MENU

Για λόγους οικονομίας χρόνου, δικού μου και δικού σας, η συγκεκριμένη ανάρτηση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κενή. Στο πρωινό κομμάτι υπάρχουν όλες οι... απαραίτητες πληροφορίες, προ εορτής και όχι κατόπιν. Θα μπορούσα απλά να δώσω ένα link από αυτό το προηγούμενο άρθρο και να το κλείσω το μαγαζί για σήμερα. Να πάω να πάρω μια εξάδα Σουρωτές, καθότι ένατο σερί ντέρμπι χωρίς νίκη στο γήπεδο, με συνολικά καμιά 50αριά χαμένες κλασικές ευκαιρίες σε αυτά για τον Ολυμπιακό, δεν χωνεύεται. Ακόμη καλύτερα, θα μπορούσα να... γλεντήσω τον Παπαθεοδώρου με ένα print screen από το μήνυμα που μου έστειλε το μεσημέρι όταν το διάβασε, αλλά τέλος πάντων...

Επειδή έχω δει πλέον στη ζωή μου κάμποσο Ολυμπιακό και η αντίληψή μου ακόμη βρίσκεται σε αξιοπρεπή επίπεδα -έμφαση στο ακόμη- δυστυχώς για τους «ερυθρόλευκους» επιβεβαιώθηκα μέχρι τελευταίας λέξης. Το... εύκολο ντέρμπι που πιθανώς περίμεναν πολλοί κόντρα στους «Μπουζούκηδες», αποδείχθηκε αν όχι στο δυσκολότερο, σίγουρα ένα από τα δυσκολότερα ματς της σεζόν, απέναντι σε έναν νεανικό, καλοδουλομένο, άκρως ταλαντούχο Παναθηναϊκό, με παιδιά που διψάνε για νίκες και αποδείξεις και με μηδενικό άγχος για οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Όποιος δεν καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνο κάνει τον ένα «αιώνιο» για τον άλλο, ειδικά εκτός έδρας και ειδικά όταν ο ένας λογίζεται, δικαίως, ως γκραν φαβορί λόγω εμπειρίας, ποιότητας και ονομάτων, καλό θα είναι να ξεκινήσει ανοίγοντας το βασικό λήμμα της wikipedia στην κατηγορία «Ποδόσφαιρο» πριν αποκτήσει.... ξεκάθαρη άποψη.

Πισωγύρισμα μεν, αλλά...

Μετά από αυτό το 1-1 κόντρα στον Παναθηναϊκό, η ομάδα σίγουρα έκανε πισωγύρισμα, αφού πάνω στο σημείο που φάνηκε να βρίσκει λύσεις από τη μέση μπροστά, σε δημιουργία και εκτέλεση, κατάφερε πάλι να μην πάρει ντέρμπι με +20 τελικές. Για αρκετή ώρα μάλιστα, ο περσινός Ολυμπιακός που... κουτουλούσε πάνω στην αντίπαλη άμυνα, με τις γιόμες να είναι το Νο1 «πλάνο» του, επέστρεψε στο γήπεδο. Εν πολλοίς εδώ το credit πάει στον Δώνη, ο οποίος διάβασε χαρτί και καλαμάρι το παιχνίδι του Μαρτίνς και τον κλείδωσε με ελάχιστες εξαιρέσεις σε ένα φλύαρο παιχνίδι, μακριά από τα «πράσινα» καρέ. Αντιλαμβάνομαι ότι τα συνεχή «ερυθρόλευκα» γεμίσματα έχουν εν μέρη λογική αφού ο Παναθηναϊκός δεν έχει πολλά μεγάλα κορμιά, όμως από την άλλη αυτή δεν είναι ανάπτυξη ομάδας που παίζει για τη ζωή της στο πρωτάθλημα, εντός έδρας, με το σκορ στο 0-1 απέναντι στον μεγάλο αντίπαλό της.

Είναι προφανές πως παρά τον χρόνο που είχε τη μπάλα στα πόδια του ο Ολυμπιακός, ο χώρος δεν βρέθηκε ποτέ. Το «ερυθρόλευκο» πλάνο που παραμένει αναλλοίωτο από την αρχή της σεζόν, με την γρήγορη κυκλοφορία μπάλας, τις πολλές κοντινές πάσες, τους συνδυασμούς των μπακ με τους εξτρέμ, το αυτοματοποιημένο τρανζίσιον, δεν απέδωσε. Γιατί παρά τον συνολικό αριθμό των τελικών, οι καθαρές ευκαιρίες για γκολ δεν είναι όσες αντιστοιχούν στον χώρο που ξόδεψε γύρω από την περιοχή του αντιπάλου. Επιπλέον δε, το εναλλακτικό πλάνο αν το ματς στραβώνει, έλαμψε ξανά δια της απουσίας του. Όταν μάλιστα δεν εμφανίζεται στο γήπεδο και ο απόλυτος καταλύτης στην απόδοση του Ολυμπιακού, Κώστας Φορτούνης, δεν κουνιέται φύλλο...

Πίστη στο πλάνο ή ξανά τα ίδια;

Βέβαια, το παραπάνω είναι πέρα για πέρα κατανοητό -δεν θα βαρεθώ να το επαναλαμβάνω: μιλάμε για μια ομάδα με «ζωή» 5 μηνών, η οποία ακριβώς επειδή θέλει να επενδύσει στο μέλλον της, ευελπιστώντας να βρει χημεία και αυτοματισμούς μέσω της επανάληψης, έχει αποφασίσει να ζήσει και να πεθάνει με αυτό το ποδόσφαιρο που προσπαθεί να παίξει επί Μαρτίνς. Ένα ποδόσφαιρο που δείχνει ικανό να αποτελέσει ένα καλό project αν δουλευτεί σε βάθος χρόνου. «Βάθος χρόνου», λέει! Σύνηθες ανέκδοτο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, θα μου πείτε.

