MENU

Ο Χιμένεθ επέλεξε και πάλι ως διάταξη το 1-3-5-2, αυτήν όμως τη φορά έχοντας ως αριστερό μπακ-χαφ τον Κλωναρίδη, ο οποίος κατά την άποψη μου ανταποκρίθηκε πολύ καλά στον συγκεκριμένο ρόλο, όντας ο παίκτης που τουλάχιστον στο πρώτο μέρος, ήταν ο μόνος απειλητικός κόντρα σε έναν Ατρόμητο, που αγωνίστηκε με σχηματισμό 1-3-4-3.

Η συγκεκριμένη διάταξη του Ατρομήτου είχε ως σκοπό να μπορέσει να κλείσει από την αριστερή του πλευρά με τον Κυβρακίδη τα ανεβάσματα του Γκάλο, κάτι το οποίο φάνηκε πως πέτυχε. Αντιθέτως, τα προβλήματα για τους Περιστεριώτες δημιουργήθηκαν από την άλλη πλευρά, με τον Σάκιτς να μην τα καταφέρνει κόντρα στον Κλωναρίδη.

Το ματς, γενικά, ήταν πολύ νευρικό, κακό ποιοτικά, με ελάχιστες να είναι οι αξιοσημείωτες φάσεις. Την κλασική την είχε ο Ατρόμητος με τον Κουλούρη στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου. Οι υπόλοιπες που δημιουργήθηκαν, ναι μεν βρήκαν εστία, αλλά δεν ήταν τόσο επικίνδυνες για να δικαιολογηθεί ο ισχυρισμός ότι το παιχνίδι είχε μεγάλες ευκαιρίες.

Η ΑΕΚ παρότι δεν κινδύνευσε ιδιαίτερα, από την άλλη πλευρά δεν μπόρεσε και να απειλήσει. Είχε αρκετούς παίκτες σε κακή μέρα, παίζοντας με μια τριάδα στο κέντρο που για πρώτη φορά αυτοί που την στελέχωσαν να αγωνίστηκαν ταυτόχρονα μαζί. Δεν πήρε πολλά κυρίως από τον Κρστίτσιτς και τον Αλεφ, αφού αμφότεροι δεν ήταν σε καλή μέρα. Ο μόνος που προσπαθούσε να δημιουργήσει καταστάσεις ήταν ο Μπακασέτας, αλλά και αυτό το έκανε κινούμενος πολύ μακριά από την περιοχή.

Και παρότι είχε την αριθμητική υπεροχή στο κέντρο (τρεις κόντρα σε Μάντσον – Ούμπιντες), δεν μπόρεσε να την αξιοποιήσει, να την εκμεταλλευτεί, βγάζοντας παίκτη παραπάνω κοντά στον Μπογέ και στον Πόνσε. Το μόνο που μπόρεσε να δημιουργήσει, όσες καταστάσεις κατάφερε να προκαλέσει, έγιναν με τα ανεβάσματα του Κλωναρίδη.

Στο ανασταλτικό κομμάτι η ΑΕΚ δεν είχε προβλήματα, με τον μόνο που προσπαθούσε από τον Ατρόμητο να δημιουργήσει ανισορροπίες να είναι ο Ενσικουλού, αλλά και αυτός ήταν αρκετά μόνος, αφού είχε ελάχιστη βοήθεια από τους Κουλούρη, Μανούσο.

Επιθετικά, η ΑΕΚ κυρίως βασίζονταν στις ατομικές εμπνεύσεις των παικτών της, χωρίς σε καμία περίπτωση να έχει συνδυαστικό παιχνίδι, να βγαίνει σωστά και οργανωμένα στην επίθεση και αυτό, μοιραία, την κατέστησε πολύ αδύναμη δημιουργικά, δείχνοντας μάλιστα σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού ακόμη και συμβιβασμένη με την ισοπαλία.

Σημαντική προφανώς η απώλεια του Πόνσε, νωρίς στο πρώτο μέρος, ειδικά αν μετρήσει κανείς πως ο Λιβάγια, προφανώς επηρεασμένος από την πρόσφατη ίωση, δεν είχε την απαιτούμενη ενέργεια και διάθεση για ένα τέτοιο ματς, σίγουρα όμως πιστώνεται την καταπληκτική του πάσα από την οποία προήλθε το νικητήριο γκολ της ΑΕΚ.

Η αλλαγή του Γαλανόπουλου στο κέντρο έγινε περισσότερο για λόγους ισορροπίας, ενώ η τρίτη αλλαγή του Χιμένεθ, αυτή του Αλμπάνη ήταν τελικά αυτή που αποδείχτηκε καθοριστική, αφού φεύγοντας πολύ ωραία και σωστά στον χώρο, αξιοποίησε την ασίστ του Λιβάγια με ένα καταπληκτικό τελείωμα, χαρίζοντας τη νίκη στην ΑΕΚ.

Αυτή τη φορά συνεπώς, βοηθήθηκε από τις αλλαγές της και έτσι, είχε το σημαντικότατο προφανώς κέρδος των τριών βαθμών, ενώ πολύ σημαντική και για την ψυχολογία της ομάδας είναι και η επιστροφή στις νίκες. Τώρα πλέον έχοντας μπροστά της δύο εβδομάδες διακοπής, έχει τον απαιτούμενο χρόνο ανασύνταξης, τραυματίες του τελευταίου διαστήματος λογικά θα επιστρέψουν, ενώ και αρκετοί επιβαρυμένοι από συνεχόμενα παιχνίδια ποδοσφαιριστές θα πάρουν πολύτιμες ανάσες.

Και αυτό είναι το ελπιδοφόρο εν όψει του φινάλε της σεζόν, αφού η εικόνα της ΑΕΚ παραμένει σίγουρα προβληματική, δεν συνιστά σε καμία περίπτωση φόβητρο για τους αντιπάλους της, αδυνατώντας να παίξει δημιουργικό ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον κυριαρχικό.

Ακόμη και έτσι πάντως, πλέον η 3η θέση είναι καθαρά στο χέρι της Ένωσης και έχοντας μπροστά της και τα παιχνίδια του Κυπέλλου, που είναι και ο μοναδικός στόχος που της απέμεινε, το προφανές ζητούμενο είναι να παρουσιαστεί βελτιωμένη και έτοιμη προκειμένου να ανταποκριθεί στην τελική ευθεία της σεζόν.

Μόνο κέρδος οι τρεις βαθμοί
EVENTS