MENU

Ρίχνοντας κάποιος μία πολύ προσεκτική ματιά στα ερυθρόλευκα Μ.Μ.Ε. και στην περιγραφή της αναμέτρησης της Εθνικής Ελλάδας με την Βοσνία θα νόμιζε ότι η απόδοση του Κώστα Φορτούνη ήταν απείρως πιο σημαντική από το αποτέλεσμα. Τεράστιες φωτογραφίες του Τρικαλινού μέσου, πηχυαίοι τίτλοι αφιερωμένοι σε αυτόν και το αποτέλεσμα κάπου χωμένο με μικρό γράμμα.

Προχωρώντας σε μία προσεκτική ανάγνωση των «ερυθρόλευκων» opinion makers θα έβλεπε μία κοινή προσπάθεια να μεγεθυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η συνεισφορά του Ολυμπιακού στην άμεση (Φορτούνης, Κούτρης, Μασούρας), αλλά και στην έμμεση στελέχωση (Σιόβας, Σάμαρης, Κολοβός, Μήτρογλου) αυτής της ομάδας.

Μία επιχειρηματολογία που είχε ως σκοπό να δείξει ότι ο Ολυμπιακός έχει το πιο… ελληνικό ρόστερ στην χώρα εν συγκρίσει με τους άμεσους ανταγωνιστές του. Μία επιχειρηματολογία που είχε ως σκοπό να δείξει ότι ο Ολυμπιακός είναι ένας ευεργέτης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι όμως έτσι;

Ήταν μία όμορφα δομημένη προσπάθεια, η οποία όμως μπάζει από παντού. Κι αυτό γιατί στην κορυφαία εθνική ομάδων όλων των εποχών, αυτή του Euro 2004 οι «ερυθρόλευκοι» είχαν μόλις τέσσερις εκπροσώπους (Κατεργιαννάκης, Βενετίδης, Καφές, Γεωργιάδης), που είχαν από μικρή έως ελάχιστη συνεισφορά στην κατάκτηση του τροπαίου. Ποιο ήταν τότε το αφήγημα στους άμεσους ανταγωνιστές (Παναθηναϊκός, ΑΕΚ) που αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά εκείνης της εθνικής, αλλά εντός συνόρων έτρωγαν τα μούτρα τους από το γνωστό… τείχος; Πως «ο πρόεδρος φέρνει παιχταράδες», πως «οι ξένοι κάνουν την διαφορά», πως «με Γκουμομπασινάδες δεν κάνεις ομάδα». Γραμμένα, χιλιοειπωμένα. Τώρα όμως που η κατάσταση έχει αντιστραφεί, η κασέτα παίζει ανάποδα. Διότι έτσι συμφέρει.

Πάνω - κάτω στην ίδια εποχή ζούσε τις πιο ένδοξες ημέρες της, η περίφημη φράση: «πορείες κάνουν μόνο οι συνταξιούχοι». Ήταν η γνωστή απάντηση από τα ερυθρόλευκα χείλη στις ευρωπαϊκές πορείες του Παναθηναϊκού ως τα ημιτελικά του Champions League και τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, της ΑΕΚ ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων και (δις) ως τους 16 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Τότε, το αφήγημα έλεγε ότι αυτό που μετρούσε ήταν μόνο οι εγχώριοι τίτλοι και όχι τα ευρωπαϊκά αποτελέσματα. Ήταν η εποχή που ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να σταυρώσει αποτέλεσμα στην Ευρώπη, είχε σχεδόν μονίμως καπαρωμένη την τέταρτη θέση στους ομίλους του Champions League και προσπαθούσε εναγωνίως να υποβαθμίσει τις ευρωπαϊκές επιτυχίες των ανταγωνιστών του.

Τώρα όμως που η κατάσταση άλλαξε, οι ερυθρόλευκοι -ως εκ θαύματος- δανείστηκαν την τότε ρητορική που ειρωνεύονταν κι ας μην έχουν φτάσει ποτέ στην ιστορία τους πιο μακριά από τους «16» μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Τώρα, στον Πειραιά θυμήθηκαν ότι τα θετικά ευρωπαϊκά αποτελέσματα δίνουν βαθμούς στον εθνικό συντελεστή. Τώρα, ξαφνικά οι πορείες έχουν νόημα, δεν τις κάνουν μόνο οι συνταξιούχοι. Τώρα θα πρέπει να δεχόμαστε ως επιχείρημα πως η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα φαίνεται από τα ευρωπαϊκά της αποτελέσματα. Αυτό που οι ίδιοι απέρριπταν με τον πιο ειρωνικό τρόπο, είναι σήμερα η επιχειρηματολογία τους. Απίστευτο πόσο εύκολα γυρίζει ο τροχός, τώρα που ο Ολυμπιακός για δεύτερη σερί χρονιά μένει χωρίς εγχώριο τίτλο;

