MENU

Είναι γεγονός: η απαισιοδοξία και ο σκεπτικισμός που επικρατούσαν στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του πλανήτη ΑΕΚ στα τέλη Μαΐου, όταν και η διοίκηση της Ένωσης πήρε την απόφαση να παραδώσει τα κλειδιά της ομάδας στον Μιγκέλ Καρντόσο, έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο υγιή συναισθήματα. Είναι μια περιέργεια θετικού πρόσημου και μια συγκρατημένη αισιοδοξία που αργά και σταθερά δομήθηκαν στην ψυχολογία των φίλων της ΑΕΚ μαζί με το «χτίσιμο» της φετινής ομάδας. Αν μη τι άλλο -και απόλυτα λογικά με βάση τα τεκταινόμενα- αρνητικό κλίμα αυτή τη στιγμή στην ομάδα δεν υπάρχει.

Τεράστιο ρόλο στο αναποδογύρισμα του αρνητισμού έχουν παίξει και οι μεταγραφικές κινήσεις της ομάδας και συγκεκριμένα, το γεγονός ότι οι προσθήκες στο ρόστερ δεν είναι απλά ποιοτικές αλλά σε μεγάλο βαθμό και αποτέλεσμα αληθινών μεταγραφών και όχι δανεισμών (μόνιμη πηγή ξενερώματος οι δανεισμοί τα προηγούμενα χρόνια). Ειδικά η έλευση του Ντανιέλε Βέρντε και του Νέλσον Ολιβέιρα μοιάζουν, με βάση τις περγαμηνές και το βιογραφικό τους, να αποτελούν δυο από τις καλύτερες κινήσεις που έχει κάνει η ΑΕΚ στην εποχή Μελισσανίδη: ήδη, οι «κιτρινόμαυρες» φαντασιώσεις για αυτούς τους δυο αρχίζουν να συνδέονται ευθέως με την μελλοντική είσοδο της ομάδας στο νέο γήπεδο.

Και αν για τον Ντανιέλε Βέρντε ο κόσμος πήρε μια πρώτη γεύση στο φιλικό παιχνίδι με τη Λαμία, το φιλικό με την Μπασάκσεχιρ της Τετάρτης στο ΟΑΚΑ, το πρώτο που θα δώσει η ΑΕΚ μπροστά στον κόσμο της, κινείται γύρω από τα αποκαλυπτήρια του Νέλσον Ολιβέιρα. Για τον Μιγκέλ Καρντόσο ωστόσο, που δουλειά του είναι το επιτυχημένο μοντάζ της φετινής ΑΕΚ και όχι τα πανηγύρια και η αισιοδοξία, το παιχνίδι με την τούρκικη ομάδα είναι η πρώτη καλή αφορμή για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που από τεχνικής σκοπιάς είναι κρίσιμο αναφορικά με τον Πορτογάλο επιθετικό: χωράει στην ίδια 11άδα ο Ολιβέιρα με τον Λιβάγια;

Με τον Ολιβέιρα εκτός εξίσωσης, η ορθολογική παράταξη στην ΑΕΚ στον αγωνιστικό χώρο προέβλεπε πως ο Λιβάγια θα βρισκόταν στην κορυφή της επίθεσης και ανάμεσα στον Κροάτη και τον δίδυμο των οκταρο-εξαριών, θα έπαιζε μπάλα η τριάδα του Μάνταλου, του Ζεράλδες και του Βέρντε. Ο Ολιβέιρα δεν χωράει στην ίδια 11άδα με όλους αυτούς. Θα πρέπει είτε να φύγει από το σχήμα ο Λιβάγια για να πάρει τη θέση του εκείνος είτε ένας εκ των τριών δημιουργικών μέσων προκειμένου να κάνουν δίδυμο στην επίθεση ο Πορτογάλος και ο Κροάτης. Και αν η πρώτη πιθανότητα είναι μια σχετικά ασφαλής διαχείριση της κατάστασης, η δεύτερη πιθανότητα είναι διακύβευμα το αν μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Ο Ολιβέιρα είναι ένας ποδοσφαιριστής που έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον Μάρκο Λιβάγια. Μοιάζει να αποτελεί έναν σέντερ φορ με ενισχυμένη δυνατότητα να βγαίνει από το κουτί, να συμμετέχει στο (επιθετικογενές) passing game, να σπάει στους πλάγιους, να ανοίγει χώρο στους περιφερειακούς ώστε να πατάνε περιοχή με αξιώσεις. Πρόκειται με άλλα λόγια για έναν παίκτη που έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που δεν είχε ο προκάτοχός του στο ρόστερ της ΑΕΚ, Έκι Πόνσε, που αν και ήταν αληθινός «φονιάς» μέσα στην περιοχή, η αδυναμία του να παίξει ικανοποιητικά έξω από αυτή ήταν έκδηλη.

