MENU

Φυσικά επέλεξε εκ νέου το 4-2-3-1, κόντρα σε μια Λαμία, ο σχηματισμός της οποίας ήταν «καθρέφτης» του αντιστοίχου της Ένωσης στο γήπεδο. Από βαθμολογικής πλευράς το παιχνίδι δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Περισσότερο η ΑΕΚ είχε την ευκαιρία να πάρει μια γεύση από το τι την περιμένει στον επαναληπτικό των ημιτελικών του Κυπέλλου.

Το προβάδισμα της ΑΕΚ ήρθε γρήγορα, στην πρώτη της αξιόλογη προσπάθεια ύστερα από έναν ωραίο συνδυασμό Μάνταλου – Μπακασέτα. Προβάδισμα που της επέτρεψε να διατηρήσει τον έλεγχο του παιχνιδιού κόντρα σε μια Λαμία, η οποία αφού ξεπέρασε την «κρυάδα» προσπάθησε και στην πορεία κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι.

Η ΑΕΚ παίζοντας σχετικά έξυπνα μπόρεσε να βγάλει μια πάρα πολύ καλή φάση, με μια κάθετη του Μάνταλου και τον Πόνσε να φεύγει ολομόναχος από το χώρο του κέντρου, να βρίσκεται φάτσα με τον τερματοφύλακα της Λαμίας και το 0-2, ωστόσο η απόφαση που πήρε στην τελική του προσπάθεια δεν δικαιολογεί τα όσα μας έχει δείξει ως τώρα ως προς την εκτελεστική του δεινότητα.

Χάθηκε λοιπόν η συγκεκριμένη ευκαιρία για να τελειώσει νωρίς το ματς η ΑΕΚ, η οποία στη συνέχεια δυσκολεύτηκε αρκετά από τα ανεβάσματα των ακραίων αμυντικών της Λαμίας, οι οποίοι ειδικά σε φάση επιθετικής ανάπτυξης έπαιζαν πολύ ψηλά. Περισσότερο δυσκολεύτηκε ο Χουλτ, ο οποίος δεν πήρε πολλές βοήθειες από τον Μάνταλο, με αποτέλεσμα ο Σουηδός να βγαίνει αρκετές φορές μόνος του κόντρα σε δύο αντιπάλους (πολύ επικίνδυνος οΒασιλαντωνόπουλος).

Το δεύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε η ΑΕΚ ήταν οι μεγάλες μεταβιβάσεις προς τον Μπαράλες, ο οποίος όντας εξαιρετικός κεφαλοσφαιριστής, είχε τον πρώτο λόγο στον αέρα, γνωρίζοντας πώς να «σπάσει» την μπάλα στους κατάλληλα τοποθετημένους συμπαίκτες του. Κάτι ανάλογο έκανε, στοχευμένα, η Λαμία και από την πλευρά (πάλι) του Χουλτ, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει την υψομετρική διαφορά του Σουηδού με τον Καράμανο.

Στο τέλος του ημιχρόνου ήρθε η ισοφάριση με (πολύ αμφισβητούμενο κατά τη γνώμη μου) πέναλτι, που έφερε και έναν εκνευρισμό των παικτών της ΑΕΚ στις έκτοτε αποφάσεις του διαιτητή. Δεν θα σταθώ στον τρόπο και την φιλοσοφία των σφυριγμάτων του διαιτητή (δεν το έχω κάνει ως τώρα, δεν θα το κάνω λοιπόν και τώρα), αλλά θα επισημάνω κυρίως τον εκνευρισμό που δημιουργήθηκε στους παίκτες, οι οποίοι φορτώθηκαν και με κάρτες, αντανακλώντας έτσι και στον εκνευρισμό που ήταν εμφανής και στον πάγκο της ΑΕΚ και σε μεγάλο διάστημα του παιχνιδιού επηρέασε τον τρόπο παιχνιδιού της Ένωσης.

