MENU

Στα μάτια μου, μάτια ελάχιστα ευσυγκίνητα εάν πρόκειται για ένα πολυδιαφημισμένο «σόου του πυρός» αλλ’ απολύτως ευάλωτα όταν πρόκειται για εν ζωή θρύλους, την Κυριακή το βράδι η γιορτή του ΠΑΟΚ τελείωσε τη στιγμή που άρχισε. Μου αρκούσε ότι πρόλαβε αυτό το πρωτάθλημα, γεννηθείς το 1931, όχι να το ζήσει μονάχα, ν’ ανοίξει αυτός το τελετουργικό καταμεσής της κεντρικής σκηνής, ο Λάμπης Κουϊρουκίδης. Η γενιά του πατέρα μου. Η γενιά του Διακογιάννη.

Είναι η γενιά που δεν είδα, αλλά μόνον άκουσα και διάβασα γι’ αυτήν. Τα φίφτις. Ένα από τα ευρήματα, ο Κουϊρουκίδης, του σπουδαίου Νίκου Πάγκαλου στη Δόξα Δράμας εκείνα τα χρόνια. Ενας ισομεγέθης Κούδας για τα χρονικά του ΠΑΟΚ, προτού εμφανιστεί ο αυθεντικός Κούδας κι αλλάξει θυελλωδώς την ιστορία. Πολύ θα ήθελα να ήταν εκεί, και οι δύο της γενιάς που είδα και θυμάμαι αδρά. Αλλά, βιάστηκαν να φύγουν. Ο Αρίστος Φουντουκίδης, που δεν τον γνώρισα ποτέ. Μόνο τον θαύμασα. Κι ο Δημήτρης Παρίδης, που επιδίωξα και τον συνάντησα (να του πω πως τον μάζευα στα χαρτάκια και τον είχα και αφίσα στο παιδικό δωμάτιο) μια φορά κι ένα καιρό στην Καβάλα.

Ο ΠΑΟΚ όμως, τίμησε τους νεκρούς του. Και με το παραπάνω. Ποδοσφαιριστές, προπονητές, οπαδούς. Τίμησε την καταγωγή του. Το Π(ανθεσσαλονίκειος) και το Κ(ωνσταντινουπολιτών) στα αρχικά του. Τίμησε τον προορισμό του. Το νόημα της ύπαρξής του. Τίμησε, την ίδια την εις βάθος διείσδυσή του σε σημαντικά κομμάτια του απανταχού ελληνισμού. Τίμησε, εκτός από το παρελθόν και το παρόν, το μέλλον του. Το μέλλον είναι, παντού και πάντοτε, τα παιδιά. Η γεμάτη συμβολισμούς βραδυά στην Τούμπα, περισσότερο από γούστα και γλέντι, σε κάποιες στιγμές έβγαλε κατάνυξη.

Ο Δικέφαλος της χρονιάς είναι ένας ακλόνητος, απέναντι στην οποιαδήποτε ενδεχόμενη ποδοσφαιρική αμφισβήτηση, θριαμβευτής. Και την ώρα της καταξίωσής του, της στέψης, υπήρξε και εκεί ένας εφάμιλλος του επιτεύγματός του πρωταθλητής. Δεν φτήνυνε την επιτυχία του, γιορτάζοντάς την. Την εξύψωσε. Το κλαμπ που το οργάνωσε όλο αυτό, το γκρουπ (σταφ και παίκτες) που το έκανε όλο αυτό να συμβεί, ο κόσμος στον οποίον όλο αυτό απευθύνεται, ενώθηκαν κι έγιναν συντελεστές ενός άρτιου θεάματος που το πρόγραμμά του τηρήθηκε ευλαβικά και κύλησε βελούδινα. Όχι θεάματος, υπερθεάματος. Θυμάμαι στη Θεσσαλονίκη το 2016, στο Μέγαρο Μουσικής, την εκδήλωση για τα 90χρονα του συλλόγου. Τρία χρόνια μετά, συγκρίνοντας, αισθάνεσαι πως έκτοτε ο ΠΑΟΚ προχώρησε…τριάντα, όχι τρία, χρόνια μπροστά.

Μου έκανε εντύπωση, δεν το έκρυψα, στην πραγματικότητα ήταν το δημοσιογραφικό χρέος να το αναδείξω ευθύς αμέσως, ο Ιβάν Σαββίδης. Η διακριτικότητα της συμμετοχής του, στη γιορτή. Εχουμε χορτάσει, προέδρους που σε κάτι τέτοιες βραδυές κάνουν σαν πεινασμένοι εραστές και δεν μπορούν να κρυφτούν από το πάθος τους να εξαργυρώσουν. Ο Σαββίδης θα είχε, ή θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι έχει, και ένα λόγο παραπάνω από τους προηγούμενους (ιδιοκτήτες πρωταθλητριών ομάδων) για να βάλει την αφεντιά του μπροστά. Μπροστά από τον προπονητή. Μπροστά από τον αρχηγό. Να είναι αυτός, η φωτογραφία της υπόθεσης. Με τον παρά του, την κυρά του. Επέλεξε με συνείδηση, να βάλει την αφεντιά του στο τέλος. Το ποδόσφαιρο τον ευχαριστεί.

Ο ΠΑΟΚ εξύψωσε το επίτευγμά του
EVENTS