MENU

Ο ΠΑΟΚ δεν δεν παίρνει το φετινό πρωτάθλημα επειδή πήρε σφυρίγματα, επειδή ήταν τυχερός ή επειδή έπαιζε μόνο για το αποτέλεσμα επί πολλούς μήνες. Το παίρνει επειδή στα κρίσιμα σημεία της διαδρομής, έκανε πάνω στο χορτάρι αυτά που έπρεπε, όπως έπρεπε, καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειάστηκε είχε την τύχη μαζί του όπως στο Καραϊσκάκη, όπως στα ματς που κατάφερε να φύγει με το «τρίποντο» στο φινάλε, ενώ στον τελικό -όπως εξελίχθηκε η σεζόν- είχε και όλα τα υπόλοιπα, απέναντι στον μεγάλο αντίπαλό του.

Η ομάδα του Λουτσέσκου σε αυτό το 90λεπτο ήταν η μοναδική από τις δύο που έδειξε ότι πραγματικά το ήθελε και όπως έλεγα στα παιδιά που μου έκαναν παρέα στο live chat το βράδυ του Σαββάτου πριν το ματς, η διάθεση και το κίνητρο σε αυτά τα ματς είναι πάντα το Νο1 στοιχείο. Στο τέλος, σε αυτά τα ματς, αυτά «ζυγίζουν» περισσότερο για να γείρει η πλάστιγγα προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Πέρα από αυτό όμως, ο Λουτσέσκου -επίσης στο καλύτερό του φετινό ματς- νίκησε κατά κράτος τον Μαρτίνς, ο οποίος αντίστοιχα -αυτή τη φορά και μετά από όλα τα καλά που έχει ακούσει- είναι και ο Νο1 υπαίτιος για όσα (δεν) εμφάνισε η ομάδα του στην Τούμπα.

Ο Ρουμάνος τεχνικός βρήκε τους τρόπους για να σταματήσει πλήρως τον Φορτούνη και να κόψει στη μέση όλες τις συνεργασίες των εξτρέμ με τους μπακ του Ολυμπιακού, ουσιαστικά κόβοντας και όλο το παιχνίδι των «ερυθρόλευκων» από τις πτέρυγες. Επιπλέον, κατάφερε να εκμεταλλευθεί πλήρως όλα τα αμυντικά κενά του Ολυμπιακού, χτυπώντας τους δύο μπακ με τους δικούς του ταχύτατους μεσοεπιθετικούς και εξτρέμ, ενώ φυσικά απλά είπε «ευχαριστώ» και εκμεταλλεύθηκε την μαύρη τρύπα στη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού μετά το ρίσκο του Μαρτίνς να βάλει στο ματς τον Νάτχο που όμως δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε εύκολα τη μάχη του κέντρου τόσο δημιουργικά όσο και ανασταλτικά. Ιδιαίτερη αναφορά χρήζει και και ένα πάντα σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού, το ένας εναντίον ενός. Και εδώ, οι παίκτες του Δικεφάλου κατάφεραν να κερδίσουν όλες τις μάχες. Στην κυριολεξία, όλες τις κρίσιμες μάχες και προφανώς η ομάδα που βρίσκεται στην άλλη πλευρά, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή τύχη...

ΠΑΟΚ 100-0, καθαρά και ξάστερα

Γενικώς το ματς ήταν 100-0 σε όλα. Διάθεση, όρεξη, κίνητρο, πάθος, τακτική, ποιότητα, αποτελεσματικότητα. Ο Ολυμπιακός, πάλι, δεν εμφανίστηκε ποτέ στην Τούμπα. Πέρσι δεν βγήκε στο γήπεδο σωματικά, φέτος δεν βγήκε πνευματικά. Μέχρι σήμερα, οι «ερυθρόλευκοι» έπαιζαν συνολικά καλύτερο ποδόσφαιρο από τον Δικέφαλο και ασχέτως του τι υποστηρίζει τώρα η πλευρά του ΠΑΟΚ και ο ίδιος ο Λουτσέσκου, αυτό ήταν κοινή παραδοχή όλων των υπολοίπων. Όπως όμως επίσης έχω αναφέρει πολλάκις, στο τέλος της ημέρας η καλή «εικόνα» σου στο γήπεδο δεν σου εξασφαλίζει κανέναν τίτλο.

