MENU

Το πρώτο που θέλω να αναφέρω είναι ότι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά του Παναθηναϊκού για τη νίκη τους απέναντι στον Παναιτωλικό, γιατί ο αντίπαλος είναι μία πολύ επικίνδυνη ομάδα, ειδικά μέσα στο Αγρίνιο, διαθέτει αρκετούς τεχνίτες παίκτες μεσοεπιθετικά και παίζει καλό ποδόσφαιρο.

Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν περισσότερο τους τρεις βαθμούς, από το να πραγματοποιήσει μία πολύ καλή εμφάνιση.

Ο στόχος κατακτήθηκε κι αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Η άποψή μου είναι ότι ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται καλύτερα απέναντι σε ομάδες που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο και ο Παναιτωλικός είναι μία τέτοια ομάδα, δεν κλείνεται στην άμυνά του, προσπαθεί να παίξει, να δημιουργήσει και να έχει την κατοχή της μπάλας.

Αυτός θεωρώ ότι ήταν και ο λόγος που στα ντέρμπι η ομάδα έπαιξε καλύτερα, ενώ όταν αντιμετωπίζει πολύ κλειστές άμυνες και «πούλμαν», τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα.

Οχι μόνο για τον Παναθηναϊκό, αλλά για κάθε ομάδα είναι πιο δύσκολο να έχει απέναντί της μαζικές άμυνες που πρέπει να διασπάσει, με αντιπάλους που είναι μονίμως πίσω από τη μπάλα.

Το πρώτο πράγμα που ξεχώρισα από το ματς της Τετάρτης ήταν ότι ο Γιώργος Δώνης έδωσε περισσότερο προσοχή στην αμυντική λειτουργία, όχι μόνο της αμυντικής γραμμής αλλά ολόκληρης της ομάδας. Και η στόχευσή του αυτή είχε αποτέλεσμα.

Επίσης, σε σχέση με τα προηγούμενα ματς, διέκρινα ότι από πλευράς τρεξιμάτων και φρεσκάδας ήμασταν πολύ καλύτερα.

Υπήρχαν και κάποιες αλλαγές στα πρόσωπα, αλλά κυρίως μία σταθερότητα στο σχηματισμό και το αρχικό σχέδιο, πειθαρχία και συγκέντρωση από όλους τους παίκτες.

Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε πολύ ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά αυτό που μετράει είναι το τρίποντο και το ανέβασμα της ψυχολογίας των παιδιών που κράτησαν το αποτέλεσμα αν και αγωνίζονταν για περισσότερο από μισή ώρα με παίκτη λιγότερο.

Επαναλαμβάνω ότι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ομάδα για το γεγονός ότι πήραν τη νίκη παίζοντας με δέκα παίκτες απέναντι σε μια ομάδα που έχει αρκετούς καλούς παίκτες μεσοεπιθετικά, με καλή τεχνική και γρήγορες αλλαγές της μπάλας στη φάση ανάπτυξης και κυκλοφορίας.

Εμείς κρατήσαμε σωστά τις θέσεις μας, είχαμε πάρα πολύ καλή οργάνωση ανασταλτικά και ο Παναιτωλικός δεν μας έκανε καμία φάση στο διάστημα που είχε το αριθμητικό πλεονέκτημα, παρότι είχε φυσιολογικά υπέρ του την κατοχή της μπάλας.

Σε όλο το ματς δεν υπήρξε καμία απειλή από τον Παναιτωλικό, με εξαίρεση μία κεφαλιά του Μαλή από εκτέλεση φάουλ στο πρώτο ημίχρονο, λίγο πριν σκοράρει ο Μπουζούκης.

Εμείς είχαμε το γκολ, μία καλή στιγμή με τον Μακέντα νωρίς στο ματς και τη φάση με τον Καμπετσή προς το τέλος.

Ο Γιώργος Δώνης ήταν σταθερός στην τακτική προσέγγιση του ματς: όταν δεν είχαμε τη μπάλα ο σχηματισμός ήταν 1-5-4-1 κι όταν την είχαμε ήταν 1-3-4-3, με τους Γιόχανσον και Ινσούα να είναι ψηλά στη μεσαία γραμμή και τον Χατζηγιοβάνη με τον Μπουζούκη να κλείνουν προς τα μέσα και να δίνουν στηρίγματα στον Μακέντα.

