MENU

Τις προάλλες ο Σωκράτης Οφρυδόπουλος μου έλεγε πως, από διακόσια-τόσα παιγνίδια στη ζωή του, το πιο δύσκολο ήταν ακριβώς ένα τέτοιο, Ιωνικός-Απόλλωνας Καλαμαριάς, πριν 16 χρόνια στον Βόλο. Μπορεί να παίξεις ένα τελικό, μπορεί να παίξεις για εισιτήριο στην Ευρώπη, μπορεί να παίξεις στην Ευρώπη. Τίποτα δεν συγκρίνεται, με αυτό. Με ένα αγώνα επιβίωσης. Όλα τα άλλα, είναι χαρά. Αυτό, για την ομάδα που έχει τα πάντα να χάσει, είναι χτικιό.

Τον Ιούνιο του 2014, ο Βασίλης Τοροσίδης ήταν στη Ρόμα. Σε τρεις μέρες, η Εθνική θα έδινε τον πρώτο αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Με την Κολομβία. Στο Αρακαζού, την πόλη που διέμενε η ομάδα, τον είχε καταφάει το άγχος. Πού θα έβλεπε, το μπαράζ της αγαπημένης του Ξάνθης με τον Ολυμπιακό Βόλου στου Χαριλάου!

Και ο Ιωνικός (με προπονητή τον Γκμοχ τότε) στον Βόλο, και η Ξάνθη στου Χαριλάου, νίκησαν 2-1 τον αντίπαλο απ’ τη Β’ Εθνική. Με απερίγραπτο ψυχικό κόστος. Και οι δύο σκόραραν το γκολ της νίκης, ενώ είχαν μείνει στο 1-1 με δέκα παίκτες. Στον Ιωνικό, είχε αποβληθεί ο Νταρακλίτσης. Στην Ξάνθη, ο Μάνταλος στην τελευταία εμφάνισή του προτού μεταπηδήσει στην ΑΕΚ. Τα νεύρα μιας τέτοιας βραδυάς, απλώς δεν παλεύονται.

Τώρα, πρώτη φορά στα χρονικά, είναι δύο (τέτοιες) βραδυές. Για μία και μοναδική φορά τα πολλά τελευταία χρόνια, η Σούπερ Λιγκ λειτούργησε σαν συνεταιράκια που αντιλήφθηκαν τα κοινά «καλά και συμφέροντα». Επέμειναν/πίεσαν/πέρασαν, τα μπαράζ να είναι δύο μέσα-έξω, όχι ένα σε ουδέτερο έδαφος. Δύο, καλύτερα για τον ισχυρό.

Ακόμη και η ελάχιστη απόσταση των (ούτε) 72 ωρών από το ένα ως το άλλο, ενισχύει την πιθανότητα του ισχυρού μέρους. Ο λιγότερο ισχυρός, πιο δύσκολα θα προλάβει ν’ ανακτήσει τις δυνάμεις του. Ο Πλατανιάς, αν εστιάσουμε σήμερα, παίζει στις εννιάμισι το βράδι όταν όλη τη σεζόν δεν έπαιξε ποτέ αγώνα με προβολείς!

Η μόνη φορά που νίκησε ομάδα Β’ Εθνικής, ήταν σε ένα παιγνίδι και με γκολ στο ενενήντα-φεύγα. Ξαφνικός θάνατος. Ο Εργοτέλης τον Ακράτητο, το 2004 στην Πολίχνη. Ενας αριστεροπόδαρος Αφρικανός, ονόματι Σιλά, μπούκαρε και το μπουμπούνισε με…άγνοια, από impossible γωνία, τέλος.

Ο ΟΦΗ είναι, σ’ ένα συσχετισμό «τρία προς ένα» ας πούμε, το εμφανέστατα ισχυρό μέρος του ζεύγους. Αυτό δεν αρκεί για να του κάνει τη βραδυά, τις βραδυές, λιγότερο ψυχόδραμα! Ο ισχυρός ήταν, και σε δύο βραδυές, και με τη ρεβάνς εντός, όταν αποκλείστηκε τον Ιανουάριο στο κύπελλο απ’ τον Εργοτέλη.

Ο Πλατανιάς αποδείχθηκε στη σεζόν, καλύτερη ομάδα από τον Εργοτέλη. Μία λόου-μπάτζετ ιστορία που για χαμηλά ξεκίνησε και ψηλά καταλήγει, μία ιστορία που έβαλε τα γυαλιά σε κάμποσους αριστερά και δεξιά στη Φούτμπολ Λιγκ, μία ιστορία που ανέδειξε την προπονητική δουλειά του πρωτοεμφανιζόμενου Γιάννη Τάτση.

Πήρε την ομάδα, δέκα μέρες πριν την εκκίνηση του πρωταθλήματος. Της έφτιαξε, κορμό. Της έδωσε, ταυτότητα. Επαιξε όλους τους αγώνες, δίχως καμία εξαίρεση σκοπιμότητας, σ’ ένα επιθετικό 3-5-2. Εβγαλε τον πρώτο σκόρερ, τον Βραζιλιάνο Μιγκέλ (16 γκολ) που ο Κατσουράνης λέει ότι «ίσως είναι ο καλύτερος παίκτης της Β’ Εθνικής». Κι έβγαλε και τον πρώτο σκόρερ…του δεύτερου γύρου, τον Λουκίνα, που πρόλαβε (να δέσει με τον Μιγκέλ και) σε 15 ματς να κάνει 10 γκολ/3 ασίστ.

Ο ΟΦΗ πηγαίνει για απίθανη απόδραση, α λα Ρέθυμνο στο μπάσκετ. Εάν την ολοκληρώσει, θα ‘ναι επειδή η ηγεσία που πήρε την κατάσταση στα χέρια μες στη μέση της περιόδου, δεν τρέλανε την ομάδα με ψυχώσεις. Την απενοχοποίησε, τρόπον τινά. Είπαν ευθύς εξαρχής πως το πλάνο ισχύει εξίσου, είτε στο σενάριο της παραμονής είτε σ’ εκείνο του υποβιβασμού.

Εάν δεν ολοκληρώσουν την απόδραση, θα ‘ναι επειδή αντιμετωπίζουν στα μπαράζ μια ομάδα με αρχή/μέση/τέλος. Και με τίποτα για να χάσει.

Ψυχόδραμα
EVENTS