MENU

Ο κάθε οπαδός έχει της ψυχής του τον χαβά. Όχι άδικα. Πληρώνει, είτε για να βλέπει από την τηλεόραση, είτε από το γήπεδο, θέλει να ψυχαγωγηθεί, έχει απαιτήσεις, θέλει να γουστάρει για αυτό που αγαπά και πάντα ψάχνει το κάτι παραπάνω. Στην πραγματικότητα βέβαια, όλα είναι μάταια και εφήμερα σε ό,τι αφορά τις μεταγραφές καθώς ελάχιστες ομάδες βλέπουν πιο μακριά από το δώσε ημίν σήμερον.

Μακροπρόθεσμα βέβαια, άλλα πράγματα είναι αυτά που μετράνε κι όχι ένα εξτρέμ, ένας σέντερ, ένας διαγώνιος. Ένας ισχυρός ιδιοκτήτης, όχι απαραίτητα μεγιστάνας τύπου Αλ Κελαϊφι, είναι μία ασφάλεια. Οι εγκαταστάσεις όμως, είναι η απόλυτη εγγύηση. Η αντίστροφη πορεία που ακολούθησαν Ολυμπιακός και ΑΕΚ μετά την εν ψυχρώ κλοπή στο φάκελο του 2004, με το ένα γήπεδο να κτίζεται και το άλλο να γκρεμίζεται αποτυπώνουν ανάγλυφα την πραγματικότητα. Είναι απίθανο να έχεις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις και να μην βρεις ιδιοκτήτη. Όταν ο Κόκκαλης έφυγε, ο Μαρινάκης μπήκε τρέχοντας. Είναι πιθανό όμως, να έχεις ιδιοκτήτη και να είσαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας επί σειρά ετών.

Ο Παναθηναϊκός είναι το απόλυτο παράδειγμα. Ως το 2010 ήταν ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας, εκείνος με τα περισσότερα ενεργά ομαδικά τμήματα, που κατακτούσαν τίτλους ή πρωταγωνιστούσαν, με αθλητές πρωταθλητές, διακρίσεις, στελέχωση όλων των εθνικών ομάδων. Κι ύστερα, ήρθε, όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, η κρίση, η σταδιακή χρεοκοπία, η παρακμή. Οι αιτίες είναι πολλές, ο καθένας μπορεί να βάλει την δική του σειρά προτεραιότητας.

Ένα όμως, είναι αδιαμφισβήτητο. Όσες παράγκες κι αν υπήρχαν, όσοι ιδιοκτήτες κι αν είχαν οδηγήσει με επιδέξιες τιμονιές το κάρο στη λάσπη, ο Παναθηναϊκός δεν θα κινδύνευε να απολέσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στον αθλητισμό αν είχε δικό του γήπεδο. Στο μοναδικό δε, άθλημα που γεμίζει ένα γήπεδο αντάξιο του μεγέθους του, έχει και τα ανάλογα αποτελέσματα. Αν σε αυτό το γήπεδο, δηλαδή στο ΟΑΚΑ, είχε και τα εμπορικά δικαιώματα αξιοποίησης στους περιβάλλοντες χώρους, και τα έσοδά του ήταν αυξημένα, θα ήταν αναλόγως αυξημένες και οι πιθανότητες επιτυχίας του, εκτός συνόρων.

Εδώ όμως, πια δεν έχουμε να κάνουμε με σενάριο αλλά με την πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός χωρίς γήπεδο φυτοζωεί. Με γήπεδο μεγαλουργεί. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Οι Παναθηναϊκοί αυτόν τον καιρό ασχολούνται με τον Πεδουλάκη, έναν μεσοεπιθετικό που προσπαθεί αλλά δε μπορεί να πάρει ο Αλαφούζος, και ιστορίες της καθημερινότητας. Την ίδια στιγμή, λίγο παραδίπλα κρίνονται τα επόμενα… 100 χρόνια.

Όταν στις 28 Μαΐου, το SDNA αποκάλυπτε την είδηση της χρονιάς για τον σύλλογο οι περισσότεροι είδαν το δέντρο αλλά όχι το δάσος. Προεκλογικά παιχνίδια ανακάλυπταν οι μπούφοι, λες και θα συμμετείχαμε ποτέ σε τέτοια θλιβερά παιχνίδια με τους πολιτικάντηδες. Ακριβώς ένα μήνα μετά, οι χειρισμοί είναι τόσο ιδανικοί που φέρνουν τον Παναθηναϊκό σε θέση ισχύος.

Ο Παναθηναϊκός ζήτησε και πέτυχε κανένας από τους υποψηφίους να μην χρησιμοποιήσει το όνομα του συλλόγου για προεκλογικούς λόγους. Σε όλα τα ραντεβού, ο Γιαννακόπουλος επανέλαβε στον Τσίπρα, τον Μπακογιάννη, τον Μητσοτάκη ένα πράγμα: Καλύτερα πείτε ότι δε μπορείτε να βοηθήσετε, αλλά μην πείτε ψέματα και τα γυρίσετε μετά τις εκλογές. Οι δεσμεύσεις τηρήθηκαν από όλες τις πλευρές. Κι αυτό φαίνεται κυρίως από τον επικοινωνιακό τρόπο χειρισμού που επέλεξαν άπαντες.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μπορεί όταν τρελαίνεται να τα κάνει… όλα λίμπα, αλλά όταν βάζει στόχους και εφαρμόζει τακτική, αποδεικνύεται υψηλού επιπέδου σκακιστής. Στο λαϊκό «σπορ» του Έλληνα με τα πούλια, θα έλεγε κανείς ότι έβαλε κυβέρνηση, αντιπολίτευση, επόμενη κυβέρνηση και δημαρχία στη σειρά και τώρα τους έχει πιάσει την «παραμάνα». Κι εφόσον οδήγησε την κατάσταση εδώ, αν δεν κλείσει το τάβλι, μπορεί να πάρει την παρτίδα διπλή. Με ποδοσφαιρικό γήπεδο, εγκαταστάσεις Ερασιτέχνη και κλειστό γήπεδο μπάσκετ.

Σήμερα, φυσικά ο Παναθηναϊκός δεν έχει τίποτα. Ίσως όμως, έχει πάρει και παραπάνω από όσα νομίζουν οι περισσότεροι. Παρασκευή, κοντή γιορτή, εκεί θα ακούσουμε και θα μάθουμε όσα πρέπει.

Το σχέδιο πάντως, φαίνεται πως έχει πάει πολύ καλύτερα κι από την πιο αισιόδοξη αρχική πρόβλεψη. Το καθοριστικό θέμα της χρηματοδότησης, οι συζητήσεις για το κλειστό γήπεδο μπάσκετ, μπορούν να συμπαρασύρουν όλο τον σύλλογο από την παρακμή στην απόλυτη ακμή.

Φαίνεται πως η κουβέντα ολοένα και ξεφεύγει από το απλό επίπεδο των υποσχέσεων και έχει προχωρήσει αρκετά. Μία αδικία δεκαετιών απέναντι στον Παναθηναϊκό ολοένα και πλησιάζει στη φάση της οριστικής επίλυσης. Είτε θα έχουν δρομολογηθεί όλα μέσα στο 2019, ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες και ο Παναθηναϊκός θα ζήσει τον… χρυσό αιώνα του, είτε θα επιστρέψει στον βάλτο.

Φαίνεται πως μέση λύση δεν υπάρχει πια…

ΠΑΟ-Βοτανικός: Έπιασε την «παραμάνα» και πάει να το πάρει διπλό...
EVENTS