σε κάποια μικρά γαλατικά δημοσιογραφικά χωριά, οι άνθρωποι έχουν καταλάβει ότι δεν μπορεί να ζουν ακόμη στο 1980, όπως οι δικές μας εφημερίδες. H Liberation αναγνωρίζει τη δύναμη του ίντερνετ, την ταχύτητα εξάπλωσης της πληροφορίας και αρκείται σε ένα ευφυές λογοπαίγνιο που δίνει έμφαση στη δύναμη της καθηλωτικής εικόνας. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Σέβεται τον αναγνώστη της, αντιμετωπίζοντάς τον ως ένα ευφυές ον που δεν χρειάζεται να του κάνει νια-νια και να του ταΐσει ένα γεγονός με επεξηγηματικούς τίτλους και δεκάδες διάσπαρτες μπαγιάτικες πληροφορίες που έπαψαν να αποτελούν είδηση το πολύ 5 λεπτά αφότου δημοσιοποιήθηκαν.

Η υποκρισία των Παρισίων
EVENTS