MENU

Σε ένα ντέρμπι στο οποίο ουσιαστικά παίζονταν η 2η θέση, ο Ολυμπιακός του δεύτερου ημιχρόνου στο χτεσινό ματς, κατάφερε ουσιαστικά να την «κλειδώσει», ξεφεύγοντας πλέον στο +8.

Οι δυο ομάδες παρατάχτηκαν με τον ίδιο ακριβώς σχηματισμό, 1-4-2-3-1. Στο πρώτο ημίχρονο αυτό που είδαμε όπως ξεκίνησε το ματς, ήταν μια ΑΕΚ πολύ καλά τοποθετημένη στο γήπεδο, περιμένοντας τον Ολυμπιακό να έχει την πρωτοβουλία, αλλά κλείνοντας σωστά τους χώρους, με σωστές αλληλοκαλύψεις στα άκρα.

Τόσο ο Κλωναρίδης από τη μία πλευρά, όσο (έστω και λιγότερο) ο Μάνταλος από την άλλη, δεν επέτρεψαν στον Ολυμπιακό να κάνει το παιχνίδι του, να βρει ρυθμό και φυσικά, έχοντας με το καλημέρα πάρει το προβάδισμα, αξιοποιώντας μια λάθος πάσα του Βούκοβιτς και γρήγορη αντεπίθεση, έφερε το ματς στα μέτρα της. Σέντρα ο Κλωναρίδης κακή απόκρουση του Σά και ο Πόνσε εύκολα το 0-1. Ιδανικό ξεκίνημα.

Η ΑΕΚ αμυντικά δεν φάνηκε να έχει πολλή δουλειά, αφού λειτούργησε συνολικά σωστά ανασταλτικά στο συγκεκριμένο διάστημα. Κατάφερε να μπλοκάρει το παιχνίδι του προερχόμενου από αρνητικά αποτελέσματα Ολυμπιακού, ο οποίος μπήκε στο ματς επηρεασμένος από αυτά και ενδεχομένως και με φόβο και σίγουρα η εικόνα του στο πρώτο ημίχρονο, ήταν άκρως προβληματική.

Ο Ολυμπιακός, έχοντας στην ουσία τους τρεις από τους τέσσερις της άμυνας να είναι στόπερ, επέτρεψε πρακτικά στον Μάνταλο να μην χρειάζεται να κατεβαίνει στην άμυνα, αφού δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν επιθετικό μπακ (Μεριά). Από την άλλη, αναφορικά με το επιθετικό κομμάτι, ήταν εμφανώς πως η ΑΕΚ εκεί ακριβώς προσπάθησε να δημιουργήσει πρόβλημα στον Ολυμπιακό, «φορτώνοντας» την πλευρά του Τυνήσιου.

Είδαμε λοιπόν πολλές φορές και τον Λιβάγια να πηγαίνει πάνω του, να ζητάει μπάλα και από εκεί να προσπαθεί να δημιουργήσει ρήγματα, ενώ και ο Μάνταλος το έκανε επίσης. Κάτι που πάντως, η ΑΕΚ δεν κατάφερε να αξιοποιήσει ιδιαίτερα, αφού σε μεγάλα διαστήματα δεν είχε κατοχή της μπάλας.

Στόχος της ήταν να δημιουργήσει παγίδες, αφήνοντας την μπάλα όσο το περισσότερο γίνονταν στους στόπερ του Ολυμπιακού. Επίσης, παρότι δεν είχε κάποιον παίκτη πάνω στον Φορτούνη, δεν κινδύνευσε από τις ενέργειες του, αφού κλείνοντας σωστά τους διαδρόμους, ανάγκαζε τον Φορτούνη να γυρίσει πολύ πίσω για να ζητήσει μπάλα και έτσι μετατρέπονταν σε τελείως ακίνδυνο για την αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ.

