MENU

Όσο νωρίς κι αν είναι, όσο αντιποδοσφαιρικό κι αν μοιάζει να κρίνεται κανείς σε δύο μόλις αγωνιστικές άλλο τόσο… αργά μπορεί να γίνει αν δεν αλλάξει η κατάσταση. Όχι σήμερα ή αύριο, αλλά… ΧΘΕΣ. Και για να μην υπερβάλουμε, άντε μέχρι την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη. Γιατί μετά το πράγμα δεν θα μαζεύεται με τίποτα.

Ο Παναθηναϊκός κατάφερε σε μια χρονιά που εξ αρχής δεν πήγαινε για… τίποτα (ομιλούμε πάντα με βάση τα «πρέπει» της φανέλας, όχι της πραγματικότητας), να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και να βυθιστεί σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Δεν είναι υπερβολή ή αυθαίρετο συμπέρασμα αλλά μια ρεαλιστική καταγραφή της κατάστασης για μια ομάδα από την οποία ναι μεν δεν είχες ιδιαίτερες απαιτήσεις αλλά… όχι και έτσι ρε αδερφέ.

Δεν είναι τόσο ο ένας βαθμός που έχει συγκεντρωθεί έως τώρα, αντί για μίνιμουμ τέσσερις όπως υπολόγιζαν οι περισσότεροι, αλλά η σοκαριστική εικόνα μιας ομάδας που έμοιαζε έτοιμη για υψηλότερες από πέρσι πτήσεις και εμφάνισε το απόλυτο τίποτα. Όχι, τέσσερις ή έξι πόντους δεν έχεις μέχρι σήμερα, αλλά ούτε καν τόσες… τελικές. Να που ζήσαμε να το δούμε κι αυτό και είναι αλήθεια πως με όσα είχαμε δει στα φιλικά ακόμη και ο πλέον απαισιόδοξος δεν το περίμενε.

Φυσικά και για να μην μπερδευόμαστε εννοείται πως κανένας δεν είπε ότι θα πάρεις ή έστω ότι θα διεκδικήσεις πρωτάθλημα. Αυτές τις…αγωνίες έχει φροντίσει ο μεγαλομέτοχος να μην τις έχουμε, όπως και τις ταλαιπωρίες με ταξίδια στην Ευρώπη και πορείες. Άλλο αυτό όμως και άλλο το χάλι που είδαμε με Λαμία και ΟΦΗ. Όταν μάλιστα έχεις ψηθεί από την εικόνα του καλοκαιριού πως μπορεί να μην πας για κάποιο τίτλο, αλλά τουλάχιστον θα δεις μπαλίτσα από μια δουλεμένη ομάδα και βλέπεις ένα τέτοιο χάλι, τρελαίνεσαι και η μπάλα παίρνει τους πάντες και τα πάντα.

Ευρισκόμενοι λοιπόν στη φάση που μας φταίνε οι πάντες, άσχετα αν ΟΛΟΙ ξέρουμε ποιος πραγματικά φταίει, το κυριακάτικο ματς με τον Αρη θυμίζει τελικό, έστω κι αν το τρόπαιο θα είναι απλά λίγη ηρεμία. Ειλικρινά δεν θέλω και δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα κατέβεις μια βδομάδα μετά να παίξεις με τον Ολυμπιακό αν δεν έχεις κερδίσει στον Αρη ή έστω αν δεν έχεις δείξει σφυγμό. Ναι μεν εξακολουθώ να μην έχω καμία αμφιβολία ότι η φετινή ομάδα είναι καλύτερη από την περσινή, αν όμως αυτό δεν αποτυπωθεί άμεσα στο χορτάρι μετά θα είναι πάρα πολύ αργά.

Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες έχει γίνει κάμποση κουβέντα για το μεταγραφικό σχεδιασμό, αυτούς που ήρθαν, που δεν ήρθαν, τον Νταμπίζα, τον Δώνη. Στην παρούσα φάση δεν με απασχολεί που είναι το σωστό και το λάθος, δεν πιστεύω άλλωστε πως εκεί είναι η αιτία για όσα (δεν) βλέπουμε. Δεν έκανες δυο γκέλες γιατί δεν πήρες κι άλλο αμυντικό χαφ ή επειδή δεν μπήκε έγκαιρα ο στόπερ. Αυτά σαφώς και θα φανούν, αλλά στην πορεία. Γιατί εδώ δεν μιλάμε ότι εμφάνισες απλά κενά, αλλά ότι δεν έδειξες ΤΙΠΟΤΑ. Ο ορισμός της δουλεμένης ομάδας που βλέπαμε το καλοκαίρι, έγινε έντεκα… άγνωστοι που συγκεντρώθηκαν δέκα λεπτά πριν τη σέντρα και δεν ήξερε ο ένας το όνομα του άλλου. Για τέτοια «χημεία» μιλάμε και για διάθεση λες και βρίσκεσαι στην τελευταία αγωνιστική και όλα έχουν κριθεί. Σκληρός, ίσως και άδικος, ο χαρακτηρισμός, αλλά δεν μπορείς να σκεφτείς και κάτι διαφορετικό.

Οσα κενά κι αν έχεις λοιπόν, όποιοι κι αν παίξουν την Κυριακή το θέμα είναι να καταλάβουν τι (δεν) έκαναν μέχρι τώρα και να μπούνε με το μαχαίρι στα δόντια. ΟΚ είναι άδικο να τους πάρει όλους η μπάλα και να πληρώσουν τα σπασμένα του Αλαφούζου αλλά… θα τους πάρει. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και για να το κλείσουμε: Για την «εξαφάνιση» της ομάδας του καλοκαιριού σαφώς και υπάρχουν ευθύνες σε τεχνικό διευθυντή και προπονητή, ΟΜΩΣ για την συρρίκνωση και τον εξευτελισμό ολόκληρου του συλλόγου υπαίτιος είναι ΑΛΛΟΣ.

Κι όμως είναι «τελικός»!
EVENTS