MENU

Σε ένα ματς στο οποίο κάθε ομάδα ήθελε τη νίκη για τους δικούς της λόγους, η ΑΕΚ για να μείνει κοντά στην 2η θέση και ο ΠΑΟΚ για να διατηρήσει την απόσταση των 8 βαθμών από τον Ολυμπιακό και ουσιαστικά να «κλειδώσει» τον τίτλο, τελικά κατέληξε ισόπαλο. Αποτέλεσμα όμως που έτσι όπως εξελίχτηκε η αναμέτρηση για τον ΠΑΟΚ ισοδυναμεί με νίκη.

Η ΑΕΚ προερχόμενη από ένα σερί νικών και θετικών εμφανίσεων κόντρα σε δύσκολους βάσει του τρόπου παιχνιδιού τους αντιπάλους, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στο απαιτητικότερο τεστ αυτού του διαστήματος, σε ένα ντέρμπι, όπου πάντα μια ομάδα καλείται να δείξει το καλύτερο της αγωνιστικό πρόσωπο.

Αναμενόμενες οι διατάξεις των δύο ομάδων. 1-3-5-2 για την ΑΕΚ και 1-4-2-3-1 για τον ΠΑΟΚ. Η ΑΕΚ μπήκε δυνατά στο παιχνίδι και μέχρι την στιγμή που ο ΠΑΟΚ άνοιξε το σκορ ήταν η ομάδα που έδειχνε πως θα έχει τον έλεγχο, επιδιώκοντας από νωρίς να πάρει ρόλο αφεντικού στο παιχνίδι.

Όμως, από μια στατική φάση και από ένα πολύ κακό μαρκάρισμα του Τσιγκρίνσκι πάνω στον Βαρέλα (αν έβγαινε μπροστά του ο Ουκρανός θα είχε τελειώσει η φάση), ο ΠΑΟΚ κατάφερε να προηγηθεί. Από εκεί και μέχρι το 32’, οπότε οι φιλοξενούμενοι έμειναν με 10 στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να ισορροπήσει, φέρνοντας το ματς στα μέτρα του.

Η ΑΕΚ σε καμία περίπτωση μετά το προβάδισμα του ΠΑΟΚ δεν έδειξε την απαιτούμενη ψυχραιμία, δεν είχε την απαραίτητη ηρεμία και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποσυντονιστεί, οι παίκτες της να τρέχουν πολλές φορές αλλοπρόσαλλα στο γήπεδο, να μην πιέζουν σωστά, να μην προσπαθούν ορθόδοξα να φτάσουν στην εστία του Πασχαλάκη, με συνέπεια να φαίνεται πως όλα λειτουργούσαν υπέρ του ΠΑΟΚ.

Θα περίμενε κανείς από την ΑΕΚ, να πάρει όλο το επιθετικό πλάτος και να μπορέσει να φέρει την μπάλα μέσα στην περιοχή εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει – όπως υπήρχε – ο Πόνσε, ο Λιβάγια, αλλά και να ακολουθούν οι παίκτες δεύτερης γραμμής, όπως ο Μπακασέτας και ο Μάνταλος. Σε καμία όμως περίπτωση η ΑΕΚ δεν μπόρεσε να πάρει την πρωτοβουλία του αγώνα. «Πάγωσε» μετά το προβάδισμα του ΠΑΟΚ και ούτε ο Μάνταλος, ούτε ο Μπακασέτας, ούτε ο Αλεφ δεν πήραν τις απαραίτητες επιθετικές πρωτοβουλίες για να μπορέσουν να πιέσουν τον ΠΑΟΚ.

Σε αυτό το διάστημα λοιπόν, η ΑΕΚ πέραν του καλού σουτ του Λιβάγια στα πρώτα λεπτά, το μόνο που έχει να θυμάται είναι τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες για το πέναλτι που δεν της δόθηκε (στο χέρι του Σάχοφ), χωρίς τίποτα άλλο απειλητικό στο πρώτο μέρος. Δεν αξιοποίησε καμία στατική φάση στο επιθετικό της κομμάτι και σε συνδυασμό με το ότι δεν μπορούσε να επιβάλλει τον ρυθμό λόγω της νευρικότητας, βιασύνης και του μη καθαρού μυαλού των παικτών της, προκάλεσε στον ίδιο της τον εαυτό πάρα πολύ μεγάλο εκνευρισμό. Ο ΠΑΟΚ από την αποβολή και μετά (αυστηρή η δεύτερη κίτρινη κάρτα) δεν απειλήθηκε στο πρώτο μέρος και πήγε στα αποδυτήρια κρατώντας άνετα το προβάδισμα του.

Αν και θα περίμενε κανείς από τον Ουζουνίδη να κάνει γρήγορα μια αλλαγή μετά την αποβολή του Ζαμπά,αφαιρώντας έναν στόπερ και ρίχνοντας στο γήπεδο έναν μεσοεπιθετικό, μετατρέποντας το σύστημα σε ρόμβο, το έκανε σωστά με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου. Από το ξεκίνημα του, ήταν αναμενόμενο ότι ο ΠΑΟΚ θα ενδιαφέρονταν παίζοντας πολύ σωστά και οργανωμένα να διαφυλάξει το προβάδισμα του. Κάτι που πέτυχε, έχοντας σε πολύ καλή μέρα και προσηλωμένους ανασταλτικά και τακτικά σχεδόν όλους τους παίκτες του. Μοιραία, δεν θα μπορούσε και ούτε φάνηκε να τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει πονοκεφάλους και ανησυχίες στην ΑΕΚ και πλέον, ήταν αποκλειστικά στο χέρι της ΑΕΚ το πώς θα διαχειριστεί το δεύτερο ημίχρονο.

