MENU

Οι συλλογικές κουλτούρες είναι δύσκολα διαχειρίσιμα φαινόμενα. Άπαξ και διαμορφωθούν πολύ δύσκολα μετασχηματίζονται, οι κοινωνικές κατηγορίες που αποτελούν φορείς τους μπορεί να παραμένουν κολλημένες στις αντιλήψεις τους ενώ οι συνθήκες γύρω τους έρχονται να τις διαψεύσουν με απροκάλυπτο τρόπο. Στον πλανήτη ΑΕΚ το γνωρίζουν καλά αυτό, πάρα πολύ καλά.

Ο κόσμος της ΑΕΚ έχει διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια μια κουλτούρα χαμηλών τόνων όσον αφορά τους αγωνιστικούς στόχους της ομάδας. Σπανίως, θα βρεις ΑΕΚτζή με ρεαλιστικό τρόπο ματιάς που θα ορίσει την ΑΕΚ ως φαβορί για το πρωτάθλημα, ακόμα πιο σπάνια θα βρεις κάποιον από την «κιτρινόμαυρη» κερκίδα που να περιμένει βαρβάτες και ηχηρές μεταγραφές την καλοκαιρινή σεζόν. Μιλάμε φυσικά πάντα για τους ρεαλιστές ΑΕΚτζήδες, όχι για εκείνους που τα βλέπουν όλα μονίμως θετικά και ανθηρά.

Αυτή η συλλογική κουλτούρα δεν αφορά μόνο την τρέχουσα συγκυρία για την ομάδα, δηλαδή την συγκυρία έπειτα από μια πέρα για πέρα αποτυχημένη σεζόν. Υπήρξε ο βασικός τρόπος αντίληψης των πραγμάτων ακόμα και την πρωταθληματική χρονιά της ομάδας: ούτε λίγο, ούτε πολύ, η ΑΕΚ του πρόσφατου πρωταθλήματος αγαπήθηκε από τον κόσμο της ως ξεκάθαρο αουτσάιντερ που έκανε την έκπληξη και όχι ως ομάδα αληθινού πρωταθλητισμού - και αυτό παρά το γεγονός ότι εκείνη τη χρονιά έκανε πολύ πιο σοβαρό πρωταθλητισμό από τους ανταγωνιστές της.

Είναι δικαιολογημένη φυσικά αυτή η μαζική αντίληψη στις οπαδικές τάξεις της ΑΕΚ. Εδραιώθηκε και γαλουχήθηκε από τα πάνω άλλωστε: ήταν η ίδια η διοίκηση της Ένωσης που σε χαρακτηριστικές στιγμές -με αποκορύφωμα όλων την αυγουστιάτικη περίοδο μετά την περσινή πρόκριση στους ομίλους του Champions League- φρόντισε να κάνει κατανοητό ότι η λιτότητα (οικονομική και κατ΄επέκταση αγωνιστική) καθορίζει τη φιλοσοφία της ομάδας. Οι ΑΕΚτζήδες, άλλοι αργά και άλλοι γρήγορα, απλά προσάρμοσαν τις απαιτήσεις τους σε αυτή τη φιλοσοφία και έμαθαν να μην έχουν μεγάλες προσδοκίες.

Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που ενώ ο φετινός μεταγραφικός σχεδιασμός της ομάδας αποτελεί μια ξεκάθαρη διαφοροποίηση σε σχέση με την προβληματική στρατηγική των δανεικών που καθόρισε τις προηγούμενες μεταγραφικές περιόδους, ο πήχης των προσδοκιών παραμένει χαμηλά. Αν αφουγκραστεί κανείς τη ψυχολογία των φίλων της ΑΕΚ έτσι όπως εκφράζεται στο διαδίκτυο και τις κιτρινόμαυρες παρέες θα αντιληφθεί μια λογική χαμηλών τόνων, τη στιγμή που ένας πιο ψύχραιμος παρατηρητής θα μπορούσε να επιβεβαιώσει το προφανές: δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην θεωρείται η ΑΕΚ ισοδύναμη διεκδικήτρια του πρωταθλήματος αφού -σε επίπεδο «χτισίματος» ομάδας- δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ.

