MENU

Αν υπάρχει ένα πράγμα που με εξοργίζει σε νεαρούς χαρισματικούς αθλητές, αυτό είναι να τους βλέπω να επαναπαύονται στο ταλέντο που τους προίκισε η φύση και ουσιαστικά να το πετάνε στα σκουπίδια.

Μέχρι πριν από ένα χρόνο, ο Κώστας Φορτούνης ανήκε (στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) στη συγκεκριμένη κατηγορία. Έβλεπα έναν ποδοσφαιριστή που, βάσει χαρισμάτων, έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς στο ελληνικό ποδόσφαιρο να αδικεί διαρκώς τον εαυτό του, άλλες φορές επαναπαυόμενος στις δάφνες ορισμένων μεμονωμένων εξαιρετικών εμφανίσεων και άλλες επενδύοντας επικίνδυνα στην αποθέωση των ελληνικών ΜΜΕ που αναζητούν απεγνωσμένα από… θεότητες και ινδάλματα σε έναν ποδοσφαιρικό εγχώριο κόσμο που σπανίζουν οι μεγάλες προσωπικότητες.

Εδώ και ένα χρόνο, όμως, ο Φορτούνης που αδικούσε τον εαυτό του μοιάζει να ανήκει οριστικά (εύχομαι και αμετάκλητα) στο παρελθόν. Στα 26 του χρόνια, αποφάσισε να αφήσει στην άκρη κάθε είδους κουσούρι που συγκρατούσε την ποδοσφαιρική του εξέλιξη και δουλεύοντας πολύ σκληρά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2018 εμφάνισε ένα πρόσωπο (όχι μόνο στον Ολυμπιακό, αλλά και στην εθνική ομάδα) αληθινού ηγέτη, αλλά κυρίως ενός ποδοσφαιριστή με τεράστια περιθώρια εξέλιξης!

Καλώς ή κακώς ο Κώστας Φορτούνης… φορτώθηκε από πολύ μικρή ηλικία το βάρος του ηγέτη του Ολυμπιακού, χωρίς να είναι ακόμη έτοιμος να το σηκώσει. Δεν ήταν παράλογο να εκτροχιαστεί, να υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του, να θεωρήσει ότι έφτασε στην κορυφή του ποδοσφαιρικού του Έβερεστ, ενώ ακόμη σκαρφάλωνε την πλαγιά του. Η μεγάλη του μαγκιά, όμως, είναι ότι βρήκε το καθαρό μυαλό και το σθένος να πατήσει έγκαιρα restart στην καριέρα του και να την απογειώσει ξανά, πριν να είναι αργά.

Η ανανέωση της συνεργασίας του με τον Ολυμπιακό αποτελεί απλά τη δικαίωση της σκληρής δουλειάς και της ωριμότητας που επέδειξε, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο. Οτιδήποτε λιγότερο από το ηγεμονικό συμβόλαιο που του προσέφερε ο Βαγγέλης Μαρινάκης θα ήταν άδικο για έναν ποδοσφαιριστή που πλέον δικαιούται να αποκαλείται «ηγέτης του Ολυμπιακού» και δείχνει πιο έτοιμος από ποτέ να ανταπεξέλθει στο συγκεκριμένο ρόλο.

Και είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχουν παραδείγματα σαν αυτό του Φορτούνη να θυμίζουν σε όλους μας (και κυρίως σε νεαρούς σε ηλικία αθλητές που βρίσκονται στο ξεκίνημα της καριέρας τους) ότι από μόνο του το ταλέντο δεν αρκεί για να σε οδηγήσει στην καταξίωση. Και είναι επίσης σημαντικό να βλέπουμε περιπτώσεις που επιβραβεύεται η σκληρή δουλειά. Γιατί στον Φορτούνη δεν χαρίστηκε τίποτα! Έβαλε τα οπίσθιά του κάτω, δούλεψε σαν το σκυλί και αν συνεχίσει σε αυτούς τους ρυθμούς, ενδεχομένως να μην εξαντλήσει το τετραετές συμβόλαιό του στο μεγάλο λιμάνι.

Για τον Ολυμπιακό η μεγαλύτερη κατάκτηση είναι η επιθυμία του ίδιου του ποδοσφαιριστή να μείνει στην ομάδα. Είναι πολύ σημαντικό να αισθάνονται γεμάτοι οι παίκτες (πόσο μάλλον οι ηγέτες του) σε ένα σύλλογο, ιδιαίτερα μετά από σεζόν που δεν έχουν συνοδευτεί από κατακτήσεις τίτλων.

Η παραμονή του Φορτούνη αποτελεί αναμφισβήτητα θεμέλιο λίθο της προσπάθειας των «ερυθρόλευκων» να επιστρέψουν στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πρέπει, όμως, απαραίτητα να συνοδευτεί από ενίσχυση ανάλογου διαμετρήματος στις δύο θέσεις που πόνεσαν όσο καμιά άλλη τον Ολυμπιακό την τελευταία διετία. Αυτές του κεντρικού αμυντικού και του κεντρικού επιθετικού. Όσο πιο σωστή και έγκαιρη επιλογή γίνει στα δύο άκρα της ενδεκάδας του Μαρτίνς, τόσο περισσότερο θα αυξηθούν οι πιθανότητες επιτυχίας των Πειραιωτών. Κορμός υπάρχει από πέρσι, ηγέτης υπάρχει, πρέπει όμως να γίνουν εξαιρετικές επιλογές σε δυο κομβικές θέσεις της «ερυθρόλευκης» μηχανής.

H επιβράβευση της σκληρής δουλειάς!
EVENTS