MENU

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μία από τις μεγαλύτερες “νίκες” του ποδοσφαίρου. Όχι μόνο γι' αυτά τα συγκλονιστικά 97 λεπτά που παρακολουθήσαμε το απόγευμα της Τετάρτης, αλλά για το γεγονός ότι ενώ το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα μνημειώδες λάθος, ένα πέναλτι ανακάλυψη που θα συζητιέται για χρόνια, σύσσωμος ο ελληνικός Τύπος “αναγκάστηκε” μετά το τέλος του αγώνα να αφήσει σε δεύτερη μοίρα το τραγικό λάθος του διαιτητή Κομίνη.

Όταν εξάλλου έχεις ακολουθήσει αυτό το υπερθέαμα προηγουμένως, θα ήταν άδικο πρώτα απ' όλα για τους ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων, να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο ο Θεσπρωτός ρέφερι κι όχι οι ίδιοι.

ΟΦΗ και Πλατανιάς μας χάρισαν το, ίσως, καλύτερο παιχνίδι που έχει γίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία και φυσικά αποτελεί τιμή για την Κρήτη που έγινε ανάμεσα σε δύο ομάδες του νησιού.

Στο 11' προηγείται ο ΟΦΗ και βρίσκεται σε τροχιά παραμονής. Στο 42' ισοφαρίζει ο Πλατανιάς και κρατάει πλέον στα χέρια του το εισιτήριο ανόδου. Αφού περάσουν 28 αγωνιστικά λεπτά, η ομάδα του Βέρα παίρνει ξανά κεφάλι στο σκορ και βρίσκεται ξανά στη... Superleague. Μετά από 21 λεπτά ήταν η σειρά των Χανιωτών να απαντήσουν, με το ματς πια στο 91' και να κάνουν χιλιάδες κόσμου στο "Γεντί Κουλέ", μαζί με τους ίδιους τους παίκτες των γηπεδούχων να μοιάζουν με ζωντανούς-νεκρούς. Κι όλα αυτά -ενώ έχουν προηγηθεί και δύο αποβολές, μία για κάθε ομάδα- για να φτάσουμε στο 96' και να κάνει το απίθανο 3-2 ο Ναμπί με αυτή την εκπληκτική εκτέλεση φάουλ που έστειλε τον ΟΦΗ στα... ουράνια και «σκότωσε» τον Πλατανιά.

Αλήθεια, πότε θυμάται κανείς κάτι καλύτερο σε ελληνικό γήπεδο; Το πιο πρόσφατο παιχνίδι που χάρισε ανάλογα συναισθήματα θα μπορούσε ίσως να είναι ο τελικός Κυπέλλου τον Μάιο του 2009 (ΑΕΚ-Ολυμπιακός). Πριν μία δεκαετία ακριβώς δηλαδή.

Γιατί σήμερα όμως να μη μιλάμε μόνο για τη γκολάρα του Ναμπί στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων; Γιατί να μην αποθεώνουμε την παλικαρίσια εμφάνιση του Πλατανιά που με ένα σωρό πιτσιρίκια στην ενδεκάδα του και δη αρκετά Ελληνόπουλα, βρέθηκε να κοντράρει στα ίσια έναν αντίπαλο μεγαλύτερης κατηγορίας, με σαφώς πιο βαριά φανέλα και βεβαίως πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ. Γιατί να μην αναφερόμαστε μόνο στις συγκλονιστικές δηλώσεις του Νάστου μετά το τέλος του αγώνα; Στην τρομερή ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο κόσμος του ΟΦΗ; Στο άψογο κοουτσάρισμα του Τάτση και στα δύο ματς των μπαράζ;

Γιατί να υπάρχει αυτό το “αλλά”, που σχετίζεται φυσικά με το τραγικό λάθος του Γιώργου Κομίνη. Ενός διαιτητή που, θεωρητικά, βρίσκεται στο Νο2 της ιεραρχίας των Ελλήνων ρέφερι και την τελευταία τριετία υπάρχει τουλάχιστον ένα παιχνίδι που το έχει τινάξει στον αέρα, ενώ ιδίως τον τελευταίο χρόνο έχει βρεθεί στο επίκεντρο ουκ ολίγες φορές για όλους τους λάθος λόγους.

Το... κακό βέβαια είχε ξεκινήσει νωρίτερα, αφού σε τρεις σερί σεζόν, πάντα την άνοιξη που κρίνονται οι στόχοι, υπάρχει ένα παιχνίδι που αφήνει το στίγμα του. Θυμόμαστε εξάλλου το ματς Παναθηναϊκού-ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο (17/5/17) που δεν τελείωσε ποτέ. Πριν φτάσουμε στο κουτάκι που πέταξε κάποιος οπαδός στον Ίβιτς κι εν τέλει στην αποχώρηση των φιλοξενούμενων, είχαν προηγηθεί σοβαρότατα λάθη από τον Θεσπρωτό ρέφερι, αλλά και μία... κλωτσοπατινάδα ανάμεσα στους παίκτες, με τους "πράσινους" που πήγαιναν... τρένο, να χάνουν στα πλέι οφ το δεύτερο εισιτήριο του Champions League λόγω της τιμωρίας τους.

Ένα χρόνο αργότερα έβαλε “μπουρλότο” με την διαχείριση που έκανε στο ντέρμπι τίτλου ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, με τις παλινωδίες του και τις αποφάσεις που πήρε. Φέτος έμελλε να κρίνει τη μάχη της παραμονής/ανόδου.

Είναι τόσο κακός διαιτητής ο Κομίνης; Η απάντηση είναι “όχι”, ούτε ανέντιμος είναι. Αλλά αυτή τη στιγμή πρόκειται για έναν διαιτητή με μηδέν ψυχολογία. Κι από τη στιγμή που δείχνει ανήμπορος να το αντιμετωπίσει, αυτό είναι πρόβλημα. Πρόβλημα όχι μόνο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και τους ίδιους τους συναδέλφους του, που βλέπουν, όχι φυσικά μόνο από δικά του λάθη, να αυξάνεται η καχυποψία εναντίον τους.

Πώς, διάολε, μπορεί να θεωρείς ότι υπήρξε πέναλτι σε μία φάση που η μπάλα κοντεύει να φτάσει στην κερκίδα από το τάκλιν του αμυντικού; Πώς μπορείς να πας σπίτι σου και να κοιμηθείς ήσυχος, ξέροντας ότι ένα τραγικό λάθος σου, που δεν συγχωρείται όχι μόνο σε αυτό το επίπεδο, αλλά ούτε στη Γ' Εθνική, κόστισε σε μία ομάδα ολόκληρη κατηγορία; Καταδίκασε τους κόπους επτά μηνών;

Κι εν τέλει, πώς αντέχεις την επόμενη κιόλας μέρα, να μην έχεις παραδώσει τη σφυρίχτρα σου; Με τι σθένος θα βρεθείς ξανά σε γήπεδο για να αποδώσεις ποδοσφαιρική δικαιοσύνη;

Το ματς της δεκαετίας στιγματίστηκε από ένα πέναλτι-φάντασμα
EVENTS