Ο Ολιβέιρα αντίθετα, δεν είναι ο τύπος του επιθετικού που για να αξιοποιηθεί χρειάζεται ένα «ρολόι» μεσοεπιθετικής λειτουργίας που θα στοχεύει στην τροφοδότησή του. Αντίθετα, με αυτόν στην 11άδα, το εν λόγω «ρολόι» θα ενισχύεται και από τον ίδιο και στόχος θα είναι η δημιουργία υπεραριθμιών ώστε να πατάνε όλο και περισσότεροι παίκτες στην αντίπαλη περιοχή. Αλλά εφόσον υπάρχει ο Λιβάγια για αυτή τη δουλειά -ο οποίος μάλιστα παρουσιάζεται ως αναγεννημένος σε σχέση με την περσινή σεζόν, τουλάχιστον σε επίπεδο προετοιμασίας- μήπως η ταυτόχρονη παρουσία αυτών των δυο θα αποτελεί κατασκευαστικό λάθος;

Θεωρητικά, ένας παίκτης με έφεση στο περιφερειακό παιχνίδι όπως ο Λιβάγια, χρειάζεται έναν κλασικό φορ περιοχής για να «κουμπώσει». Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο πως στα δυο χρόνια που ο Κροάτης φοράει την φανέλα της ΑΕΚ, η συνεργασία του με τον Αραούχο -που σαν παίκτης μοιάζει πολύ περισσότερο στον Ολιβέιρα παρά στον Πόνσε- υπήρξε ιδιαιτέρως θελκτική και μάλλον πιο αποτελεσματική σε σχέση με τη συνεργασία του με τον Πόνσε (και ας βαρέθηκε να σκοράρει ο τελευταίος). Αυτό το «δέσιμο» με τον Αραούχο υπήρξε αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς από τον Μανόλο Χιμένεθ, η οποία εν τέλει εξασφάλισε χημεία ανάμεσα στους δυο βασικούς επιθετικούς του όποτε επιλεγόταν να συνυπάρχουν στο ίδιο σχήμα.

Ο Καρντόσο είναι μπροστά σε μια αντίστοιχη σπαζοκεφαλιά. Ενδεχομένως, η προτεραιότητα του Πορτογάλου να είναι η παρουσία ενός εκ των δυο στη 11άδα της Ένωσης αλλά ακόμα και έτσι να είναι, η ευελιξία στην αλλαγή σχηματισμών είναι πάντα αναγκαία για μια ομάδα και ειδικά για μια ομάδα που κατά συντριπτική πλειονότητα να βρει απέναντί της κλειστές άμυνες που θα πρέπει να διασπάσει - η έλλειψη αυτής της ευελιξίας υπήρξε (ανάμεσα σε διάφορους άλλους παράγοντες) καταστροφική για την ΑΕΚ της περασμένης σεζόν απέναντι στις κλειστές άμυνες.

Το φιλικό με την τούρκικη ομάδα στο ΟΑΚΑ είναι το πρώτο κεφάλαιο αυτής της προσπάθειας για τον Καρντόσο και υπό αυτή την έννοια, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της εν εξελίξει προετοιμασίας της ΑΕΚ για τη σεζόν που πλησιάζει...

Μαζί ή χώρια τα «κανόνια»; Το μεγάλο δίλημμα του Καρντόσο
EVENTS