MENU

Εχοντας το βαρίδι των δύο κοπιαστικών ταξιδιών προς και από Λισαβόνα και φυσικά και τη μετάβαση στη Λάρισα, η ΑΕΚ καλούνταν να δώσει ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι στη Λάρισα, ένα παιχνίδι που ήθελε και έπρεπε να κερδίσει.

Κλασική η διάταξη του Ουζουνίδη, 1-4-2-3-1, «καθρέφτης» της και αυτή της ΑΕΛ.

Η Ενωση ήταν προετοιμασμένη, κάτι που φάνηκε άλλωστε και από τις δηλώσεις των μελών της πριν από το ματς, πως θα παίξει σε έναν αγωνιστικό χώρο που δεν θα της επιτρέψει δημιουργικό παιχνίδι κόντρα σε μια πολύ μαχητική ομάδα, που συνήθως πηγαίνει τα δικά της παιχνίδια στη δύναμη και στις προσωπικές μονομαχίες.

Και αυτό που προσπάθησε η ΑΕΚ, ήταν – όσο της επιτρέπονταν – να μπορέσει να ξεκινήσει με κατάλληλο build up και υπομονή να χτίσει από πίσω το παιχνίδι της. Δεν το κατάφερε. Ελάχιστες φορές πέρασε η μπάλα από τα πόδια των Γαλανόπουλου, Μοράν για να μπορέσει από εκεί και πέρα να ξεδιπλωθεί μια οργανωμένη επίθεση. Οπότε, εκ των πράγματων, οι πρωταθλητές αναλώθηκαν σε μεγάλες μεταβιβάσεις από τους στόπερ τους προς τους Πόνσε, Λιβάγια, Μπογέ.

Ισως με αυτήν την λογική που πήγε το παιχνίδι να μην ήταν συμβατή η επιλογή να ξεκινήσει ο Κλωναρίδης σε ένα βαρύ, κακό γήπεδο και με ελάχιστους διαθέσιμους χώρους. Ο «Κλώνα» ουσιαστικά δεν προσέφερε τίποτα, με τους άλλους τρεις της μεσοεπιθετικής τετράδας και φυσικά τους δύο χαφ να είναι αυτοί που έδωσαν τις περισσότερες μάχες.

Αυτό που πάντως έγκαιρα διέγνωσε ο Ουζουνίδης ήταν να τραβήξει τον Λιβάγια στα αριστερά προκειμένου να φτάσει σε αυτόν, εκεί η μπάλα, αφού διαφορετικά, παιχνίδι από τον άξονα δεν μπορούσε να γίνει. Προσπάθησε με αυτόν τον τρόπο και τον Κροάτη από εκείνη την πλευρά να δημιουργήσει τις όποιες καταστάσεις μπορούσε. Ούτε όμως και έτσι κατάφερε πολλά.

Το γεγονός ότι μόνο στο πρώτο μέρος ο διαιτητής σφύριξε 21 φορές, αυτομάτως καθιστά ανύπαρκτο τον όποιον ρυθμό στο παιχνίδι. Οσο και να ήθελαν οι δύο ομάδες, παρά τον τραγικό αγωνιστικό χώρο, έτσι, με τόσες διακοπές ακόμη και να μπορούσαν, ήταν αδύνατον να αλλάξουν παραπάνω από τρεις σωστές πάσες.

Η μοναδική καλή φάση για την ΑΕΛ στο πρώτο ημίχρονο ήταν το σουτ του Μπαργκάν στο κάθετο δοκάρι.

Μετά την αλλαγή του Κλωναρίδη στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους (άργησε κατά την άποψη μου) και την είσοδο του Γιαννιώτα, η ΑΕΚ «άνοιξε» τον τρόπο ανάπτυξης της και πήρε επιθετικό πλάτος. Κάτι επιβεβλημένο, αφού και η ΑΕΛ είχε προσαρμοστεί στον Λιβάγια, περιορίζοντας τον και εστιάζοντας στην αντιμετώπιση του. Ο Γιαννιώτας πήρε παιχνίδι, ήταν κινητικός, δραστήριος, αλλά και πάλι η εικόνα του ματς δεν άλλαξε.

Ούτε καν όταν ο Ουζουνίδης πέρασε στο παιχνίδι τον Γιακουμάκη, αλλάζοντας τον σχηματισμό σε 1-4-4-2, προσπαθώντας έτσι να δημιουργήσει μεγαλύτερη πίεση στο κέντρο άμυνας της ΑΕΛ.

Ομως, το ματς είχε ελάχιστο ποδόσφαιρο, πολλές μονομαχίες, ιδιαίτερη έμφαση στις μεταβάσεις, αφού η ΑΕΛ δεν επέτρεψε στην ΑΕΚ να βρει χώρους, χωρίς καμία ομάδα να μπορεί να έχει ορθολογικό τρόπο ανάπτυξης, αφού αμφότερες προσπαθούσαν να κερδίσουν μέτρα μόνο μέσα από προσωπικές μονομαχίες και κερδισμένες «μάχες».