Από εκεί και πέρα, η ΑΕΚ στο πρώτο μέρος είχε δύο ακόμη ευκαιρίες να βάλει ένα ακόμη γκολ, κυρίως πάντα εκμεταλλευόμενη το πολύ κακό πρόσωπο του Ολυμπιακού και τα συνεχόμενα ατομικά λάθη των παικτών του.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μαρτίνς έκανε δύο αλλαγές, οι οποίες και άλλαξαν τελείως την ροή του αγώνα. Είδαμε λοιπόν έναν Ολυμπιακό με την είσοδο του Τοροσίδη να έχει πλέον δυο επιθετικά μπακ (παρότι στο πρώτο μέρος δεν αξιοποιήθηκε τόσο ο Τσιμίκας), γεγονός που δημιούργησε πολλά προβλήματα στα άκρα της ΑΕΚ.

Κυρίως, απελευθερώθηκε και ο Ποντένσε, αλλά και ο Λάζαρος για όσο διάστημα αγωνίστηκε δημιούργησε θέματα στην άμυνα της ΑΕΚ. Τα περισσότερα όμως προκλήθηκαν από τα ανεβάσματα του Τοροσίδη, που έδωσαν την ώθηση που χρειάζονταν ο Ολυμπιακός, ανεβάσματα που του έλειψαν στο πρώτο ημίχρονο από τον Μεριά. Αυτό κατά μεγάλο ποσοστό ελευθέρωσε και τα χάφ του Ολυμπιακού από τη στιγμή που ο Μάνταλος δε βοηθούσε ανασταλτικά με αποτέλεσμα ο αντίστοιχος χάφ της ΑΕΚ να πηγαίνει για βοήθειες αφήνοντας κενά στο κέντρο.

Η ΑΕΚ έμοιαζε να πιστεύει πως θα μπορούσε να κρατήσει το προβάδισμα. Η γρήγορη όμως ισοφάριση του Ολυμπιακού, άλλαξε τελείως τη συγκεκριμένη θεώρηση. Για μένα το παιχνίδι κρίθηκε στη φάση του δεύτερου γκολ. Μέχρι εκείνη την στιγμή ο Ολυμπιακός έδειχνε πιο ορεξάτος, πιο πιεστικός, πιο απαιτητικός στο παιχνίδι, η ΑΕΚ όμως είχε μια – δυο καλές ευκαιρίες να βγάλει επικίνδυνες αντεπιθέσεις (κάτι που φαίνονταν πως θα ήταν και ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να δημιουργήσει απειλητικές καταστάσεις στον Ολυμπιακό).

Στη φάση του δεύτερου γκολ λοιπόν, μια εντελώς βεβιασμένη ίσως και αψυχολόγητη ενέργεια του Μάνταλου, ο οποίος ενώ δεν είχε κανέναν αντίπαλο δίπλα του επέλεξε να πασάρεί στον Σιμόες, ο οποίος και αντίπαλο είχε, αλλά και ήταν αδύνατον να κοντρολάρει μια τόσο δυνατή πάσα. Έτσι, δόθηκε η ευκαιρία στον Φορτούνη να πιέσει, να κλέψει, να κρατηθεί (παρότι ο Σιμόες πήγε να του κάνει φάουλ) και χωρίς κανείς από τους αμυντικούς να βγει πάνω του, τελείωσε τη φάση πετυχαίνοντας ένα πολύ όμορφο γκολ.

Έκτοτε, ο Ολυμπιακός απέκτησε ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση και δύναμη, προκαλώντας και την ολική κατάρρευση της ΑΕΚ, η οποία δεν είχε την ηρεμία του πρώτου μέρους, είχε χάσει τη συγκέντρωση της και δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα στον Ολυμπιακό. Αντιθέτως, με την ορμή που απέκτησαν οι «ερυθρόλευκοι», προσπαθούσαν να πιέσουν ακόμη περισσότερο – είτε από τα άκρα είτε από τον άξονα – και να δημιουργήσουν ακόμη πιο πολλές φάσεις.

Το τρίτο γκολ ήρθε από μια κακή συνεννόηση – δείγμα και αυτό του αποσυντονισμού της αμυντικής γραμμής της ΑΕΚ - των Μπακάκη και Τσόσιτς, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν σωστά σε μια μεγάλη μεταβίβαση, σε μια φάση που ήταν του απολύτου ελέγχου τους πριν το κοντρόλ του Ποντένσε.

