MENU

Αν δεν έβαζε το γκολ ο Καμπετσής σίγουρα θα κάναμε άλλη κουβέντα. Διότι μπορεί να είναι απόλυτα λογικό σε μια ΤΕΤΟΙΑ χρονιά (αλλά και στην οποιανδήποτε) να έχεις και “πάνω” και “κάτω” στα παιχνίδια σου, όχι όμως και να δεις το Χάρο με τα μάτια σου για να περάσεις από έναν φαινομενικά εύκολο όμιλο. Αυτό θα πήγαινε πολύ...

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε με τη φωτιά κόντρα στην Ιεράπετρα και κόντεψε να καεί. Την γλίτωσε κυριολεκτικά στην τελευταία φάση και τουλάχιστον αυτό... ξαναδείχνει ότι συνεχίζεις να μην τα παρατάς ως το φινάλε. Δεν μπορώ να ξέρω αν οι πράσινοι υποτίμησαν τον αντίπαλό τους ή απλώς στην προσπάθειά τους να δείξουν κάτι παραπάνω ήθελαν (κατά βάση στο πρώτο ημίχρονο) από μια μπάλα ο καθένας. Σε κάθε περίπτωση η εικόνα τους ήταν απογοητευτική και επί της ουσίας μιλάμε για μια χαμένη ευκαιρία. Γιατί ο Δώνης την έδωσε - και καλά - έκανε τη δυνατότητα σε πολλά παιδιά που δεν έχουν παίξει μέχρι τώρα, ωστόσο με την απόδοσή τους κάθε άλλο παρά τον δικαίωσαν.

Κι όλα αυτά ενώ σχετικά νωρίς έγινε αυτό που επιζητάς από παιχνίδια τέτοιου είδους. Να βάλεις δηλαδή πρώτος γκολ, έστω και κόντρα στη ροή με την έννοια ότι δεν είχες μπει και φουριόζος. Εκεί λοιπόν που ο γάμος έδειχνε να σχολάει ήρθαν τα πάνω – κάτω. Οι κρητικοί το πίστεψαν, πήραν τα πάνω τους ψυχολογικά μετά την ισοφάριση, κυνήγησαν και δεύτερο γκολ και τελικά το πέτυχαν. Η “λεπτομέρεια” ότι ήταν οφσάιντ κάνει αστεία τη συζήτηση αφού μιλάμε για μια ομάδα που την διοίκησή της την βλέπεις μονάχα στις...φωτογραφίες και τα ταξίδια.

Ο Δώνης βλέπει ότι αν το αφήσει το πράγμα θα πάμε σε χοντρό χουνέρι και ρίχνει άρον – άρον στη μάχη τον Μπουζούκη. Αλλάζει αρκετά η εικόνα, ως το 60' έχεις 3-4 καλές φάσεις όμως η μπάλα δεν μπαίνει μέσα και κάπου εκεί ξανακρεμάς. Η Ιεράπετρα βρίσκει χώρους και χτυπάει στις αντεπιθέσεις, αγγίζει το 1-3, μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο όπου ο Παναθηναϊκός σοβαρεύεται, πιέζει πολύ και τελικά ισοφαρίζει στο 94 αποφεύγοντας τα χειρότερα.

Αρκεί μονάχα μια ματιά στην ενδεκάδα του Παναθηναϊκού και μια υπενθύμιση του τι έχει συμβεί από το καλοκαίρι ως τώρα για να μαλακώσεις και να μην αρχίσεις τις υπερβολές. Και μπορεί ο ίδιος ο Δώνης να θέλει να αντιμετωπίζονται τα παιδιά ως άντρες και ως κανονικός Παναθηναϊκός αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Απολύτως λογικό είναι να υπάρχουν και σκαμπανεβάσματα στην απόδοση, ειδικά σε τέτοια παιχνίδια. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι έχεις δυο ισάξιες ενδεκάδες ή ότι η ομάδα Νέων σου μπορεί να κερδίζει για πλάκα ακόμα και ομάδες Γ' Εθνικής. Ακόμη και η περιβόητη νοοτροπία του “βλέπουμε όλα τα ματς με το ίδιο μάτι” δεν περνάει με το καλημέρα, ειδικά σε τέτοιες ηλικίες.

Ηταν μια κακή μέρα στη δουλειά, πήγες λιγάκι πίσω, αλλά σε κάθε περίπτωση το θέμα είναι μέσα από τα λάθη σου να μαθαίνεις. Θα επαναλάβω ότι η παρουσία στην ομάδα ανθρώπων όπως ο Νταμπίζας και ο Δώνης αποτελούν την καλύτερη δυνατή εγγύηση όχι για το ότι δεν θα γίνονται λάθη, αλλά τουλάχιστον για τη μη επανάληψή τους. Δεν νομίζω ότι είναι να καθόμαστε περισσότερο πάνω σε αυτό το ματς, πάμε παρακάτω, ακολουθεί η μάχη της Κρήτης.

Τουλάχιστον δεν κάηκε...
EVENTS