MENU

Όσο κι αν ακούγεται “κάπως” έδινες από τα ματς δίχως αύριο. Βλέπετε ήταν τέτοιο το σερί των αποτυχημένων αποτελεσμάτων, σε συνδυασμό και με την γενικότερα προβληματική σου εικόνα, που αν δεν νικούσες ούτε τον Αστέρα θα χρειαζόντουσαν μαγικά για να προλάβεις τον μοναδικό στόχο που σου έχει μείνει (πέραν της όποιας εξέλιξης), δηλαδή μια θέση στην πρώτη πεντάδα.

Αυτονόητο πως σε αυτές τις περιπτώσεις, αν δεν νικήσεις, το τελευταίο που σε νοιάζει είναι να παίξεις καλή μπάλα. ΟΚ, ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να τα “παντρέψει” και τα δύο όμως τέλος καλό όλα καλά καθώς κέρδισε βαθμούς και χρόνο, βάζοντας τέρμα στον κατήφορο και αυξάνοντας την αυτοπεποίθησή του.

Εκμεταλλευόμενος την έδρα του, στην οποία έχει πάρει τους 21 από τους 31 φετινούς του πόντους, επέστρεψε στις νίκες μετά από κάμποσο καιρό και είναι ζωντανός στην προσπάθεια που κάνει – έστω – για να σβήσει την ευρωπαϊκή του τιμωρία. Ετσι όπως πήγε εν τέλει το πράγμα δεν του έχει μείνει άλλωστε και τίποτα άλλο για να κυνηγήσει φέτος.

Ο Δώνης επέστρεψε σε τετράδα στην άμυνα, επιλέγοντας το 4-2-3-1, με Κουρμπέλη – Κάτσε στα χαφ και τον Αλτμαν πίσω από τον Μακέντα. Ευτύχησε να προηγηθεί νωρίς με την πανέξυπνη ασίστ του “Κούρμπε” και το υπέροχο τελείωμα του Ισραηλινού ο οποίος ξεκίνησε 11άδα σχεδόν ένα χρόνο μετά το άτυχο βράδυ στον Πειραιά, ενώ βρήκε και δίχτυα έπειτα από 13 μήνες. Ο κόουτς τον πιστεύει πολύ, τον περίμενε καρτερικά σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο σε σχέση με το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα και τώρα έχει μια έξτρα λύση που του δίνει δεδομένη ποιότητα αλλά και του αυξάνει το ροτέισον.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε καλά, έβγαλε πάθος και φρεσκάδα (καθοριστικό από εδώ και μπρος το ένα ματς την εβδομάδα), όμως με δεδομένο το γεγονός ότι η ομάδα έχει αρκετούς παίκτες επιβαρημένους όσο περνούσε η ώρα η απόδοση έπεφτε. Ετσι και από τη στιγμή που οι πράσινοι δεν κατάφεραν να το τελειώσουν από νωρίς το παιχνίδι (έχασε τρομερή ευκαιρία ο Μακέντα στην επανάληψη), το φινάλε ήταν αγχωτικό, ακόμη κι αν δεν υπήρξε η πολύ μεγάλη απειλή από τον αντίπαλο, τουλάχιστον στο τελευταίο ημίωρο.

Απέναντι σε μια ομάδα που παραδοσιακά σε ζορίζει είτε μέσα είτε έξω ήρθε λοιπόν μια νίκη που σε κρατάει ζωντανό, όμως θα πρέπει να υπάρξει και συνέχεια. Να μην είναι φωτοβολίδα, σαν το διπλό στο Αγρίνιο, από το οποίο ακολούθησαν ένα σωρό πεταμένοι βαθμοί. Και το λέμε αυτό γιατί σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο και ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα είχες και πάλι “θεματάκια”.

Πλην της “επιστροφής” του Αλτμαν αυτό που ξεχώρισε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα ήταν η ηγετική παρουσία του Δημήτρη Κουρμπέλη. Ο αρχηγός του τριφυλλιού ήταν πραγματικά ηρωικός παίζοντας με μάσκα και με φουλ αυταπάρνηση (ειδικά όταν... ξαναχτύπησε!) και ήταν αυτός ο οποίος πήρε από το χέρι τον Παναθηναϊκό για να τον οδηγήσει στο τρίποντο. Δίχως άλλο ο Κουρμπέλης είναι ο ηγέτης αυτού του Παναθηναϊκού, διαθέτει χαρακτηριστικά που δεν έχουν οι υπόλοιποι και στην καλή του μέρα είναι βαρόμετρο και κάνει την διαφορά.

Νίκη ήθελε, νίκη πήρε!
EVENTS