Αλήθεια, ο Ολυμπιακός δεν ήταν αυτός που τόσα χρόνια έλεγε με στόμφο, κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο: «επενδύστε και φτιάξτε ομάδες κι αφήστε την κλάψα για την διαιτησία»; Πως περιμένει κανείς να τον πάρουν στα σοβαρά την τελευταία διετία που ξαφνικά κλαίει κι οδύρεται σε κάθε περίσταση για την διαιτησία, για την ΚΕΔ, για τον Μέλο Περέιρα, για τον Τριτσώνη, για όλους; Μία του φταίνε οι Έλληνες διαιτητές, μία οι ξένοι, μία τα στραγάλια από την σφυρίχτρα και τα σημαιάκια των βοηθών. Μία μόνιμη παραληρηματική γκρίνια, που γεννήθηκε ξαφνικά κι αυτή την τελευταία διετία. Αλήθεια, την προηγούμενη 20ετία όλα πήγαιναν πρίμα; Η διαιτησία ήταν καλή; Η ερώτηση είναι ρητορική.

Είναι ο ίδιος οργανισμός που σε κάθε ευκαιρία δεν χάνει την ευκαιρία να ρίχνει δηλητήριο στην παρούσα διοίκηση της ΕΠΟ, ζητώντας με κάθε τρόπο την καθαίρεση της, υποστηρίζοντας ότι αλλοιώνει τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν ευσταθεί ο ερυθρόλευκος ισχυρισμός ότι οι διοικήσεις της ΕΠΟ μπορούν να είναι φίλα προσκείμενες σε μία ομάδα, μήπως άθελά τους «λερώνουν» τα 18 τους πρωταθλήματα σε 20 χρόνια; Αλήθεια, πώς γίνεται ο Ολυμπιακός να κυνηγάει σήμερα με τόσο μένος τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Super League, Βασίλη Γκαγκάτση, έναν άνθρωπο τον οποίο (υπο)στήριξε κατά την διάρκεια της δικής του θητείας στον προεδρικό θώκο της ΕΠΟ; Τότε, δεν ήταν ανάλογα ακέραιος ως άνθρωπος;

Τα παραδείγματα που η ρητορική του Ολυμπιακού χαρακτηρίζεται από τον οπορτουνισμό είναι αμέτρητα. Ατέλειωτα. Ο Ολυμπιακός δεν ήταν η ομάδα που έλεγε πως «οι αγώνες θα πρέπει να κρίνονται στα γήπεδα»; Ε, λοιπόν είναι η ίδια ομάδα που πήρε ένα πρωτάθλημα χάρη στον μηδενισμό του Απόλλωνα Καλαμαριάς στην περίφημη υπόθεση Βάλνερ, η ομάδα με 6 υπέρ της διακοπές αγώνων τα τελευταία χρόνια, η ομάδα που ουρλιάζει στην απόφαση να παιχτούν τα τελευταία 20 λεπτά του ντέρμπι στο «ΟΑΚΑ» με τον Παναθηναϊκό, αν και ο Κώστας Καραπαπάς έλεγε εκ του ασφαλούς (;) αμέσως μετά την διακοπή του αγώνα ότι ο Ολυμπιακός ήθελε να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός (για την ακρίβεια οι οπαδοί του) δεν ήταν αυτοί που με πανό τους έλεγαν πως «η ιστορία γράφεται από τους νικητές». Πως ο πρώτος είναι τα πάντα και ο δεύτερος τίποτα; Ε, τώρα που οι Πειραιώτες μένουν για δεύτερη χρονιά δίχως εγχώριο τίτλο, τα άρθρα που εξηγούν ότι ο τίτλος χάθηκε από τα αυτογκόλ, τα δοκάρια, την ατυχία, τον ανάδρομο Ερμή ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, αφού το άλλο αφήγημα περί της ομάδας που παίζει την καλύτερη μπάλα, ξεθώριασε απότομα.

Αυτά που οι άλλοι έλεγαν παρά πέντε και εκείνοι γελούσαν, τα λένε στον Ολυμπιακό στο… και πέντε. Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: «Με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω». Πως να πάρεις σοβαρά την ρητορική ανθρώπων που υποστηρίζουν πια με θέρμη αυτά που ειρωνεύονταν χθες; Ξέρετε, το ποδόσφαιρο δεν γεννήθηκε την τελευταία διετία. Κι ο κόσμος δεν ξεχνά…

Με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω!
EVENTS