MENU

Το παιχνίδι της ΑΕΚ στη Λαμία, το οποίο και έβαλε τέλος σε ένα μίνι σερί νικηφόρων αγώνων για την Ένωση, δεν έκανε κανέναν σοφότερο σε αγωνιστικό επίπεδο: η Λαμία επιβεβαίωσε πως είναι μια από τις καλύτερες και πιο σκληροτράχηλες ομάδες της Λίγκας (που μπορεί μάλιστα να παίζει ανοιχτή μπάλα χωρίς να διασύρεται - σε αντίθεση ας πούμε με τον Παναιτωλικό) ενώ από τη μεριά της, η ΑΕΚ επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε ανοδική πορεία, ότι σε αντίθεση με το σχετικά πρόσφατο παρελθόν της έχει τη δυνατότητα να πιέζει μέχρι το τελευταίο λεπτό και ότι το ρόστερ της, στα χέρια ενός κανονικού προπονητή, μοιάζει καλύτερο από όσο θεωρούσαμε ότι είναι.

Υπό άλλες συνθήκες, η ευφορία που προκαλεί στον μέσο φίλο της Ένωσης το γεγονός ότι η ομάδα δεν νίκησε, θα επισκίαζε όλα τα θετικά που μπορεί να βρει κανείς στην εμφάνισή της. Οι ΑΕΚτζήδες σήμερα γουστάρουν βλέποντας τον τρόπο που Μάνταλος και Μπακασέτας έκρυψαν τη μπάλα στο 0-1, απολαμβάνουν την αμιγώς ποδοσφαιρική κουβέντα που γίνεται γύρω από τον Μπογέ, βλέπουν με ικανοποίηση το δίδυμο Κρίστιτσιτς-Σιμόες να δένει και να προσδίδει ποιότητα στη μεσαία γραμμή όλο και περισσότερο και δένονται όλο και παραπάνω με μια ομάδα που δεν τα παρατάει ποτέ, που όσο και αν στραβώσει το παιχνίδι εκείνη συνεχίζει να προσπαθεί.

Η ισοπαλία σε μια έδρα που για την ΑΕΚ μόνο η νίκη είναι επιτυχία δεν προβληματίζει και δεν σχετικοποιεί όλα τα παραπάνω. Ο λόγος είναι προφανής: η συλλογική ψυχολογία στον πλανήτη ΑΕΚ αυτή τη στιγμή θρέφεται από κάθε ένδειξη πως η ομάδα βελτιώνεται αγωνιστικά και το μοναδικό παιχνίδι που γίνεται αντιληπτό με βάση το δόγμα «το αποτέλεσμα μετράει» είναι μόνο ο τελικός του κυπέλλου. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αν το παιχνίδι με τη Λαμία είχε αγωνιστικό ενδιαφέρον, ο κόσμος της ΑΕΚ θα είχε χειρότερη εικόνα για την ομάδα μετά την γκέλα.

Η βαθμολογική αδιαφορία που συνόδευσε το παιχνίδι με τη Λαμία έκανε χλιαρές τις διαμαρτυρίες για την διαιτησία του Σκούλα και των βοηθών αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο απαράδεκτη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η ΑΕΚ δεν έφυγε με το τρίποντο της νίκης από τη Λαμία εξαιτίας των σφυριγμάτων του διαιτητή της αναμέτρησης: το πέναλτι με το οποίο οι γηπεδούχοι ισοφαρίζουν μάλλον δεν θα το έδινε ούτε ο ίδιος ο Μπεχαράνο που υποτίθεται πως πέφτει λόγω του μαρκαρίσματος του Μπακασέτα ενώ το οφσάιντ με το οποίο κόβεται ο Χουλτ στην επανάληψη είναι λάθος ερασιτεχνικού επιπέδου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα παιχνίδι της ΑΕΚ φέτος χαρακτηρίζεται από διαιτητικά λάθη, είτε πρόκειται για λάθη υπέρ της Ένωσης είτε για λάθη κατά της. Στην Νέα Σμύρνη, για παράδειγμα, ο Μάνταλος κατεβάζει την μπάλα με το χέρι πριν σκοράρει κατά του Πανιωνίου αλλά για να γίνει αντιληπτό πως ο αρχηγός της ΑΕΚ έχει στοπάρει αντικανονικά έπρεπε να δούμε τέσσερα ριπλέι. Όπως αντίστοιχα, στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, ο διαιτητής είχε «πνίξει» ένα καθαρό πέναλτι που κάνει ο Σακχόφ αλλά και εκεί επρόκειτο για φάση που απαιτεί μεγάλη διαιτητική ικανότητα για να υποδειχθεί. Στη Λαμία ωστόσο ο διαιτητής είναι μπροστά στη φάση του πέναλτι: αυτό το λάθος δεν δικαιολογείται, είναι προϊόν είτε εξωπραγματικής ανικανότητας είτε δόλου. Τρίτη πιθανότητα δεν υπάρχει.

