MENU

Οι τελευταίες εξελίξεις ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν χρειάζεται καν να περιμένουμε να καθίσει η σκόνη και να δούμε αν θα ζούμε πλέον με ευρώ ή, δραχμές, αν θα μας χρηματοδοτεί η Ευρώπη, το ΔΝΤ ή, η Βενεζουέλα. Εδώ και καιρό άλλωστε ήταν φανερό ότι τόσο οι παίκτες, όσο και οι προπονητές έπρεπε να ψάξουμε για εναλλακτικές λύσεις … Βαρεθήκαμε να ακούμε και εμπεδώσαμε πλήρως την άποψη ότι η οικονομική κρίση κρύβει, αλλά και δημιουργεί ευκαιρίες. Στην πράξη αποδεικνυόταν καθημερινά ότι για να μείνεις στο μπάσκετ έπρεπε να δουλεύεις με πολύ λιγότερα, πολύ περισσότερο και πολλές φορές τζάμπα απλά για να μην μπεις στην ναφθαλίνη.

Επειδή, λοιπόν, το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει χτυπηθεί εδώ και πολύ καιρό, αλύπητα από την έλλειψη χρήματος και δεν υπάρχει εκδήλωση του αθλήματος σε οποιοδήποτε επίπεδο που να μην έχει πληγεί και τελικά συρρικνωθεί, οι επαγγελματίες του χώρου καλούνται εδώ και τώρα να πάρουν αποφάσεις.

Ας επικεντρωθούμε, όμως, στους προπονητές καθώς οι παίκτες είναι σαφώς πιο εύκολο να βρουν το δρόμο τους εκτός Ελλάδος και πολλοί από αυτούς είναι τόσο νέοι ώστε δεν έχουν οικογένειες –γεγονός που προσθέτει μεγάλες δυσκολίες σε μια τόσο δύσκολη απόφαση, όσο αυτή της μετανάστευσης.

Οι επιλογές, λοιπόν, των προπονητών σήμερα είναι δύο: α) Μένουν στην Ελλάδα και προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, δηλαδή βρίσκουν δεύτερη και τρίτη δουλειά που να μην έχει σχέση με το άθλημα και φυσικά παύουν να είναι επαγγελματίες. β) Φτιάχνουν τις βαλίτσες τους και κάνουν ότι χρειάζεται για να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά εκτός των ελληνικών συνόρων.

Η δεύτερη λύση, δηλαδή η επιλογή του εξωτερικού, έχει μπει εδώ και πολύ καιρό στην ζωή μας, αλλά μόνο στο τοπ επίπεδο. Το μεταναστευτικό κύμα του ελληνικού μπάσκετ δεν είναι σημερινή ιστορία. Ο ομοσπονδιακός προπονητής Φώτης Κατσικάρης ανακοινώθηκε χθες βράδυ από την Μούρθια και είναι ο τελευταίος (μέχρι τον επόμενο)σε μια μεγάλη λίστα ελλήνων τεχνικών που δουλεύουν και ζουν εκτός συνόρων.

Η διαφορά πλέον είναι ότι οι Ελληνες τεχνικοί παύουν ψάχνουν μόνο για τις μεγάλες ευκαιρίες στο εξωτερικό και κατεβάζουν τον πήχη των απαιτήσεων τους, καθώς μένουν από εναλλακτικές λύσεις. Στο παρελθόν ήταν ελάχιστοι εκείνοι που έφευγαν για μια σειρά από λόγους όπως:

* Τα παλιότερα χρόνια υπήρχε το πρόβλημα της γλώσσας. Είχαμε καλούς προπονητές, αλλά είχαν θέμα επικοινωνίας καθώς δεν γνώριζαν ξένες γλώσσες για να μπορέσουν να κάνουν την δουλειά όπως θα έπρεπε.

* Το ελληνικό μπάσκετ είχε αρκετά χρήματα για τουλάχιστον είκοσι χρόνια και οι προπονητές είχαν «καλομάθει». Δεν έβρισκαν λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να φύγουν εκτός Ελλάδας από την στιγμή που τα έβγαζαν πέρα – οικονομικά –και στον τόπο τους.

* Οι λίγοι που προσπάθησαν και κατάφεραν να φύγουν εκμεταλλεύτηκαν καθαρά προσωπικές σχέσεις που είχαν ή, δημιούργησαν γι’ αυτό τον σκοπό. Δεν υπήρξε (και ούτε σήμερα υπάρχει) ένας μηχανισμός που να εκπροσωπεί και να προωθεί Ελληνες προπονητές στο εξωτερικό.