Το ότι παίζεις καλύτερο ποδόσφαιρο, το ότι είσαι η καλύτερη ομάδα σε επίπεδο παραγωγής φάσεων και θεάματος, δεν σε κάνει συνολικά καλύτερη ομάδα. Δεν σε κάνει να αξίζεις περισσότερο τον τίτλο και αυτό είναι κάτι που δυσκολεύονται πολλοί και να παραδεχθούν και να διακρίνουν. Σου εξασφαλίζει μονάχα ότι βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο, ειδικά για μια ομάδα με «ζωή» 6-7 μηνών. Σου εξασφαλίζει ότι όταν πια φτάσεις στο επίπεδο που πρέπει, θα βρεθείς νομοτελειακά σε θέση να διεκδικείς ξανά τίτλους. Το είπε χαρακτηριστικά και ο Τοροσίδης λίγα λεπτά μετά το φινάλε: «Με το -6 δεν μπορεί να έχει έπαρση, όσο καλό ποδόσφαιρο και να παίζεις. Στο τέλος, αυτό που μετράει και κρίνει τον καλύτερο είναι η βαθμολογία».

Στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της σεζόν, ο ΠΑΟΚ θα είναι αυτός που θα έχει πάρει τα ντέρμπι που πρέπει, θα έχει πάρει εύκολα ή δύσκολα τα αποτελέσματα που χρειάστηκε στα υπόλοιπα ματς ώστε να κρατήσει τη διαφορά και να παίζει για τρία αποτελέσματα στους «τελικούς». Για το φινάλε κράτησε το καλύτερο για τον κόσμο του, με την καλύτερη εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια. Η εμφάνιση των παικτών του -και του προπονητή του- ήταν που έκανε τον Ολυμπιακό να μοιάζει τόσο κακό σε αυτό το ντέρμπι, όχι το αντίθετο. Κάνοντας ακριβώς αυτά που έκαναν οι «ερυθρόλευκοι» ώστε να υποστηρίζουν -δικαίως- μέχρι σήμερα το ότι έχουν παρουσιάσει στους αγωνιστικούς χώρους την καλύτερη εικόνα.

Ψυχραιμία, στήριξη και μια παραδοχή

Σε κάθε περίπτωση, μπορεί η συγκεκριμένη εμφατική νίκη του ΠΑΟΚ να λειτουργεί σαν αλάτι στην πληγή για τον Ολυμπιακό, ειδικά μετά από όλα όσα έχουν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια,. όμως στο τέλος της ημέρας και σε βάθος χρόνου, οι «ερυθρόλευκοι» συνεχίζουν στη διαδικασία που έχουν μπει από την περασμένη Άνοιξη ουσιαστικά. Ξεκινώντας τη φετινή σεζόν, γνώριζαν εξ αρχής ότι δεν ήταν το φαβορί για τον τίτλο. Το ότι έφτασαν να τον διεκδικούν ως αυτό το σημείο ήταν απλά ένα μπόνους για τη συγκεκριμένη ομάδα που έχει και την ποιότητα και τη δυναμική για να επιστρέψει στη φυσική της θέση τα επόμενα χρόνια.

Προς ώρας, στο Λιμάνι χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και στήριξη στο πλάνο και τα πρόσωπα που το υλοποιούν: το έμψυχο δυναμικό και τον προπονητή. Εδώ είναι που πρέπει να παίξει μπάλα και η διοίκηση και οι άνθρωποι που περικλείουν το ποδοσφαιρικό τμήμα. Ο Ολυμπιακός σαν οργανισμός πρέπει να προφυλάξει όσα έχει χτίσει χωρίς τις γνωστές εσωτερικές φαγωμάρες και χωρίς αποφάσεις εν θερμώ. Ένα τραγικό ματς δεν αλλάζει όσα καλά έχει φτιάξει και αυτά είναι πολύ περισσότερα μέσα σε μια σεζόν από όλα τα περασμένα χρόνια της διοίκησης Μαρινάκη.

Επιπλέον, ο Ολυμπιακός νομίζω οφείλει και να παραδεχθεί -να ακουστεί δηλαδή και από επίσημα χείλη- τη συνολική ανωτερότητα του φετινού του αντιπάλου. Αυτό δηλαδή που ουδέποτε... άντεξαν να κάνουν όλοι οι υπόλοιποι μετά τις δικές του εμφατικές νίκες σε «τελικούς», μετά από πρωταθλήματα με διαφορές +10 βαθμών που χτίστηκαν και με τη βοήθεια υπέρ του σφυριγμάτων, μετά από πρωταθλήματα στα οποία μπορεί κάποια άλλη ομάδα να έπαιξε συνολικά καλύτερο ποδόσφαιρο αλλά δεν είχε την ουσία όταν έπρεπε.

Το να παραδέχεσαι τον αντίπαλό σου είναι το Νο1 δείγμα πραγματικής δύναμης και όχι το αντίθετο.

Μία ομάδα άξιζε τη νίκη, αυτή δικαιούται και τον τίτλο
EVENTS