MENU

Συνήθως οι απόψεις του Μέσου στο οποίο εργάζομαι για οτιδήποτε έχει σχέση με τον Ολυμπιακό και οι δικές μου απόψεις για το συγκεκριμένο θέμα, βρίσκουν τόσο κοινό έδαφος όση μπορεί να βρει ένας Καθολικός παπάς, φαν της Μποφίλιου σε μια συναυλία των Rotting Christ. Βεβαίως, το γεγονός και μόνο ότι μπορώ να το γράψω αυτό δημόσια, είναι και η επιτυχία του. Άλλη κουβέντα αυτή.

Εν προκειμένω, όμως, αυτή τη φορά, θα αναγκαστώ να συμφωνήσω με την κριτική που ασκείται στο πώς η ΠΑΕ επικοινώνησε τα 4 μεταγραφικά «χτυπήματα» της Τρίτης. Όχι, δεν συμφωνώ με το ότι «πούλησε σανό», ούτε συμφωνώ με την απομόνωση σχολίων και απόψεων ώστε να «βγει» θέμα. Κάτι που δεν είναι φυσικά... προνόμιο του SDNA, αλλά όλων -ΟΛΩΝ- των ΜΜΕ σε αυτή τη χώρα, ανάλογα το τι πολιτική ακολουθεί το καθένα. Άλλη κουβέντα και αυτή. Συμφωνώ απολύτως στο ρεζουμέ όμως: με το ότι 4 καλοί ή έστω εξελίξιμοι παίκτες παρουσιάστηκαν από τον επικοινωνιακό περίγυρο των Πειραιωτών ως επιτυχίες, ως κάτι (πολύ) περισσότερο απ' ότι είναι.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ολυμπιακός χάνει το μέτρο στον συγκεκριμένο τομέα και ανεβάζει το hype στα ύψη, χωρίς να υπάρχει φυσικά κανένας -ο παραμικρός- λόγος για να κάνει κάτι τέτοιο. Βέβαια, όταν το κάνει ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης προ λίγων εβδομάδων («θα έρθουν παιχταράδες από Δευτέρα»), οι υπόλοιποι απλά ακολουθούν. Εγώ πάλι, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί μια έτοιμη, μια στρωμένη ομάδα που πλέον ξέρει τι θέλει και πώς να το πετύχει σε επίπεδο σχεδιασμού και ποδοσφαίρου, έχει την ανάγκη να παρουσιάσει τους ακόμη εξελίξιμους και πιθανότατα λίαν συντόμως δανεικούς Κάιπερς – Ντουρμισάι ή τους συμπληρωματικούς στο ρόστερ Σουντανί και Μπρούνο ως «παιχταράδες» ή «μεταγραφάρες». Δεν έχει καμία απολύτως λογική, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να το κάνει, αλλά μάλλον κι εδώ ισχύει ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Ο Βαλμπουενά που ήταν «μπαμ» και παιχταράς, φυσικά και παρουσιάστηκε ως τέτοιος και κανείς δεν είπε κουβέντα. Αυτό που πιθανολογώ ότι θα έπρεπε να γίνει με τις μεταγραφές τις Τρίτης, είναι να «παρουσιαστούν» εξαρχής ως αυτό ακριβώς που είναι και τίποτα περισσότερο: τέσσερις χρήσιμες κινήσεις που είτε θα προσφέρουν άμεσα λύσεις στο ρόστερ, είτε θα αποτελέσουν κομμάτια του στο μέλλον. Κανείς από τους τέσσερις δεν είναι... ανθυπομέτριος σαν τα διάφορα «πουλιά» που ερχόντουσαν τα προηγούμενα χρόνια, όλοι τους έχουν ταλέντο και ξέρουν μπάλα -κάτι που μετράει για τον Μαρτίνς και κάθε ομάδα που θέλει να παίξει καλό ποδόσφαιρο- όπως επίσης όλους θα ήταν -και έτσι ακριβώς θα παρουσιάζονταν- πολύ καλές προσθήκες για οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα.

