MENU

Σε ένα ματς που η ΑΕΚ θα μπορούσε να κλείσει την χρονιά στο γήπεδο, μπροστά στον λιγοστό κόσμο της που βρέθηκε στο ΟΑΚΑ, με μια καλή εμφάνιση και μια νίκη, δυστυχώς γι’ αυτήν ηττήθηκε από μια ΑΕΛ, η οποία πέτυχε μια σπουδαία νίκη, εξασφαλίζοντας έτσι και την παραμονή της.

Ο Χιμένεθ παρέταξε την ομάδα του με 1-3-5-2, κόντρα στην ΑΕΛ, η οποία ξεκίνησε και τελείωσε το παιχνίδι με 1-5-3-2. Ήταν ένα παιχνίδι που λίγο ως πολύ ήταν αναμενόμενο για το πώς θα κυλήσει, με την Ένωση να έχει από την πρώτη στιγμή τα ηνία του αγώνα, να έχει την κατοχή, να προσπαθεί να κυκλοφορήσει τη μπάλα για να μπορέσει να δημιουργήσει ρήγματα και ευκαιρίες στην εστία του Κρίστινσον.

Σε αυτήν τους την προσπάθεια όμως, οι γηπεδούχοι αντιμετώπισαν αρκετές δυσκολίες, επειδή η ΑΕΛ παρουσιάστηκε εξαιρετικά τοποθετημένη στον αγωνιστικό χώρο και απόλυτα συγκεντρωμένη και αποτελεσματική σε αυτό που ήθελε να κάνει. Οι παίκτες της σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν φοβερά προσηλωμένοι στο τακτικό κομμάτι, επιδιώκοντας εμφανώς να κρατήσουν ανέπαφη την εστία τους.

Επιθετικά, με τον τρόπο που αγωνίζονταν η ΑΕΛ ήταν αναμενόμενο να μην είναι ιδιαίτερα – ως καθόλου – απειλητική και η μοναδική αξιόλογη φάση, η οποία και κατάφερε να κάνει ήταν η φάση που της έφερε το γκολ της νίκης. Γκολ που προήλθε από στατική φάση, από μια παρά πολύ ωραία εκτέλεση φάουλ ακριβώς στην καρδιά της άμυνας της ΑΕΚ, λάθος μαρκάρισμα του Αλεφ, με τον σκόρερ να του παίρνει την εσωτερική και έτσι να βρίσκεται στο κατάλληλο σημείο και με πλασέ, όχι ιδιαίτερα δυνατό, αλλά με τη «βοήθεια» του Τσιντώντα – αφού η μπάλα έφυγε μέσα από τα χέρια του και έτσι στη μοναδική στιγμή που χρειάστηκε να επέμβει δεν ήταν σε ετοιμότητα - κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα.

Από εκεί και πέρα, η ΑΕΛ έφερε το παιχνίδι εκεί που ενδεχομένως ούτε και η ίδια να περίμενε. Ούσα και έκτοτε ιδιαίτερα αποτελεσματική ανασταλτικά δεν επέτρεψε στην ΑΕΚ να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να την απειλήσει στο πρώτο μέρος, συνολικά, η μοναδική απειλή που «ένιωθαν» οι φιλοξενούμενοι, ήταν από την πλευρά του Κλωναρίδη, ο οποίος για ακόμη μια φορά πήρε όλη την πλευρά παίζοντας ως μπακ-χαφ, είχε μερικές καλές ενέργειες και απειλητικά γυρίσματα στην περιοχή των «βυσσινί», χωρίς όμως εκεί να μπορέσει να βρει αποδεκτές.

Με το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους, ο Χιμένεθ πραγματοποίησε την πρώτη του αλλαγή, αλλάζοντας έτσι και τον σχηματισμό της ΑΕΚ. Πέρασε στο γήπεδο τον Χουλτ αντί του Τσόσιτς, μετατρέποντας τη διάταξη σε 1-4-2-3-1, εμφανώς επιδιώκοντας να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στα άκρα, όπου με δεδομένο τον σχηματισμό της ΑΕΛ, επιδίωξε να δημιουργήσει υπεραριθμίες από τα πλάγια.

Κάτι που προσπάθησε και στο πρώτο μέρος, με τον Μάνταλο (μακριά από τον καλό του εαυτό χτες) να τραβιέται κυρίως στα αριστερά, επιδιώκοντας από εκεί να πάρει μπάλα και να ξεκινήσει τις επιθέσεις, αφήνοντας το κατέβασμα της σε Αλεφ και Κρστίσιτς, χωρίς όμως να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα για την ΑΕΚ.

