MENU

Φιλικό… ξεφιλικό, την Φέγενορντ μέσα στο σπίτι της και μάλιστα με 3-0 δεν την κερδίζεις κάθε μέρα. Κι αν στην τελική μοιάζει σε κάποιους τόσο απλό και θεωρούν πως τζάμπα… θορυβούμε, ας το κάνουν και αυτοί για να τους δούμε ρε αδερφέ.

Το πρώτο δείγμα γραφής του Παναθηναϊκού λοιπόν παραήταν καλό. Και όσο και αν ΠΑΝΤΑ τα φιλικά είναι για τους προπονητές και το αποτέλεσμα είναι το τελευταίο που μετράει ήταν τέτοια η συνολική εικόνα της ομάδας μέσα στο γήπεδο που δεν μπορεί να μην σε κάνει να σκάσεις ένα τεράστιο χαμόγελο μετά από καιρό. Και η αλήθεια είναι πως με όσα έχουμε τραβήξει και συνεχίζουμε να τραβάμε το είχαμε τόσο μεγάλη ανάγκη! Εστω και σε… φιλικό.

Για τα δεδομένα της εποχής και τη σύγκριση των δύο ομάδων σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς (στα πρόχειρα: πιο ποιοτικοί, πιο έτοιμοι και μπροστά στο ένθερμο κοινό τους οι Ολλανδοί) το ξεκίνημα για το τριφύλλι ήταν κάτι παραπάνω από αυτό που συνηθίζουμε να λέμε ιδανικό. Μια ομάδα που δεν είχε καμία σχέση με την περσινή αυτής της εποχής όπου ψαχνόταν και αδυνατούσε να σηκώσει κεφάλι, μια ΟΜΑΔΑ με όλη τη σημασία της λέξης. Με ένα χρόνο στην πλάτη που της έμαθε πολλά και με ένα σωρό στοιχεία από αυτά που συναντήσαμε στο ξεκίνημα του περσινού πρωταθλήματος. Κι όλα αυτά χωρίς (ακόμα) κανένα νέο πρόσωπο ε;

Ενας Παναθηναϊκός κυνικός και αποτελεσματικός, που δεν σπαταλά φάσεις και σκοράρει με την πρώτη ευκαιρία, ένας Παναθηναϊκός με πολλά τρεξίματα, «φωτιά» στην κόντρα και με εξαιρετική αμυντική λειτουργία. Όλα αυτά συνέβησαν κατά βάση στο πρώτο ημίχρονο εκεί όπου επί της ουσίας μπορεί να γίνει και κανονική κριτική καθώς οι πολλές αλλαγές στην επανάληψη επιτρέπουν αναλύσεις και συμπεράσματα μονάχα σε ατομικό επίπεδο.

Ακόμη και έτσι πάντως οι πράσινοι όχι απλά δεν έχασαν τα κεκτημένα του πρώτου 45άλεπτου, αλλά κατάφεραν να ανταποκριθούν στην πολιορκία των Ολλανδών και στο τέλος να τους κεράσουν και «γλυκό» πετυχαίνοντας μια απίστευτα εμφατική νίκη. Και μπορεί τα αποτελέσματα των φιλικών σε 1-2 μέρες να ξεχνιούνται, μπορεί πολλοί να λένε «αν… παρακερδίζεις το καλοκαίρι θα κάνεις γρήγορα κοιλιά» και άλλα τέτοια κλισέ και μη, σε μια ομάδα ωστόσο με τόσα πολλά νέα παιδιά είναι ότι πρέπει και χρειάζεται και είναι ότι πρέπει για να τους δώσει αυτοπεποίθηση ώστε να πάνε παρακάτω.

Και να επίσης που σε πρώτη φάση ο Δώνης δικαιώθηκε για την επιλογή του να βουτήξει κατευθείαν στα βαθιά. Βλέπετε οι περισσότεροι και έχοντας ως δεδομένη την καθυστέρηση στις μεταγραφές απορούσαν γιατί κλείστηκαν τόσο δυνατά φιλικά. Σε ελεύθερη μετάφραση φοβόντουσαν τα… «πολλά με λίγα». Ο Παναθηναϊκός όμως ήταν με το καλημέρα φωτιά με λάβρα και από εκεί που σχεδόν κανείς δεν ασχολιόταν μαζί του έγινε ξανά έστω και για ένα βράδυ talk of the town.

Η φιλική νίκη έδωσε την απαραίτητη αυτοπεποίθηση ωστόσο η επόμενη μέρα επιβάλλεται να σε βρει με το κεφάλι κάτω και με σκληρή δουλειά. Δεν αμφιβάλω γι’ αυτό. Η παρουσία του Νταμπίζα, του Δώνη, αλλά και του μεγάλου Σαραβάκου εγγυάται χαμηλούς τόνους, σοβαρότητα και επαγγελματισμό στο φουλ. Δυστυχώς αλλά πολλά από τα υπόλοιπα που απαιτούνται δεν εξαρτώνται από αυτούς.

Ρε αυτοί θα μας (ξανά) τρελάνουν!
EVENTS