Στο δεύτερο μέρος αυτό που κυρίως προσπάθησε η Λαμία ήταν να μπορέσει να δημιουργήσει ρήγματα και από τη δεξιά πλευρά της ΑΕΚ. Σε κάθε περίπτωση, οι γηπεδούχοι ήταν αυτοί που ξεκίνησαν δυνατά, γυρίζοντας το παιχνίδι με ένα δεύτερο γκολ ύστερα από μια φάση διαρκείας στα καρέ του Μπάρκα και ένα πολύ καλό τελείωμα του Μπαράλες.

Η δεύτερη αλλαγή του Χιμένεθ (είχε προηγηθεί η αναγκαστική του Κλωναρίδη) είχε άμεσο αποτέλεσμα για την ΑΕΚ, αφού ο νεοεισελθόντας Μπογέ και κέρδισε το κόρνερ που έφερε την ισοφάριση και ήταν αυτός που την πέτυχε κιόλας, με το 2-2 να παραμένει ως το τέλος.

Συμπερασματικά, και οι δύο ομάδες είχαν καλά διαστήματα στο παιχνίδι τους, προσπαθώντας να παίξουν καλό ποδόσφαιρο. Από την πλευρά της Λαμίας, αν ο Μπερτόλιο, έχοντας την ποιότητα της πάσας (και ίσως κάποιος θα πρέπει να του το πει…) ελευθέρωνε πιο γρήγορα σε αρκετές περιπτώσεις την μπάλα και αναζητούσε ελεύθερους συμπαίκτες, ίσως να είχε πάρει και κάτι περισσότερο.

Η ΑΕΚ από την πλευρά της σε καμία περίπτωση δεν αντιμετώπισε το παιχνίδι ούτε ως αγγαρεία ούτε ως υποχρέωση. Ήταν περισσότερο ένα ματς ευκαιρίες (ένα ακόμη) για κάποιους παίκτες να δείξουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν. Για ματς πρωταθλήματος όμως, έστω και χωρίς ουσιαστικό κίνητρο και όφελος, η ΑΕΚ δεν μπορεί να κρατήσει πολλά.

Σε ατομικό επίπεδο, αυτό που μπορεί να κρατήσει είναι την εικόνα του Κρστίτσιτς. Ο Σέρβος ανεβαίνει συνεχώς, για μια ακόμη φορά ήταν πολύ σημαντικός, πολύ απαραίτητος στο παιχνίδι της Ένωσης και δείχνει πως είναι ένας παίκτης, από τα πόδια του οποίου η μπάλα πρέπει να περνάει ακόμη περισσότερο απ’ ότι μέχρι στιγμής.

Αυτό που επίσης μπορεί να κρατήσει η ΑΕΚ είναι πως το χτεσινό παιχνίδι τής δίνει μια ιδέα, μια πρόγευση για το τι θα συναντήσει στην επερχόμενη ρεβάνς του Κυπέλλου. Και το λέω αυτό γιατί η Λαμία, κακά τα ψέματα, δεν μπορεί να παρουσιάσει κάτι πολύ διαφορετικό από το σημερινό ματς. Κυρίως θα κοιτάξει να περάσει το παιχνίδι της μέσα από τα «σπασίματα» του Μπαράλες (αρκετά τα προβλήματα που είχαν σήμερα στην επιτήρηση του ο Τσόσιτς και ο Σβάρνας), ενώ και ο Καραμάνος από αριστερά έδειξε πως μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα.

Αν η ΑΕΚ λοιπόν θέλει να μην έχει δυσκολίες, θα πρέπει να αποφύγει τα ανεβάσματα των αντιπάλων μπακ και όσο μπορεί να αποτρέψει τις μεγάλες μεταβιβάσεις στους Μπαράλες, Καραμάνο. Το ζητούμενο της ΑΕΚ θα πρέπει να είναι πίεση από την αρχή και ένα γρήγορο (όπως χτες) γκολ που θα τελειώσει την πρόκριση, αφού πιστεύω πως αν επιτρέψει στη Λαμία πράγματα και, για παράδειγμα βρεθεί πίσω στο σκορ, ίσως εκεί αντιμετωπίσει δυσκολίες που δεν περιμένει κανείς.

Πήρε μια γεύση
EVENTS