Παρότι όμως το ζητούμενο για την ΑΕΚ ήταν η ηρεμία και η σωστή μεταφορά της μπάλας στην αντίπαλη περιοχή, οι δύο ακραίοι της, ο Χουλτ και ο Γκάλο, ήταν σε εκνευριστικό βαθμό άστοχοι στην τελική τους πάσα, πρόβλημα που κυρίως δημιούργησαν οι ίδιοι, αφού δεν ήταν τόσο άμεσοι στην υποδοχή της μπάλας. Για παράδειγμα, κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα ο Σουηδός, το πρώτο του κοντρόλ ήταν προς το δεξί του πόδι, οπότε άμεσα ακύρωνε την προοπτική μιας γρήγορης σέντρας. Το ίδιο, κατ’ αντιστοιχία, συνέβαινε και με τον Γκάλο.

Ακόμη όμως και όταν έφταναν στο σημείο να βγάλουν τη σέντρα, σπάνια έβρισκαν συμπαίκτη τους. Από τα 47!!! συνολικά γεμίσματα που έκανε στο παιχνίδι η ΑΕΚ, τα περισσότερα προήλθαν από αυτούς τους δύο παίκτες. Και η αλήθεια είναι πως γίνονταν ακόμη πιο εκνευριστικό, αφού ενώ σωστά η ΑΕΚ επιδίωκε να παίξει από τα άκρα, δεν κατάφερε να πάρει τίποτα από εκεί.

Ο ρόμβος που επέλεξε να παίξει η ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο, ή τουλάχιστον αυτό που φάνηκε πως ήθελε να παίξει, δεν είχε αποτέλεσμα. Ο μεγάλος εκνευρισμός και η καθόλου υπομονή στις κινήσεις των ποδοσφαιριστών της διατηρήθηκαν αμείωτοι, με αποτέλεσμα οι παίκτες του ΠΑΟΚ να μην χρειάζεται να καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να αντιμετωπίσουν τα όποια προβλήματα, αφού σωστά διαβλέποντας πως οι ακραίοι της ΑΕΚ είναι σε κακή μέρα, πολύ αποτελεσματικά έκλειναν στον άξονα, χωρίς να επιτρέπουν το παραμικρό από εκεί και έτσι, έκαναν ευκολότερη τη δουλειά για τους Βαρέλα, Κρέσπο να απομακρύνουν τις σέντρες.

Από τα 47!!! λοιπόν αυτά γεμίσματα, έτυχε να είναι ο Λιβάγια αυτός που έβγαλε τη μοναδική σωστή και καίρια σέντρα, την οποία και αξιοποίησε με πολύ ωραία κεφαλιά ο Πόνσε, ο οποίος για ακόμη ένα ματς βρήκε δίχτυα. Θα περίμενε κανείς ότι το γκολ αυτό θα έδινε την ηρεμία που τόσο πολύ επιζητούσε η ΑΕΚ, τη σωστή κυκλοφορία και την ακρίβεια στις τελικές φάσεις. Δεν έγινε όμως, με την εικόνα της Ένωσης να μην αλλάζει καθόλου. Ενδεχομένως και αυτό μπορεί να συμβεί πολλές φορές στο ποδόσφαιρο, να ήταν η μεγάλη επιθυμία - αφού ήταν προφανές πως όλοι στην ΑΕΚ το ήθελαν πάρα πολύ το χτεσινό παιχνίδι – που τελικά λειτούργησε επιβαρυντικά για τους πρωταθλητές, που τους δημιούργησε μεγαλύτερη πίεση και βάρος στο παιχνίδι τους.

Το κλειδί κατά την γνώμη μου ήταν πως η ΑΕΚ δεν ήταν ήρεμη, ψύχραιμη και γρήγορη, ενώ από την άλλη πλευρά, το κλειδί για τον ΠΑΟΚ ήταν η προσήλωση των παικτών του, την οποία φυσικά βοήθησε το προβάδισμα του.

Οι αλλαγές του Ουζουνίδη, αν εξαιρέσουμε αυτή του Κρστίτσιτς αντί του Μπακάκη (κακώς πάντως κατά την γνώμη μου βγήκε ο Μπακάκης και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για την παραμονή του Οικονόμου στο παιχνίδι ήταν πως ο Ουζουνίδης ήθελε ύψος για τις στατικές φάσεις ή αν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα), σε καμία περίπτωση δεν βοήθησαν στο να αλλάξει η εικόνα της ομάδας.

Αν μια ομάδα μπορεί να αισθάνεται κερδισμένη από τον έναν βαθμό, αυτή είναι σίγουρα ο ΠΑΟΚ. Από εκεί και πέρα η ΑΕΚ, το έχω ξαναπεί, χρειάζεται στο δημιουργικό της κομμάτι να μπορέσει να βελτιώσει αρκετά πράγματα κυρίως όμως την υπομονή και την ηρεμία που πρέπει να έχουν οι ποδοσφαιριστές της, (όπως και την σημασία στην τελική πάσα), ειδικά όταν το παιχνίδι δεν της πηγαίνει όπως θα ήθελε και έχει σχεδιάσει εξ αρχής.

Εγκλωβίστηκε στην επιθυμία της
EVENTS