Η αλλαγή λοιπόν σχηματισμού από τη σέντρα του δεύτερου ημιχρόνου, είχε ως αποτέλεσμα πρακτικά να χαθεί ο άξονας. Εκεί, οι τρεις αμυντικοί χαφ της ΑΕΛ έκαναν εξαιρετικό ματς, όπως φυσικά και οι έξι της άμυνας των φιλοξενούμενων. Μοιραία η Ένωση επιστράτευσε τις σέντρες, πολλές σέντρες, για να φέρει την μπάλα στην περιοχή των φιλοξενούμενων, η εξαιρετική όμως αμυντική τακτική των Θεσσαλών ήταν και σε αυτήν την προσπάθεια αποτελεσματική, αφού δεν έχασαν ούτε μια μπαλιά στον αέρα.

Πολλές φορές ο Μπογέ (αρνητικός) και ο Πόνσε (ήταν κινητικός, ο μόνος που φάνηκε να έχει διάθεση) προσπάθησαν να «χαμηλώσουν» στο γήπεδο για να πάρουν από εκεί την μπάλα και να δημιουργήσουν, ούτε όμως και αυτές τους οι προσπάθειες ήταν επίσης αποτελεσματικές, ενώ ούτε και από τις (πολλές) στατικές φάσεις μπόρεσε η ΑΕΚ να βρει κάτι (μου κάνει εντύπωση πως ο Κρστίσιτς, με τόσο καλό «πόδι», δεν αναλαμβάνει την εκτέλεση κάποιων στατικών φάσεων).

Μονόλογος σε κάθε περίπτωση το ματς για την ΑΕΚ, όμως ό,τι, όπως και από όπου και αν το προσπάθησε δεν είχε επιτυχία, ούσα απολύτως εγκλωβισμένη. Προφανές ότι δεν υπήρχε ιδιαίτερη δημιουργικότητα, αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν υπήρχε διάθεση εκ μέρους των παικτών της, όμως σε κάθε περίπτωση, έπεσαν σε μια αντίπαλο που ήταν εξαιρετική στην αμυντική της προσέγγιση. Ιταλός γαρ ο προπονητής των «βυσσινί», παρουσίασε μια ομάδα, η οποία έκανε σεμιναριακό παιχνίδι ανασταλτικά, με εννιά ποδοσφαιριστές μόνιμα πίσω από την μπάλα – λειτουργικά πάντα - σχεδόν σε όλο το 90λεπτο.

Ο Χιμένεθ το πάλεψε και με τις άλλες δύο αλλαγές του, αλλά ούτε και αυτές μπόρεσαν να αλλάξουν την εικόνα της ΑΕΚ, αλλά ούτε και να δώσουν κάτι περισσότερο.

Εκτίμηση μου είναι πως ο Ανδαλουσιάνος τεχνικός δεν προσέγγισε το ματς με τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Δεν μπορώ να ξέρω αν στο μυαλό και του ίδιου και των παικτών η σκέψη ήταν στη ρεβάνς των ημιτελικών του Κυπέλλου της Πέμπτης, ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν πως η ΑΕΚ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις φετινές εντός έδρας υποχρεώσεις της νικηφόρα. Μένει μια αγωνιστική, όπου πλέον θα κοιτάξει να διασφαλίσει την 3η θέση, ολοκληρώνοντας έτσι μια σεζόν, η οποία σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, αλλά για την οποία θα τοποθετηθώ συνολικά όταν αυτή ολοκληρωθεί.

Υ.Γ.: Συγχαρητήρια στον ΠΑΟΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ήρθε μετά από μεγάλες προσπάθειες όλων στον σύλλογο και σίγουρα είναι κάτι θετικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις αντιξοότητες που βλέπουμε να δημιουργούνται κάθε χρόνο. Προσωπικά, αρκούμαι πάντα και μόνο στην ανάλυση του αγωνιστικού κομματιού και εκεί, η σταθερότητα, η ικανότητα και σε κάποιες περιπτώσεις η τύχη ήταν τα στοιχεία εκείνα που χάρισαν στον ΠΑΟΚ τον τίτλο ύστερα από 34 χρόνια.

Πικρό αντίο
EVENTS