* Οι Ελληνες που ασκούν το επάγγελμα του μάνατζερ είχαν περιορισμένες επαφές στο εξωτερικό και ακόμη λιγότερες ομάδες στις οποίες ασκούν τέτοια επιρροή, ώστε θα μπορούσαν να τις πείσουν να δοκιμάσουν ένα Ελληνα προπονητή τον οποίο δεν ξέρουν αρκετά, άρα θα πρέπει να εμπιστευτούν τις πληροφορίες τους.

* Οι κακές σχέσεις μεταξύ των Ελλήνων προπονητών (γεγονός που υποκριτικά κρύβεται όπως κάνουν τα παιδάκια που βάζουν τα σκουπίδια του δωματίου τους κάτω από το χαλί) έπαιζε και παίζει αρνητικό ρόλο στο να βρεθούν δουλειές στο εξωτερικό. Όταν χτυπάει το τηλέφωνο και κάποιος ζητάει πληροφορίες η καλή κουβέντα βγαίνει δύσκολα από το στόμα…

* Δυστυχώς, η επιχείρηση απαξίωσης του μπάσκετ εντός των συνόρων, καλλιεργήθηκε έντεχνα από όσους είχαν συμφέρον και στο εξωτερικό. Οι επιτυχίες των ελληνικών ομάδων αποδόθηκαν στους παίκτες, στην πίεση των φιλάθλων από τις κερκίδες, στα χρήματα κάποιων παραγόντων και υποβαθμίστηκε στο έπακρο η συμβολή των προπονητών…

Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν ήταν καθόλου δύσκολο να δημιουργηθούν συνθήκες αποκλεισμού για τους Ελληνες προπονητές, σε ότι αφορούσε τις καλές δουλειές στο εξωτερικό. Τα δικά τους επικοινωνιακά λάθη σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό που είχαν να ξεπεράσουν και την έλλειψη ουσιαστικής υποστήριξης έκαναν και κάνουν πολύ δύσκολες τις προσπάθειες να συνεχίσουν την καριέρα τους εκτός Ελλάδος.

Από την άλλη μεριά είναι κοινά αποδεκτό ότι το μπάσκετ που παίζεται στην πατρίδα μας είναι εξαιρετικά σκληρό και ανταγωνιστικό, ενώ οι προπονητές είναι πολύ …προπονημένοι στο να ξεπερνούν πιέσεις και δυσκολίες κάθε μορφής. Παράλληλα η νέα γενιά είναι εξοικειωμένη με τις ξένες γλώσσες και τις νέες τεχνολογίες, οι γνώσεις τους σε ότι αφορά την μεθοδολογία της δουλειάς τους είναι σε εξαιρετικό επίπεδο και γενικά είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Τα παραπάνω, συν το γεγονός ότι η ανάγκη κάνει πλέον τους πάντες λιγότερο απαιτητικούς σε ότι αφορά τα χρήματα που ζητούν, είναι δεδομένο ότι θα οδηγήσουν ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό Ελλήνων προπονητών μπάσκετ στο εξωτερικό. Και μπορεί χώρες όπως η Ισπανία η, η Ιταλία να έχουν «οχυρώσει» τις δουλειές των ντόπιων επαγγελματιών και να είναι δύσκολο για κάποιο ξένο να διεισδύσει στην αγορά τους, υπάρχουν όμως και άλλες λύσεις. Η Ρωσία, η Τουρκία, η Πολωνία, οι ασιατικές και οι αραβικές χώρες θα είναι οι επόμενοι στόχοι των προπονητών που θ’ ακολουθήσουν το δρόμο της μετανάστευσης, όχι πια στο τοπ επίπεδο, αλλά και πολύ χαμηλότερα…

Εννοείται ότι από την επιτυχία όσων θα επιχειρήσουν το βήμα προς τα έξω, θα εξαρτηθεί και το πόσος θα είναι ο αριθμός εκείνων που θα ακολουθήσουν. Οι Ελληνες, πάντως, συνήθως τα καταφέρνουν στο εξωτερικό πολύ καλύτερα από όσο εντός των συνόρων. Κι αν γιγαντωθεί αυτό το κύμα, το πρόβλημα της ανάπτυξης του μπάσκετ στο εσωτερικό της χώρας θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο, αλλά δυστυχώς εδώ που έφτασαν τα πράγματα, ο μόνος τρόπος για να μπορεί κανείς να βοηθήσει είναι να φύγει εκτός των συνόρων, να πετύχει και να έχει την δύναμη να επιστρέψει αργότερα πατώντας γερά στα πόδια του.

Το μαγαζί έκλεισε! Πάμε αλλού…
EVENTS