Το έχουμε γράψει ήδη: ένας δυναμικός τερματισμός για την φετινή ΑΕΚ, ειδικά αν συνδυαστεί με την κατάκτηση του κυπέλλου, μπορεί να είναι εξαιρετικά αποπροσανατολιστικός όσον αφορά τις (δεδομένες) αγωνιστικές ελλείψεις της Ένωσης. Αυτό δεν πρέπει να γίνει: η φετινή, αποτυχημένη χρονιά πρέπει να κριθεί συνολικά από την διοίκηση. Αυτομαστίγωμα όμως για πράγματα στα οποία δεν αντιστοιχεί δεν χρειάζεται: το μοτό «φτιάξτε ομάδα να νικάτε και τους διαιτητές» ήταν ανέκαθεν γελοίο και θα παραμείνει γελοίο είτε εσωτερικεύεται υπό μορφή αυτομαστιγώματος είτε υιοθετείται από νέα χείλη.

Εντάξει, στα ντέρμπι έχει λυθεί το πρόβλημα της διαιτησίας: οι ξένοι άλλωστε είναι γνωστό πως δεν κάνουν ποτέ λάθη, ούτε επηρρεάζονται από τίποτα και από κανέναν, έχουν ειδικό DNA ως προς αυτά άλλωστε. Αλλά το πρωτάθλημα είναι μαραθώνιος και δεν αποτελείται μόνο από ντέρμπι. Και η διαιτησία μπορεί εύκολα να δώσει ή να κόψει πολυτιμούς βαθμούς σε μια ομάδα ακόμα και με πολύ υποδεέστερες ομάδες όπως η Λαμία: στην τελική, αν οι (χλιαρές)διαμαρτυρίες της ΑΕΚ δεν πείθουν, ας ρίξουμε μια ματιά στο πως πέρασε ο ΠΑΟΚ από την ίδια έδρα.

Η αγωνιστική κατάληξη της φετινής σεζόν για την ΑΕΚ είναι μια βάση για να χτιστεί η ομάδα της επόμενης χρονιάς, η οποία πρέπει να επανακτήσει το πρωτάθλημα που έχασε φέτος με κάτω τα χέρια. Αλλά εκτός από τα αγωνιστικά συμπεράσματα των αδιάφορων αγώνων (όπως αυτός με τη Λαμία) πρέπει να βγουν και ορισμένα συμπεράσματα αναφορικά με το πως γίνεται αντιληπτή η ΑΕΚ στα μάτια των διαιτητικών κύκλων. Υπό μια έννοια άλλωστε, δεν έχει τόσο σημασία αν η κάκιστη διαιτησία του Σκούλα είναι αποτέλεσμα δόλου ή ανικανότητας: στο τέλος της ημέρας , η ανικανότητα που οδηγεί σε τόσο κραυγαλέα λάθος αποφάσεις είναι άμεσα συνδεδεμένη με μια αδιαφορία για το αν θα γίνει λάθος ή όχι, άρα η απόσταση ανικανότητας-δόλου δεν ειναι ιδιαιτέρως μεγάλη. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το έχουν στο μυαλό τους στην ΑΕΚ.

Ακόμα και κόντρα στη Λαμία, το «φτιάξτε ομάδα να νικάτε και τους διαιτητές» παραμένει γελοίο
EVENTS