MENU

Ο Αριστείδης Σαχπατζίδης μίλησε για την μεγαλύτερη αγάπη του, τον ΠΑΟΚ και φυσικά για το στιγμιότυπο που τον δείχνει αγκαλιά στο συρματόπλεγμα, με δάκρυα στα μάτια, σφιγμένες γροθιές και με το έμβλημα να ξεπροβάλλει από το στήθος του. Μπορεί να δηλώνει κάτοικος του Μάλμε της Σουηδίας λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων αλλά την Κυριακή όφειλε και ήταν στο σπίτι του.

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε στην ιστοσελίδα inpaok.com:

Αλήθεια, κατάλαβες τι έγινε εκείνη την ώρα, την ώρα που σε απαθανάτισε ο φωτογράφος;

Πραγματικά δεν αντιλήφθηκα τίποτα, ήταν σε σημείο όπου δε με ένοιαζε τίποτα γύρω μου. Μόλις είχε τελειώσει το ματς και είχα ανέβει στο κάγκελο. Εκείνη την ώρα, όλα περνούσαν από το μυαλό μου. Κάθε χιλιόμετρο που έχω κάνει για να παρακολουθώ από κοντά τον ΠΑΟΚ. Όλα τα ματς που βρέθηκα δίπλα στην ομάδα, έχω άλλωστε διαρκείας από το 1997. Οι εκδρομές που κάναμε πιο παλιά με τον Μπέλλο. Ο πατέρας μου που με πήγε για πρώτη φορά σε ηλικία 5 ετών στην Τούμπα το 1976, τη χρονιά του πρωταθλήματος. Πλέον είναι μεγάλος και δεν έρχεται, αλλά του είπα “μπαμπά θα σε πάρω στη φιέστα, θα το γλεντήσουμε τρεις γενιές μαζί!”.

Πώς σου βγήκε αυτό το συναίσθημα, η συγκίνηση;

Νομίζω ότι εκφράζω όλους τους ΠΑΟΚτσήδες της γενιάς μου. Βγήκαν όλα μαζί. Τα πολλά χρόνια που είχε να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Το περσινό που μας έκλεψαν. Έλεγα ότι φέτος δεν μπορούν να γλιτώσουν.

Ήσουν στη θύρα 7. Εκεί είναι το μέρος σου στην Τούμπα;

Πάω στη θύρα 7 τα τελευταία έξι χρόνια με την παρέα μου. Πριν πηγαίναμε στη θύρα 5, και φυσικά για πάρα πολλά χρόνια στη θύρα 4. Εκεί πλέον έχω αντιπρόσωπο το γιο μου, που είναι 18 χρονών.

Φέτος πώς σου φαίνεται η ομάδα; Ποιος είναι ο αγαπημένος σου παίκτης;

Ας μην κρυβόμαστε, κι ας λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν. Και φέτος ο ΠΑΟΚ είναι κυνηγημένος από παντού. Προσπαθούν να τον τρυπήσουν κάθε βδομάδα, ειδικά όταν παίζει με Έλληνες διαιτητές. Φέτος όμως είναι δυο κλάσεις ανώτερη από όλους τους άλλους. Όπου και να έπαιζε, ήξερες ότι μπαίνει μέσα για να κερδίσει. Όσο για ποδοσφαιριστές, τον Βιεϊρίνια τον υπεραγαπώ, είναι δικό μου παλικάρι. Αλλά ο Μπίσεσβαρ είναι καλλιτέχνης, γουστάρουμε να τον βλέπουμε μέσα στο γήπεδο.

Η μεγαλύτερη χαρά και η μεγαλύτερη πίκρα με τον ΠΑΟΚ;

Νομίζω ότι τη μεγαλύτερη χαρά την πήρα το 2001. Όταν πήραμε το Κύπελλο από τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ήταν τα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει χωρίς κάποιον τίτλο, ο αντίπαλος, το γεγονός ότι το κάναμε μέσα στο σπίτι τους. Πίκρες μού έχουν μείνει πιο πολύ στο μπάσκετ. Το κλάμα του Πρέλεβιτς στον τελικό της Νάντ το 92′. Μεγάλη στεναχώρια…

«Κλάμα που εκφράζει όλους τους ΠΑΟΚτσήδες της γενιάς μου»
EVENTS