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός συνεχώς μέχρι σήμερα επέλεγε να υπεραβαντάρει και υπερπροωθεί κάθε του κίνηση χωρίς να υπολογίζει το επικοινωνιακό κόστος όταν το μπούμερανγκ επιστρέφει ήταν ένα ζήτημα που φαινομενικά ουδέποτε τον απασχόλησε. Το συγκεκριμένο ζήτημα όμως είναι που έδινε και τροφή τόσο στον ανταγωνισμό να «απαντά» στην επικοινωνία του, όσο και στον κόσμο του να κράζει όταν ο χ «παικταράς» περνούσε και δεν ακουμπούσε. Για το πόσο κακομαθημένος -με όποια έννοια κι αν το ερμηνεύσετε- είναι ο κόσμος του Ολυμπιακού -ειδικά οι νεότεροι- τα έχω ξαναγράψει και ειλικρινά κουράζομαι μόνο στην ιδέα, ωστόσο το πώς ένα μεγάλο μέρος του «ερυθρόλευκου» κοινού έχει «υποδεχθεί» το hype για τις τελευταίες κινήσεις αυτές, είναι πραγματικά δικό του πρόβλημα.

Όσα λάθη και αν κάνει ο ίδιος Ολυμπιακός ή ο μηχανισμός των προσκείμενων ΜΜΕ στο πώς επικοινωνούν κάθε κίνηση, δεν μπορώ να δεχθώ ότι όλο το φταίξιμο είναι δικό τους. Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει τι μπορεί να προσφέρει κάθε μεταγραφή σε μια ομάδα, αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν γίνεται να κάνει κριτική χωρίς πιθανότατα να έχει δει τους 4 αυτούς παίκτες για πάνω από 3-4 90λεπτα αθροιστικά, αν κάποιος δεν καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται να αποκτάς μόνο Βαλμπουενά, ότι ο σύλλογος δεν μπορεί να κάνει κάτι αν ο χ Μπεργκ δεν ψήνεται να δεχθεί μια από τις μεγαλύτερες προτάσεις που έχει κάνει ποτέ ελληνική ομάδα ή στην τελική διάολε το ακόμη πιο απλό, ότι δηλαδή προφανώς οι μεταγραφές δεν έχουν τελειώσει δυο βδομάδες πριν βγει ο Ιούνης, είναι δικό του πρόβλημα. Σε αυτόν τον γκρινιάρη/πανηγυρτζή των σχολίων και των social media, ό,τι και να γράψεις, ότι και να πεις, συνήθως θα παίζεις χαμένο παιχνίδι από τα αποδυτήρια: αυτό που θέλει να καταλάβει, αυτό θα καταλάβει.

Από εκεί και πέρα, αν αυτή η κατηγορία οπαδού βγει από την εξίσωση, αυτό που μένει είναι ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό κόσμου που απλώς κάνει υπομονή. Περιμένει να δει, περιμένει να κρίνει από όσα δει επί χόρτου. Γιατί και το προηγούμενο καλοκαίρι τα ίδια «λέγαμε» -πρώτο πληθυντικό απλά από ευγένεια- και λίγους μήνες μετά ο Ολυμπιακός απέκλειε κάτι Μίλαν και έχανε το πρωτάθλημα επειδή δεν πήρε ντέρμπι με τελικές 30-1 υπέρ του. Και κατά γενική ομολογία δύσκολα στο φινάλε της σεζόν θα έβρισκε κανείς οπαδό του Ολυμπιακού που είχε σώας τας φρένας και θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι δεν έμεινε ικανοποιημένος από όσα είδε συνολικά από την ομάδα του Μαρτίνς.