Ακόμη ένα λάθος έγινε στο γύρισμα του Πορτογάλου. Ο Γκάλο, ο οποίος παρότι κάνει σωστά τη διαγώνια κάλυψη και προλαβαίνει και βγαίνει μπροστά από τον Χασάν, τελείως ανεξήγητα δεν βάζει το πόδι του να κόψει την μπάλα, αυτή φτάνει στον Αιγύπτιο και έτσι γίνετε το 3-1.

Το 4-1 ήρθε από μια απώλεια της μπάλας στην περιοχή (!) του Ολυμπιακού, μια κάθετη του Γκιγιέρμε , ενώ η άμυνα της ΑΕΚ είχε ανέβει ψηλά στο κέντρο του γηπέδου, με τον Φορτούνη να διανύει ανενόχλητος το μισό γήπεδο πριν σκοράρει. Να τονίσω εδώ πως η επιτήρηση του αντίπαλου επιθετικού, ο οποίος μένει ψηλά, όταν κάνεις επίθεση είναι ευθύνη – υποχρέωση των αμυντικών.

Ο Χιμένεθ έκανε τις αλλαγές του κατά τη διάρκεια του δεύτερου μέρους, σε καμία όμως περίπτωση δεν βοήθησαν στο να αλλάξει κάτι. Μου έκανε εντύπωση η είσοδος του προερχόμενου από δίμηνη απουσία Γαλανόπουλου, για τον οποίο δεν νομίζω πως με αυτό το background και τις απαιτήσεις του παιχνιδιού την στιγμή που μπήκε στο γήπεδο, ήταν μια κίνηση που θα μπορούσε να βοηθήσει, ενώ στον πάγκο για παράδειγμα βρίσκονταν ο Κρστίτιτς. Ενώ, επίσης, ο αρνητικός και χτες Μάνταλος θα μπορούσε να είχε αντικατασταθεί πολύ νωρίτερα, αφού ήταν εμφανές όταν ο Ολυμπιακός γύρισε το παιχνίδι πως δεν μπορούσε να βοηθήσει περισσότερο.

Ενδεχομένως το παιχνίδι να εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε διότι ίσως στο μυαλό τού Χιμένεθ και έτσι όπως θα ήθελε να προετοιμάσει αυτό το ματς να έπαιξε ρόλο ότι τελικά ο Τσιγκρίνσκι δεν μπόρεσε να αγωνιστεί. Εκτιμώ πως αν είχε τον Ουκρανό στη διάθεση του ή έστω αν είχε κάποιον άλλον αξιόπιστο κεντρικό αμυντικό, θεωρώ πως θα κατέβαζε την ομάδα με διάταξη 1-5-3-2 και σίγουρα θα βλέπαμε ένα τελείως διαφορετικό ματς.

Όμως, μη έχοντας άλλη επιλογή, παρέταξε την ομάδα όπως την παρέταξε. Και αν στο πρώτο ημίχρονο βοήθησαν την ΑΕΚ οι επιλογές του Μαρτίνς για να μπορέσει να σταθεί όπως ήθελε να σταθεί και να φαίνεται πως έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού, οι επιλογές του Πορτογάλου στο δεύτερο μέρος έδειξαν και πάλι τις αδυναμίες της ΑΕΚ με τον συγκεκριμένο σχηματισμό. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως η ΑΕΚ δεν διαθέτει τους ποιοτικούς ακραίους επιθετικούς, κατάλληλους και ικανούς ούτως ώστε σε τέτοια απαιτητικά παιχνίδια να δημιουργήσουν προβλήματα στον αντίπαλο.

Ο Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο έδειξε, όπως και σε αρκετά παιχνίδια από τότε που βρήκε τη συνοχή του στο γήπεδο, πως είναι μια ομάδα που στην καλή της μέρα, ή όταν βρει ρυθμό, μπορεί να προκαλέσει πολλούς κινδύνους. Αλλά σίγουρα πέραν τούτου, μεγάλη σημασία έχει σε τέτοια απαιτητικά παιχνίδια, να μπορείς να κρατήσεις τη συγκέντρωση, την προσήλωση και το αγωνιστικό σου πλάνο για να πάρεις κάτι θετικό από ένα τέτοιο παιχνίδι. Και η διπρόσωπη ΑΕΚ προφανώς απέτυχε να το κάνει…

Διπρόσωπη...
EVENTS