Μετά την αποβολή, η πεντάδα στην άμυνα διατηρήθηκε και ο σχηματισμός ήταν 1-5-3-1 μέχρι το τέλος του αγώνα.

Γενικά το ματς ήταν «περιοχή με περιοχή» και δεν είχε πολλές φάσεις, ενώ μετά την αποβολή του Κάτσε ήταν λογικό ο Παναθηναϊκός να δώσει περισσότερο προσοχή στην άμυνά του.

Η ανάπτυξη της ομάδας γινόταν περισσότερο από την αριστερή πλευρά η οποία δούλευε καλύτερα, με τον Ινσούα να είναι από τους καλύτερους της ομάδας.

Στο κέντρο, μου άρεσε το δίδυμο Κουρμπέλης-Κάτσε και ειδικά ο Κουρμπέλης, μαζί με τον Ινσούα, ήταν ένα «κλικ» πιο πάνω σε απόδοση, μου άρεσε επίσης και ο Χατζηγιοβάνης όχι μόνο για την ενέργειά του στη φάση του γκολ, αλλά συνολικά για την απόδοσή του.

Το νικητήριο γκολ που πέτυχε ο Μπουζούκης θα τον βοηθήσει πολύ ψυχολογικά, παρότι φαίνεται ότι δεν έχει ακόμα φρεσκάδα, αλλά θεωρώ ότι μπορεί να του δώσει ώθησε για να πάρει μπροστά.

Πρόσεξα επίσης ότι στην αμυντική γραμμή οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν έψαξαν το δύσκολο, είδα ότι παίζανε απλά και όταν χρειαζόταν έβγαζαν τη μπάλα εκτός γηπέδου, χωρίς να παίρνουν ρίσκα.

Το έχω ξαναπεί, δεν είναι ντροπή να βγάζεις τη μπάλα έξω και να μην ρισκάρεις όταν δεν υπάρχει λόγος.

Μία ακόμη σημαντική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα ματς ήταν ότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε πιο γρήγορα, με μία-δύο επαφές και με πολύ λιγότερο «κουβάλημα» της μπάλας.

Αυτό το στοιχείο είναι πολύ σημαντικό και φάνηκε άλλωστε στη φάση του γκολ.

Οταν κερδίζεις τη μπάλα στο επιθετικό τρίτο και μπορείς να παίξεις γρήγορα και κάθετα, με τον αντίπαλο να μην είναι οργανωμένος, αυτό είναι ό,τι καλύτερο για μία ομάδα.

Ηταν πολύ καλό για τον Χατζηγιοβανη που κέρδισε τη μπάλα, έκανε το απλό με την κάθετη στον Μακέντα, που κι αυτός είχε καλή απόδοση και με δύο πάσες σκόραρε ο Μπουζούκης,

Δεν πρέπει όμως να τρελαθούμε, ήταν πολύ καλό ότι κέρδισε η ομάδα και αμυντικά ήταν πάρα πολύ καλά στημένη στο γήπεδο, σαφώς και πρέπει να είμαστε χαρούμενοι από τη νίκη, αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι δεν ήμασταν σούπερ και τα παιδιά μπορούν να παίξουν καλύτερο ποδόσφαιρο.

Η νίκη στο Αγρίνιο έχει πολύ μεγάλη σημασία τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά, όμως πιστεύω ότι το επόμενο ματς με τον Λεβαδειακό θα είναι πιο δύσκολο απ’ αυτό με τον Παναιτωλικό.

Και ο λόγος είναι αυτό που ανέφερα παραπάνω: ότι ο Παναθηναϊκός παίζει καλύτερα απέναντι σε ομάδες που αγωνίζονται επιθετικά, όπως ο Παναιτωλικός, ενώ στη Λιβαδειά πιστεύω ότι θα αντιμετωπίσει μία ομάδα που θα βάλει «πούλμαν» στην περιοχή της και θα προσπαθήσει να μας κάνει ζημιά με αντεπιθέσεις.

Η άριστη αμυντική λειτουργία της ομάδας έφερε τη νίκη
EVENTS