MENU

Η ΑΕΚ για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι παρατάχτηκε με 1-3-5-2, έχοντας ακριβώς την ίδια ενδεκάδα που κέρδισε στα Γιάννενα και για δεύτερο σερί ματς έβγαλε στοιχεία, τα οποία φαίνεται πως και της ταιριάζουν, αλλά και κατά την προσωπική μου άποψη πρέπει να διατηρήσει.

Κόντρα στον Αστέρα, που ξεκίνησε με 1-4-4-2 και ρόμβο στο κέντρο, επιδιώκοντας κυρίως να πιέσει στον άξονα, όπου ήταν και η δύναμη της ΑΕΚ, γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη όταν υιοθετείς το σύστημα με το οποίο παρατάσσεται στις δύο τελευταίες αγωνιστικές η Ένωση. Έπαιξαν δηλαδή οι Αρκάδες, ακριβώς με το ίδιο σύστημα που έπαιξε και ο ΠΑΣ την περασμένη εβδομάδα, με τη διαφορά όμως πως ο Αστέρας είναι πιο δυναμική ομάδα και σε αντίθεση με τους Ηπειρώτες, επέλεξε να πιέσει και ψηλά και να προσπαθήσει τουλάχιστον να μην αφήσει την ΑΕΚ να κάνει το παιχνίδι της.

Στην αρχή φάνηκε πως θα είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, όμως η ΑΕΚ ευτύχησε να το «καθαρίσει» ως το εικοσάλεπτο. Και λέω ευτύχησε, γιατί τα δύο πρώτα γκολ ήρθαν από καλά εκτελεσμένα κόρνερ, ξεκλειδώνοντας έτσι την άμυνα του Αστέρα, η οποία σε open play έδειχνε αρκετά αποτελεσματική. Συνέπεια της φόρας που δημιούργησε το 2-0 ήρθε και το τρίτο γκολ από ένα κερδισμένο πέναλτι (σωστή απόφαση του διαιτητή) και έτσι, με το πολύ γρήγορο 3-0, τα πάντα είχαν ξεκαθαρίσει από νωρίς.

Από εκεί και πέρα, βάζοντας στην άκρη τα τρία γκολ, αυτό που περισσότερο είδαμε από την πίεση του Αστέρα ήταν να μην υπάρχει εύκολο παιχνίδι από τους χαφ της ΑΕΚ, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να παίρνουν περισσότερες πρωτοβουλίες και να βγάζουν την μπάλα οι τρεις στόπερ. Και σε σχέση με το παιχνίδι της περασμένης εβδομάδας, ορθά χτες, βλέποντας πως είναι δύσκολο να φτάσει η μπάλα στην αντίπαλη περιοχή, ο Λιβάγια «χαμήλωνε» αρκετές φορές, ζητώντας μπάλα και προσπαθώντας και αυτός να φτιάξει παιχνίδι (ο Άλεφ δεν ήταν χτες σε καλή μέρα δημιουργικά).

Η ΑΕΚ έδειξε και χτες πως κατάφερε να «απλώσει» τη διάρκεια της στο ενενηντάλεπτο και είχε στιγμές στις οποίες έπαιρνε την πρωτοβουλία των κινήσεων, ειδικά όταν έβγαινε από την πρώτη γραμμή πίεσης του Αστέρα (αυτό πάντως θέλει δουλειά ακόμη, γιατί η ΑΕΚ έχει ποιοτικούς παίκτες που μπορούν να το κάνουν αποτελεσματικότερα).

Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως όταν γίνεται ένα τέτοιο ματς όπως το χτεσινό, με τους στόπερ να συμμετέχουν πολύ στην παραγωγή του παιχνιδιού, είναι ο τρόπος που θα πρέπει να λειτουργούν ακόμη καλύτερα οι χαφ. Η φάση του πέναλτι είναι το παράδειγμα. Χαμηλώνουν προς το κέντρο οι Πόνσε, Λιβάγια, παίρνοντας μαζί τους τους αντίπαλους στόπερ, και έτσι, ο Μάνταλος, κάνοντας κίνηση στην πλάτη της άμυνας, παίρνει την μπάλα και ολομόναχος μπαίνει στην περιοχή κερδίζοντας το πέναλτι.