Ανασταλτικά, η ΑΕΚ πήγε καλά στον Νούνιτς, οι δύο στα φτερά του όμως, ο Ντέλετιτς και ο Μπαργκάν δημιούργησαν τα περισσότερα προβλήματα στην άμυνα της, χωρίς πάντως και αυτοί να είναι ιδιαίτερα απειλητικοί.

Σε ματς με 44 συνολικά φάουλ και μόλις δύο, εκατέρωθεν, τελικές προς τις δύο εστίες, δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από το να κριθεί είτε από στατική φάση, είτε από κάποιο χοντρό λάθος. Το έκανε ο Μπάρκας στο 93’, ευτυχώς όμως για την ΑΕΚ, δεν το πλήρωσε ελέω Οικονόμου. Αλλά, ενδεικτικό και αυτό, ακόμη και η συγκεκριμένη φάση ξεκίνησε από κόντρες και μονομαχίες, προκαλώντας την κάκιστη έξοδο του τερματοφύλακα της ΑΕΚ, που λίγο έλειψε να είναι και μοιραία για την ομάδα του.

Σίγουρα δεν είναι καλό το αποτέλεσμα για την ΑΕΚ. Ο τραγικός αγωνιστικός χώρος και ο ανύπαρκτος ρυθμός, είναι επαρκείς δικαιολογίες, όμως ακόμη και έτσι, ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι άθλιες, από την ΑΕΚ υπάρχουν πάντα απαιτήσεις.

Η ΑΕΚ είχε την ατυχία να χάσει τον Μπακάκη, η ΑΕΛ τον Χούμπτσεβ με σοβαρότατο, όπως λέγεται, τραυματισμό. Τραυματισμοί που οφείλονται 101% στον άθλιο αγωνιστικό χώρο. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί εν έτει 2018 γιατί ακριβώς ποδόσφαιρο συζητάμε όταν επιτρέπεται να γίνονται παιχνίδια σε τέτοιους αγωνιστικούς χώρους. Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι ούτε γουρούνια ούτε βουβάλια που τους αρέσουν να κυλούνται σε βούρκους.

Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος για την κακή κατάσταση του αγωνιστικού χώρου της ΑΕΛ, αυτό που πάντως θα μπορούσα να πω είναι πως μάλλον δεν είναι κανείς, αφού για τη δουλειά που είναι επιφορτισμένος να κάνει, δεν την κάνει καθόλου. Αν σκοπίμως δεν το φροντίζει τότε είναι εγκληματίας. Έτσι απλά.

Δεν είναι δυνατόν η σωματική ακεραιότητα των ποδοσφαιριστών να μπαίνει σε τόσο μεγάλο κίνδυνο. Οι ποδοσφαιριστές είναι περιουσιασικά στοιχεία της κάθε ομάδας, το αυτονόητο λοιπόν για κάθε μία ομάδα είναι να προσέχει αυτά ακριβώς τα περιουσιακά της στοιχεία, από τα οποία και εξαρτάται η πορεία και η εικόνα της.

Σε ένα τέτοιο γήπεδο, πραγματικά, δεν ξέρεις από που θα βρεις το κακό! Όταν τρέχεις, όταν σταματάς, που και πως θα γυρίσεις, που θα πατήσει το πόδι σου, οτιδήποτε. Είναι εξαιρετικά πολύ δύσκολο να ελέγξεις το σώμα σου, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι ποδοσφαιριστές είναι… προσευχές για να βγουν υγιείς μέσα από ένα τέτοιο χάλι.

Κανένας δεν έχει δικαίωμα να παίζει με τη σωματική ακεραιότητα κανενός ποδοσφαιριστή, όποιος και αν είναι αυτός, όπως και αν λέγεται. Δεν νομίζω πως έχουμε χειρότερες καιρικές συνθήκες από άλλες χώρες της Ευρώπης για να είναι αυτές δικαιολογία. Επικίνδυνοι αγωνιστικοί χώροι, απαράδεκτη εικόνα, επιβάλλεται σεβασμός στον ποδοσφαιριστή...

Δεν ξέρω ποια είναι η επίβλεψη και η εποπτεία της διοργανώτριας αρχής, αλλά για να μπορείς να απαιτείς καλό θέαμα, πέραν του πρώτιστου και αυτονόητου της υγείας και του σεβασμού στον ποδοσφαιριστή και στον φίλαθλο, πρέπει να έχεις και τα κατάλληλα γήπεδα. Διαφορετικά μην έχετε απαιτήσεις. Ποδόσφαιρο καλό, δυνατότητα στην κάθε ομάδα, στον κάθε ποδοσφαιριστή να βγάλει την ποιότητα του σε τέτοια γήπεδα, όταν σκέφτεται μόνο την υγεία του, είναι αδύνατο.

Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι γουρούνια
EVENTS