MENU

Βέβαια, υπάρχουν ορισμένες διαφορές στον παραλληλισμό των θέσεων. Οι επιτυχίες δεν θεωρούνται έργο του προπονητή, στον βαθμό που θεωρούνται οι αποτυχίες. Αντιθέτως, στον κόσμο των επιχειρήσεων, οι επιτυχίες πιστώνονται στους διευθυντές, που τις μεταφράζουν σε εξουσία και χρήμα. Επίσης, η εξουσία του προπονητή να αποφασίζει και να χρηματοδοτεί τις επιλογές του, είναι πολύ πιο περιορισμένη σε σχέση με εκείνην του διευθυντή μίας μεγάλης επιχείρησης.

Οι σημαντικές αποφάσεις ενός διευθυντή, δηλαδή εκείνες που κυρίως έχουν

οικονομικό κόστος, χρειάζονται έγκριση του διοικητικού συμβουλίου. Οι ανάλογες αποφάσεις του προπονητή, χρειάζονται την έγκριση του προέδρου, ο οποίος συχνά, επιβάλλει στον προπονητή κάποιες δικές του επιλογές.

Το προϊόν μίας επιχείρησης μαζί με το μάρκετινγκ που το υποστηρίζει είναι το σήμα κατατεθέν της. Εκεί μετριέται η επιτυχία της. Ο πρόεδρος του Δ.Σ δεν είναι μέρος του προβαλλόμενου προιόντος ( με την ιδιαίτερη εξαίρεση του Στιβ Τζομπς του μακαρίτη ιδρυτή και γκουρού της apple). Στο ποδόσφαιρο, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο προπονητής, γίνεται μέρος του προιόντος (δηλαδή της ομάδας) όσο πιο ικανός και επικοινωνιακός είναι, ιδιότητες που συμβαδίζουν συνήθως. Δεν μπορείς να είσαι σταρ στον πάγκο και χωρίς ικανότητες. Ο Φέργκιουσον, ο Μουρίνιο, ο Βενγκέρ, ο Γκουαρντιόλα, ο Αντσελόττι είναι μερικά από τα παραδείγματα. Και το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει ανάγκη τέτοιους προπονητές. Η διάρκειά τους, εξαρτάται από την ποιότητα του υλικού τους, πρωτίστως και κατόπιν από την ικανότητά τους να το διαχειριστούν.

Με τον Μίτσελ, ο Ολυμπιακός είχε τον σταρ που ήθελε στον πάγκο. Τον χαρισματικό στην επικοινωνία. Τον ανθρωπο που μπορούσε –και το έκανε- να του ανοίξει πόρτες, για μεγαλύτερες αίθουσες στο ευρωπαικό ποδόσφαιρο. Σε ότι αφορά τις ικανότητες του προπονητή που συνδέονται με το αγωνιστικό μέρος (την εικόνα του προιόντος που λέγαμε) εκεί ο Μίτσελ είχε τις ελλείψεις του. Η πιο μεγάλη ήταν εκείνη που είχε να κάνει με την δυνατότητά του να πείθει. Εμάς που παρακολουθούμε το παιχνίδι. Και τους ποδοσφαιριστές του. Να μας πείθει για ποιό πράγμα; Οτι αυτό που βλέπουμε είναι καλύτερο από ότι στην πραγματικότητα είναι. Και να πείθει για το ίδιο πράγμα τους ποδοσφαιριστές του. Να τους ντοπάρει με ενέσεις αυτοπεποίθησης.

O Louis Cezar Menotti είχε ισχυρισθεί κάποτε ότι η προπονητική, μερικές φορές, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία art of deception (τέχνη της παραπλάνησης). Το υλικό που είχε, βέβαια, ο Μίτσελ στα χέρια του δεν τον βοηθούσε γι’αυτό. Δεν μπορείς να δίνεις σε κάποιον πατάτες και να του ζητάς να φτιάξει παστίτσιο. Δώσε του τα κατάλληλα υλικά και αν είναι ικανός, θα μπορέσει ένα μέτριο ή άγευστο παστίτσιο να στο σερβίρει, για καλό. Αν έχει

την ικανότητα. Ο Μίτσελ, μπορεί να μην την είχε. Αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε,  τουλάχιστον μέχρι την θητεία του στον επόμενο πάγκο.

Ο Μίτσελ και η Τέχνη της παραπλάνησης
EVENTS