MENU

Βρισκόμαστε λοιπόν για τα καλά σε εβδομάδα ντέρμπι. Και παρότι μπορεί να υπάρχουν... πολλά στην επικαιρότητα, επί της ουσίας δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ άλλο. Στο μυαλό όλων είναι το ματς της Κυριακής, η μητέρα των μαχών, η σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων και “φυλών”.

Δεν τους γουστάρεις και δεν σε γουστάρουν. Χαίρεσαι όποτε τους κερδίζεις σαν να είναι η πρώτη σου φορά, τρελαίνεσαι και δεν μιλιέσαι στην ήττα. Είναι ο μεγάλος σου ο αντίπαλος και είσαι ο δικός τους. Γιατί όλα μπορείς να τα ανεχτείς σε αυτή τη ζωή, όχι όμως από “αυτούς”. Με κάθε σεβασμό λοιπόν σε όποιον άλλον είναι ή νοιώθει μεγάλη ομάδα αλλά δεν υπάρχει άλλο ματς που να μπορεί σε κάνει να νοιώσεις έτσι. Και κυρίως όταν είσαι έτσι όπως είσαι.

Το περασμένο Σάββατο έγινε για παράδειγμα ένα τραγικό ματς στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ. Το έχουμε ξεχάσει ήδη. Και εμείς και οι ΑΕΚτζήδες Την Κυριακή ποιοτικά μπορεί να είναι και χειρότερο. Δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ και από κανέναν. Θα είναι σημείο αναφοράς και για τους μεν και για τους δε. Οπως και κάθε προηγούμενη μάχη, σε όλα τα σπορ. Γιατί από αυτούς, σε όποια κατάσταση κι αν είσαι δεν θες να χάνεις ποτέ και πουθενά. Ούτε καν στο... τάβλι.

Οσο κλισέ μοιάζει το “σε αυτά τα ματς δεν έχει σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεσαι καθώς μετρούν και ένα σωρό άλλα”, τόσο είναι και πραγματικότητα. Πάρτε για παράδειγμα τα πρόσφατα παιχνίδια που είμαστε στη χειρότερη φάση της ιστορίας μας, γυρίστε αν θέλετε και πολύ παλιότερα, πως δηλαδή στεκόντουσαν αυτοί απέναντι μας στα δικά τους πέτρινα χρόνια.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, ακόμη και σε αυτό το διοικητικό χάλι που βρίσκεται και το οποίο έχει σακατέψει την ποιότητα και την δυναμική της ομάδας, βρίσκει τον τρόπο και τον κοιτάζει στα μάτια τον Ολυμπιακό. Και αυτό θέλω να πιστεύω πως θα γίνει και την Κυριακή που μας έρχεται σε ένα ιδιαίτερο ματς το οποίο οι πάντες περιμένουν με ξεχωριστή σημασία γιατί σημαίνει πάρα πολλά.

Δεν χρειάζεται να το πάτε μακριά. Και στον πρώτο γύρο στον Πειραιά η διαφορά πριν την σέντρα ήταν μεγάλη. Μέσα στο γήπεδο πάντως στις καθυστερήσεις το έχασες το διπλό. Οπως και πέρσι που ετοιμαζόσουν για απεργία λόγω πληρωμών, αλλά μόλις ήρθε η σειρά τους μάσαγες σίδερα. Δεν πάμε στις... μόνιμες καθαρές νίκες στη Λεωφόρο, στο επιβλητικό 0-3 στο λιμάνι, ακόμη και στη μη ήττα με το γκολ του Φιγκερόα όταν και πάλι αλλού πατούσες και αλλού βρισκόσουν.

Είπαμε, αυτά τα ματς είναι... άλλη ιστορία. Και για εμάς και για εκείνους. Θα φανεί άλλωστε και από την προσέλευση του κόσμου αλλά και από τον παλμό που θα υπάρχει στην κερκίδα και θα είναι πιο έντονος από κάθε άλλη φορά φέτος. Μακάρι να είναι και εντός ορίων γιατί δεν αξίζει να διαλυθείς εντελώς. Και αν το κάνεις τέλος πάντων, ας το κάνεις... μόνος σου, όχι γι' αυτούς.

Πέρα από τα κλασικά περί πάθους, ψυχής και “ορμάτε παλικάρια, να φάμε τους εχθρούς”, τα οποία και θεωρώ... αυτονόητα για όποιον δικό μας πατήσει το χορτάρι, θεωρώ ότι και στην αγωνιστική του προσέγγιση ο Παναθηναϊκός και μπορεί και το έχει το ματς. Σαφώς και υφίστανται δεδομένες και πολύ μεγάλες διαφορές στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δυο ρόστερ, από την άλλη ωστόσο αν το διαβάσεις τακτικά σωστά το παιχνίδι μπορείς να τους την κάνεις τη ζημιά. Ακόμα και έτσι.

Αγωνιστικά εσύ βρίσκεσαι στη χειρότερη – φετινή – σου φάση ενώ οι άλλοι έχουν προσγειωθεί απότομα βλέποντας ότι ο μύθος περί “καλύτερης ομάδας” και “καλύτερου ποδοσφαίρου” για τον οποίο καμάρωναν ήταν απλά... μύθος και λόγια συγκεκριμένων προπονητών που ξεκάθαρα έκαναν δημόσιες σχέσεις, κοιτάζοντας στην επόμενή τους μέρα.

Ακόμη και έτσι πάντως ο Ολυμπιακός σίγουρα μπορεί να μην είναι στη φάση που σε αντιμετώπισε πχ ο ΠΑΟΚ πριν 3 εβδομάδες, είναι πάντως σε καλύτερο φεγγάρι από την ΑΕΚ του περασμένου Σαββάτου. Είναι βασικά... Ολυμπιακός με ότι αυτό συνεπάγεται και για τους μεν και για τους δε. Α και θα είναι ένα ματς με... ΞΕΝΟΥΣ διαιτητές το οποίο μόνο καλό μπορείς να το πεις...

Μαζί τους είναι ΠΑΝΤΑ «αλλιώς»!
EVENTS