Αυτή είναι μια κίνηση, η οποία εφόσον δουλευτεί ακόμη περισσότερο θα μπορέσει να δημιουργήσει ανισορροπίες στους αντιπάλους, ειδικά από την στιγμή που η ΑΕΚ έχει τους παίκτες και από τον χώρο της άμυνας, να βγάλουν την κατάλληλη μεγάλη πάσα. Κίνηση που φυσικά πρέπει να γίνει είτε από τους μέσους είτε από τους ακραίους μπακ, οι οποίοι θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τη δημιουργία χώρου που προκαλεί το «χαμήλωμα» των επιθετικών. Χώρος που είτε αξιοποιείται με αντίθετη και άμεση κίνηση από τους επιθετικούς, είτε, όπως προανέφερα, από τους συμπαίκτες τους, μέσους ή ακραίους μπακ.

Επίσης, αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι πως η ΑΕΚ πήρε επιτέλους γκολ από τρεις στατικές φάσεις κάτι το οποίο είχαμε επισημάνει ως ζητούμενο και πόσο σημαντικό είναι και σε άλλα παιχνίδια: να σου δίνουν δηλαδή οι στατικές φάσεις λύσεις όταν δεν μπορείς να βρεις από άλλες φάσεις του παιχνιδιού. Και αυτό παρότι χτες, η ΑΕΚ θα μπορούσε να βρει γκολ και σε άλλες στιγμές.

Κάτι ακόμη. Ο Αστέρας είναι μια από τις πιο παραγωγικές ομάδες του πρωταθλήματος σε δημιουργία φάσεων. Το γεγονός λοιπόν πως χτες είχε μόλις δύο καλές ευκαιρίες, δείχνει το πόσο μεγάλη ασφάλεια νιώθει η ομάδα με τη συγκεκριμένη διάταξη. Η ΑΕΚ είχε και την απαιτούμενη προσήλωση και τη συγκέντρωση και τις σωστές αλληλοκαλύψεις και έτσι κατάφερε να μην επιτρέψει στον Αστέρα να βγάλει φάσεις.

Μέσα από την αλλαγή συστήματος η ΑΕΚ βγάζει μια σιγουριά, δείχνει γεμάτη στον αγωνιστικό χώρο, απλώνεται σωστά στο γήπεδο, με τις τοποθετήσεις των παικτών της να αξιοποιούν όλο το επιθετικό πλάτος και την ίδια στιγμή, δουλεύοντας καλά το αμυντικό transition και δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να βγάλει αντεπίθεση, αλλά και με την γρήγορη ανάκτηση της μπάλας καταφέρνει να μην αναλώνεται σε συνεχές κυνήγι των αντιπάλων.

Πρέπει συνεπώς να διατηρήσει αυτό το σύστημα; Είναι αυτονόητο πως όταν βλέπεις ότι κάτι σου πάει, σου ταιριάζει, δεν το αλλάζεις, το εξελίσσεις. Ναι θα συμφωνήσω πως χρειάζονται βελτιώσεις, ναι θα συμφωνήσω πως πρέπει να υπάρχουν τρόποι να βγαίνεις από την πίεση του αντιπάλου ειδικά όταν αυτή ασκείται ψηλά, αλλά στον αγωνιστικό χώρο, με το συγκεκριμένο σύστημα, αυτό που βγάζει η ΑΕΚ είναι ασφάλεια, σιγουριά και αποτελεσματικότητα.

Επτά γκολ σε δύο ματς ( χωρίς να δεχθείς γκολ ) και πολλές περισσότερες τελικές είναι κάτι που λέει πολλά για το αν είναι κάτι που ταιριάζει στην ΑΕΚ και πρέπει να το κρατήσει ή όχι. Εννοείται φυσικά πως αυτή είναι μια απόφαση που θα πάρει ο προπονητής. Μέχρι στιγμής όμως για δεύτερο σερί ματς είδαμε κάτι που λειτουργεί σωστά, δημιουργικά και αποτελεσματικά…

Ό,τι δουλεύεις, βγαίνει, ό,τι σου πάει, το κρατάς
EVENTS