Αυτή είναι μια διαπίστωση που προκύπτει από το μίνιμουμ των συμπερασμάτων που μπορεί να βγάλει κανείς. Και σε αυτό το μίνιμουμ δεν συμπεριλαμβάνεται -προφανέστατα- η ομαδική εικόνα της ΑΕΚ στα φιλικά, τα οποία σε γενικές γραμμές είναι για να περνάει η ώρα, να ξεμουδιάζουν οι παίκτες και να πειραματίζονται οι προπονητές και όχι για να βγαίνουν στοιβαρά συμπεράσματα. Είναι μόνο οι κινήσεις της ΑΕΚ που φανερώνουν την αναντιστοιχία ανάμεσα στις προσδοκίες από αυτή και την εν δυνάμει δυναμική της.

Η φετινή ΑΕΚ έχει κάνει εννιά μεταγραφές από τις οποίες οι τέσσερις είναι, κατά γενική ομολογία, μεταγραφές πρωταθλητισμού: οι Βράνιες, Ζεράλδες, Βέρντε και Ολιβέιρα είναι τοπ επιπέδου ποδοσφαιριστές για την ελληνική πραγματικότητα και μόλις ο ένας εξ΄αυτών βρίσκεται στην Ένωση ως δανεικός (ο Ζεράλδες). Με άλλα λόγια, δεν έχουμε να κάνουμε με μόνο με τη δόμηση ενός ποιοτικού κορμού αλλά επίσης και με την δόμηση μιας ομάδας που μόνο μιας χρήσης δεν είναι. Ταυτόχρονα, οι Σιμάο και Παουλίνιο μοιάζουν να είναι αξιοπρεπέστατοι ρολίστες ενώ οι Αθανασιάδης, Ντέλετιτς, Σαμπανάτζοβιτς έρχονται για αυτό που αντιστοιχεί στην ποιότητά τους: να προσδώσουν βάθος και όχι να είναι βασικοί. Η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι που αυγουστιάτικα η ΑΕΚ για εξτρέμ είχε πάρει τον Γιαννιώτα...

Σε όλα αυτά φυσικά, υπάρχει και ένας αστερίσκος: εκτός από την υψηλού επιπέδου ενίσχυσή της, θα κρατήσει η ΑΕΚ στο ρόστερ της και όλους τους παλιούς παίκτες της που μπορούν να κάνουν τη διαφορά; Διότι, για όσους δεν το θυμούνται, τόσο ο Μπάρκας όσο και ο Γαλανόπουλος επιχειρήθηκε να σπρωχτούν σε ομάδες του εξωτερικού στις αρχές του καλοκαιριού.

Στην πραγματικότητα ωστόσο, αν δεν γίνει κάποιο αυτοκτονικό λάθος με τυχόν πωλήσεις είτε του Μάνταλου είτε του Λιβάγια, η ΑΕΚ έχει την ευχέρεια να πουλήσει και κάποιον (άλλο)ποδοσφαιριστή της που βρίσκεται στην πρώτη σειρά της βιτρίνας: με εξαίρεση τους δυο προαναφερθέντες, εύκολα θα καταφέρει να προβεί σε αντικαταστάσεις. Και αν μέχρι το τέλος της μεταγραφικής σεζόν κινηθεί με βάση αυτό το σκεπτικό και κάνει τις δυο επιπλέον μεταγραφές που το ρεπορτάζ λέει πως θα κάνει στη μεσαία και την αμυντική γραμμή, τότε ένας ονειρικός συνδυασμός θα ορίζει το ρόστερ της: βάθος και κανονικά συμβόλαια (όχι δανεικοί).

Και τότε, όσο δύσκολος και αν μοιάζει ο μετασχηματισμός μιας ήδη διαμορφωμένης συλλογικής κουλτούρας, ο πλανήτης ΑΕΚ θα τον δικαιούται: ο πήχης θα πρέπει -επιβεβλημένα- να οριστεί στο ύψος της κατάκτησης πρωτάθληματος. Όχι, η ΑΕΚ -αυτή τη στιγμή- δεν είναι τρίτο φοβαρί για το πρωτάθλημα, είναι -δυνάμει- ισάξια διεκδικήτριά του.

Όχι, η ΑΕΚ δεν είναι το τρίτο φαβορί για το πρωτάθλημα
EVENTS