MENU

Το πρώτο πράγμα που θέλω να επισημάνω για το ματς του Παναθηναϊκού με τον Αρη στο ΟΑΚΑ είναι το πόσο άσχημο είναι όταν δεν έχουμε κόσμο στο γήπεδο.

Είναι πραγματικά ό,τι χειρότερο για τους παίκτες που αγωνίζονται, αλλά και για όσους βλέπουν το ματς από την τηλεόραση.

Οσον αφορά τον αγωνιστικό τομέα, για το πρώτο ημίχρονο δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα για τον Παναθηναϊκό.

Παρά μόνο ότι ήταν ένα από τα χειρότερα φετινά ημίχρονα που έχει πραγματοποιήσει η ομάδα.

Δεν βρίσκω τίποτα καλό για το συγκεκριμένο διάστημα, δεν υπήρχαμε στο γήπεδο, η ομάδα ήταν πολύ κακή και μπορούμε να πούμε ελάχιστα πράγματα.

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως, είδαμε μία εντελώς διαφορετική ομάδα, έναν άλλον Παναθηναϊκό.

Θεωρώ ότι ο Γιώργος Δώνης ξύπνησε τους παίκτες του Παναθηναϊκού στην ανάπαυλα των ημιχρόνων και είμαι σίγουρος ότι μίλησαν όλοι μεταξύ τους και ο Δώνης κατάφερε και γύρισε τον διακόπτη.

Το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν ότι υπήρχε περισσότερο κίνηση χωρίς τη μπάλα, ότι παίζαμε πολύ πιο γρήγορα όταν είχαμε τη μπάλα και ότι προσπαθούσαμε να παίξουμε με κάθετες πάσες προς την επίθεση και όχι με παράλληλες πάσες προς τα πίσω.

Οταν χανόταν η μπάλα η ομάδα είχε πολύ γρήγορες επιστροφές, σωστό μαρκάρισμα στον αντίπαλο παίκτη που είχε τη μπάλα και κυρίως σωστά τρεξίματα κι όχι στα «τυφλά» όπως γινόταν στο πρώτο ημίχρονο.

Ο Μακέντα ήταν και πάλι ιδιαίτερα ορεξάτος και το μεγαλύτερο προσόν του είναι ότι δεν περιμένει μέσα στην περιοχή, αλλά πηγαίνει πότε δεξιά, πότε αριστερά, βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και αυτό το στοιχείο είναι μεγάλο πλεονέκτημα για έναν επιθετικό και πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί από τους αντίπαλους αμυντικούς.

Για μένα πάντως, η μεγάλη έκπληξη ήταν ο Οικονόμου. Επαιξε πολύ καλά και ήταν από τους καλύτερους.

Αναφέρω πρώτα τον Οικονόμου γιατί ο Ινσούα, όταν παίζει στη θέση του, είναι γνωστό ότι μπορεί να έχει πολύ καλή εικόνα και να βοηθήσει την ομάδα ουσιαστικά.

Ο Γιώργος Δώνης ξεκίνησε το ματς με 1-3-5-2 όταν είχαμε την μπάλα, αν και ο Χατζηγιοβάνης κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να αγωνιστεί ως δεύτερος επιθετικός.

Με την ταχύτητα που διαθέτει και τα χαρακτηριστικά του, πιστεύω ότι είναι πιο χρήσιμος όταν αγωνίζεται στα άκρα.

Στη θέση του δεύτερου επιθετικού μου ταιριάζει καλύτερα ο Αλτμαν, θεωρώ ότι «κουμπώνει» καλύτερα δίπλα στον Μακέντα.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο σχηματισμός δεν άλλαξε, αλλά ο Ινσούα είχε την κάλυψη από τον Κάτσε που ήταν ο εσωτερικός μέσος της πλευράς του και από τον Οικονόμου που ήταν ο αριστερός στόπερ, προκειμένου να πάρει περισσότερα μέτρα από αριστερά και να βγαίνει πολύ ψηλά.

Ακόμη και ως κρυφός επιθετικός, όπως είδαμε στην κεφαλιά που έκανε από το σημείο του πέναλτι στο 58’.

Επιπλέον, ο Χρήστος Δώνης ανέβηκε πιο ψηλά και κινήθηκε πιο κοντά στον Μακέντα, μία επιλογή που ήταν σωστή, επειδή ο Χατζηγιοβάνης δεν γνωρίζει καλά τη συγκεκριμένη θέση και αντί να βρίσκεται κοντά στον Μακέντα τραβιόταν στα άκρα.

Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τακτικό πρόβλημα στο πρώτο ημίχρονο, καθώς ο Μακέντα ήταν μόνος, αποκομμένος στην επίθεση και ο Χατζηγιοβάνης βρισκόταν μακριά του.

Στο δεύτερο ημίχρονο άλλαξε ο τρόπος ανάπτυξης και τα δύο γκολ που πετύχαμε ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο Παναθηναϊκός σταμάτησε να παίζει πλάγια και προς τα πίσω και έπαιξε πιο γρήγορα και κάθετα προς την επίθεση.

Στο πρώτο γκολ, η σέντρα του Μακέντα ήταν ιδανική, γιατί είναι πολύ δύσκολο να παρέμβει η αντίπαλη άμυνα όταν η μπάλα πηγαίνει συρτά, παράλληλα και ανάμεσα από τον τερματοφύλακα και τους στόπερ. Ηταν ένα πολύ ωραίο ομαδικό γκολ.

Το δεύτερο γκολ έχει ασφαλώς σπάνια ομορφιά και οφείλεται στην τεχνική κατάρτιση του Ινσούα. Ο Αργεντινός το ήθελε να πλασάρει έτσι. Δεν ήταν τυχαίο.

Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι είναι καλό για την ομάδα να δοκιμάσει ο Γιώργος Δώνης κι άλλα παιδιά μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος για να έχει κι αυτός μία πιο καθαρή εικόνα για κάθε έναν ξεχωριστά.

Και τα παιδιά του Παναθηναϊκού από την πλευρά τους, οφείλουν να τα δώσουν όλα και να βοηθήσουν τον Γιώργο Δώνη στο να πάρει τις σωστές αποφάσεις για την αξιολόγηση της νέας σεζόν.

Ο Δώνης γύρισε τον διακόπτη στο ημίχρονο!
EVENTS