MENU

Η ήττα στην Αθήνα από την ΑΕΚ, ανέκαθεν ήταν πιο «σίγουρη» για τον ΠΑΟΚ (σε σχέση με τις επισκέψεις του στις έδρες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού) όποτε κατέβαινε στην πρωτεύουσα. Ηταν. Ως τον περσινό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος. Εκεί και τότε, ο ΠΑΟΚ κέρδισε στο Στάδιο κάτι περισσότερο από ένα τρόπαιο. Κέρδισε το κλικ. Το γύρισμα του μυαλού.

Το κλικ, επιβεβαιώθηκε στην αμέσως επόμενη κάθοδο του ΠΑΟΚ για παιγνίδι στην έδρα της ΑΕΚ. Αυτή την Κυριακή. Ως πέρυσι, αυτό το ματς ο ΠΑΟΚ θα το έχανε. Όχι επειδή θα είχε μείνει με δέκα ποδοσφαιριστές εναντίον έντεκα. Θα το έχανε, ακόμη κι αν έπαιζε ο ΠΑΟΚ με έντεκα εναντίον δέκα παικτών της ΑΕΚ. Τώρα, μετά το κλικ, ο ΠΑΟΚ έβγαλε ένα παιγνίδι που εάν το είχε κάνει στην Τούμπα (σε συνθήκη 10 v 11) ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός όλοι σήμερα θα συναποδεχόμασταν την παλληκαριά, την αθλητική γενναιότητα του φιλοξενούμενου.

Ο ΠΑΟΚ άπλωσε στο γρασίδι, ένα μάτσο ασπίδες. Τα σώματα των παικτών του. Ασπίδες προστασίας, ανάμεσα στη μπάλα και στην εστία τους. Η πρώτη ασπίδα ήταν ο Ακπομ, επιτομή (αυτο)θυσίας. Χάρη στον υψηλό βαθμό συγκέντρωσης και αφοσίωσης, πήγαν σ’ ένα ρεσιτάλ οικονομικής άμυνας. Με, μόλις, οκτώ φάουλ. Οι δύο στόπερ μαζί, Βαρέλα και Κρέσπο, δεν έκαναν ούτ’ ένα! Τα τρία φάουλ απ’ τα οκτώ, τα έκανε ο Ακπομ. Επίσης ο Ακπομ κέρδισε, σε μόνος-μου-και-όλοι-σας συνθήκες, πέντε (φάουλ), όσα κανείς άλλος συμπαίκτης του.

Θέλω να πω στον μικρούλη Λέο Ζαμπά πως κανείς δεν τον κυνηγάει να του καταστρέψει τα όνειρα. Ας τον προστατεύσουν, εφόσον πρόκειται πράγματι για μια υπερπολύτιμη προοπτική, από τέτοιες παρανοϊκές ιδέες. Πολύ περισσότερο, δεν ήρθε στην Ελλάδα να σκοτώσει το όνειρο ενός 20χρονου Βραζιλιάνου, ένας διαιτητής από μια άγραφη κωμόπολη της Γιουτλάνδης. Ο Λέο Ζαμπά υπήρξε, απλώς, ο αδύναμος κρίκος στη βραδυά του ΠΑΟΚ. Ολο το ημίωρό του, ήταν μια αλυσίδα λαθών (ενεργειών και παραλείψεων) συγκέντρωσης. Το μυαλό του δεν ήταν εκ προοιμίου τοποθετημένο στο πλαίσιο. Εφευγε. Συναισθηματική αστάθεια.

Η αποβολή του Λέο Ζαμπά άνοιξε διάφορες τρύπες εδώ κι εκεί, στο πλάνο του ΠΑΟΚ. Χρεώθηκε εξτρά αμυντική δουλειά ο Μπίζεσβαρ, πράγμα που είχε ως φυσιολογική συνέπεια ο Ολλανδός ν’ αντικατασταθεί…πρώτος-πρώτος. Ξεπατώθηκε στην εξτρά αμυντική δουλειά και στις δύο πτέρυγες, απέναντι σε δύσκολους ακραίους, ο Ελ Καντουρί. Αυτός αντικαταστάθηκε, ο Μαροκινός, αφού άδειασε και την τελευταία σταγόνα επάνω στο χορτάρι. Ενδιάμεσα, αντικαταστάθηκε κι ο Σάχοφ, προφανώς μια κίνηση πρόνοιας του Λουτσέσκου να μη αφήσει τον Ουκρανό μέσα, εκτεθειμένο στο ρίσκο μιας δεύτερης κίτρινης κάρτας.

Με όλα αυτά, με τα επιπλέον βάρη που επωμίστηκαν αυτοί που τα επωμίστηκαν και με τον Λέο Ζαμπά νοκ-άουτ, τον μακράν πιο γρήγορο παίκτη για τις μεταβάσεις, εξηγείται γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έδειξε, στο β’ ημίχρονο, βλέψεις να ενοχλήσει την ΑΕΚ. Γιατί απέτυχε να την κρατήσει λίγο πιο πίσω. Γιατί, κυλώντας ο χρόνος, συνεχώς έχανε κρίσιμα μέτρα. Και φτάσαμε, κάποια στιγμή, σε κατάσταση-μονότερμα. Το γκολ του Μαουρίσιο χάλασε την ενέργεια και τη διάθεση της ΑΕΚ, νωρίς. Αν κάτι έσωσε την ΑΕΚ στο τέλος, περίπου όπως συνέβη και στο 1-1 με τον Ολυμπιακό τον Οκτώβριο, αυτό πιο πολύ ήταν ένα ένστικτο. Αυτοσυντήρησης. Επιβίωσης.

Ο Ουζουνίδης, εάν τίθεται ζήτημα μάνατζμεντ του παιγνιδιού, αναμενόμενα ξεκίνησε με τον νικηφόρο σχηματισμό (3-5-2) του Νέου Ετους. Οι καλύτεροι παίκτες στις πιο κατάλληλες θέσεις, ώστε να εξαργυρώνονται στο μέγιστο τα θετικά χαρακτηριστικά τους. Αλλ’ είχε, ο προπονητής της ΑΕΚ, και τα εναλλακτικά σενάρια για την ώρα της ανάγκης (έξω ο Μπακάκης και 4-4-2) ή, αργότερα, για την ώρα της απελπισίας (έξω κι ο Αλέφ και 4-3-3). Όλα όμως, προσέκρουσαν επάνω στα οδοφράγματα. Βαρέλα/Κρέσπο, Μαουρίσιο/Σάχοφ, Ελ Καντουρί. Ωσπου ο Πόνσε υψώθηκε, και πέταξε πάνω απ’ τα ανθρώπινα οδοφράγματα…

Κρατήθηκε σε 10 v 11, ως πέρυσι θα έχανε και με 11 v 10
EVENTS