Που καταλήγουμε; Υπομονή παιδιά. Είτε ανήκετε στον σκληρό ή... χαλαρό ανταγωνισμό, είτε αισθάνεστε την ανάγκη να προωθήσετε, να αβαντάρετε να «πουλήσετε» για τους δικούς σας λόγους, είτε είστε οπαδοί του Ολυμπιακού που εν έτει 2019 νομίζετε ότι μπορείτε να βλέπετε Τζιοβάνι και Ριβάλντο, είτε οπαδοί άλλων ομάδων που τρέχετε στα social για να «κλάψετε από τα γέλια» με τις «μεταγραφάρες», ας πάρετε όλοι μια βαθιά ανάσα και ας αράξετε για λίγο. Να περάσει λίγο ο καιρός, αδερφέ. Να έρθει ο στόπερ και ο σέντερ φορ, να ξεκινήσουν τα επίσημα ματς και εδώ θα είμαστε όλοι μαζί να το ξανακουβεντιάσουμε. Θα δούμε ποιος είναι παιχταράς και ποιος όχι, ποιος κάνει μεταγραφές και ποιος όχι, ποιος παίζει σταθερά μπάλα και ποιος κοροϊδεύει.

Γενικώς φέτος θα δούμε πολλά ωραία πράγματα, να είστε σίγουροι, αλλά όλα στην ώρα τους...

Υ.Γ. Μιλώντας για επικοινωνία, μια «καλή συνέχεια» στον Κώστα Καραπαπά στο επόμενο πόστο του και ένα «καλή δύναμη» και «καλή επιτυχία» στο Νίκο Γαβαλά που τον διαδέχεται. Δεν πιθανολογώ – είναι δεδομένο ότι θα αλλάξουν πολλά πράγματα στη συνολική εικόνα του Ολυμπιακού μονάχα από αυτή την αλλαγή σε ένα ιστορικά κομβικό πόστο του συλλόγου. Όταν ο μέχρι πριν λίγες ώρες διευθυντής επικοινωνίας αναλάμβανε το πόστο, η ΠΑΕ είχε άλλα πράγματα ανάγκη. Και ο Κώστας Καραπαπάς τα προσέφερε. Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, συμφωνείς ή διαφωνείς με όσα λέει, με το ύφος ή την πολιτική του, το έργο του είναι επιτυχημένο γιατί απλά αυτό ήταν το job description. Πλέον όμως, όλος ο μηχανισμός του Ολυμπιακού αλλάζει. Η αλλαγή στην επικοινωνία και το γενικότερο image του συλλόγου, είναι φυσική συνέχεια της διάθεσής του να βάλει σε απόλυτη προτεραιότητα το ποδόσφαιρο. Και στο κομμάτι αυτό, ο Νίκος Γαβαλάς δεν είναι «ο κατάλληλος άνθρωπος για τη σωστή δουλειά» που συνήθως επιλέγεται από τις μεγάλες ΠΑΕ, αλλά ο σωστός άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά.

Υ.Γ. 2 Αν κάποιος δυσκολεύεται ακόμη να καταλάβει σε τι επίπεδο βρίσκεται ο Ολυμπιακός εδώ και πολλά χρόνια και από πόσο πίσω έρχονται ακόμη όλοι οι υπόλοιποι, ας δούμε το εξής: οι «ερυθρόλευκοι» φέτος πούλησαν ένα παιδί 20 ετών, με μηδενική προηγούμενη εμπειρία, με μόλις 26 συμμετοχές στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο για 3,5 εκατομμύρια ευρώ σε ομάδα της Serie A (Έμπολι). Όταν το έκανε, ήταν απλά Κυριακή και μια απλή αναφορά στα media. Χθες, Τετάρτη, ο πρωταθλητής ΠΑΟΚ πουλάει στη Σταντάρ Λιέγης ένα βασικό στέλεχος της ομάδας του την τελευταία διετία, με 53 συμμετοχές, 28 ετών και που κόστισε 1,3 εκατ. για 1 εκατ. ευρώ και αυτό είναι «big deal». I rest my case...

Υ.Γ. 3 Φαίνεται πως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν έχει πρόβλημα να συνεχίσει ως αρχηγός, ηγέτης και παίκτης-βαρόμετρο του Ολυμπιακού, να προσπαθήσει να πάρει περισσότερους τίτλους, να προσπαθήσει να παίξει ανάμεσα στους κορυφαίους της Ευρώπης.

Η βιασύνη δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος
EVENTS