Προς ώρας, σε αυτό το ντέρμπι, ο Ολυμπιακός νομίζω πρέπει να αποδεχθεί ακριβώς αυτή τη φετινή μοίρα του: όταν ο αντίπαλος προπονητής βρίσκει τις λύσεις στο παιχνίδι του και οι παίκτες του αποδίδουν, όπως έκαναν μεγαλοπρεπώς αυτοί του Παναθηναϊκού στο Καραϊσκάκη παίζοντας ακριβώς όπως και όσο μπορούσαν, τότε το «έργο» επαναλαμβάνεται. Είτε αντίπαλος είναι ο ΟΦΗ, είτε ο Παναθηναϊκός, είτε ο Αστέρας ή ο Απόλλωνας -ακόμη δηλαδή και στα ματς που τελικά κατάφερε να πάρει.

Θα φανεί σύντομα τι αποφάσισε πέρσι

Το επιπλέον κακό για τον Ολυμπιακό, είναι ότι δεν λειτούργησε καν το ένστικτο αυτοσυντήρησης, ειδικά από τα βαριά χαρτιά του. Πλέον, με την ομάδα να βρίσκεται στο -6 από τον ΠΑΟΚ που πάει τρένο, θα φανεί ποια τελικά θα είναι και η αντίδραση του Ολυμπιακού σαν οργανισμός πλέον -όχι απλά σαν ομάδα. Θα φανούν όλα αυτά που «λέω» φέτος μετά από κάθε κακό αποτέλεσμα ή κακή εμφάνιση. Το ποιος θα στηρίξει ποιον και πόσο. Θα φανεί ποιες είναι οι πραγματικές αποφάσεις που πάρθηκαν το καλοκαίρι για εκ θεμελίων «ανακατασκευή» της ομάδας.

Αν αντίθετα προκύψουν εκ νέου... θέματα Μαρτίνς, θέματα για απόδοση συγκεκριμένων παικτών, νομίζω εξ ορισμού τα «στηρίζουμε τον προπονητή και το ρόστερ μας, φτιάχνουμε ομάδα για το μέλλον» που έχουν τονιστεί αρκετές φορές φέτος από πλευράς «ερυθρόλευκων», θα αποδειχθούν και πάλι τρίχες: η γνωστή εκ του ασφαλούς ανάλυση μιας κατάστασης, όταν δεν κρίνεται ακόμη τίποτα. Όταν οι στόχοι αρχίζουν και χάνονται ένας ένας, τα πράγματα συνήθως αλλάζουν. Δεν έχω κληρονομικό χάρισμα να μαντέψω ότι θα συμβεί και πάλι, αφού όλα τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής για τη νέα λογική διοίκησης του Ολυμπιακού είναι ότι όντως έχουν μάθει από τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος.

Τα σημάδια και το... Ευαγγέλιο

Από την άλλη όμως, με τα σημάδια που «διαβάζω» από όσα διαρρέουν από το Λιμάνι τις τελευταίες ώρες, δεν είμαι βέβαιος ότι η ψυχραιμία και η υπομονή είναι η κυρίαρχη τάση αυτή την ώρα. Έμφαση σε αυτό νομίζω δίνει το ότι πέρα από το πρόβλημα στην ανάπτυξη και το τελείωμα που επέστρεψε στο χορτάρι, επέστρεψε και η γκρίνια στην εξέδρα. Η οποία υποθέτω πάει ασορτί με το γεγονός ακριβώς ότι ο κόσμος αντέχει ένα χ ποσό ντέρμπι χωρίς να πανηγυρίζει μια σημαντική νίκη. Έτσι, το σύνηθες φέτος χειροκρότημα μετά την προσπάθεια της ομάδας έδωσε ξανά τη θέση του στις έντονες αποδοκιμασίες για Μαρτίνς και παίκτες. Ακόμη περισσότερο δε, νομίζω ότι το γεγονός πως ο Ολυμπιακός επιλέγει και πάλι να σταθεί στη διαιτησία του χ Ελβετού του χ Δανού ρέφερι, μου δείχνει ότι χάνει το στόχο από τα μάτια του.

Επιπροσθέτως, ως δικηγόρος του Διαβόλου, θα ρωτήσω γιατί η κυρίαρχη τάση των τελευταίων ωρών είναι να αφεθεί το ποδοσφαιρικό κομμάτι στην άκρη «αφού δεν πήραμε αυτά που έπρεπε από τη διαιτησία» και γιατί δεν είναι «ναι μεν δεν πήραμε αυτά που έπρεπε, αλλά ας δούμε γιατί η ομάδα εξακολουθεί να πετάει το ένα ντέρμπι πίσω από το άλλο». Ή ακόμη καλύτερα γιατί ο Ολυμπιακός δεν λέει το εξής απλό: ακόμη κι αν η ομάδα δεν ήταν ακριβώς αυτή που έπρεπε, η διαιτησία να μη μας έδωσε αυτά που νομίζουμε ότι έπρεπε να μας δώσει, εμείς συνεχίζουμε να στηρίζουμε το φετινό project που χτίζεται εδώ και λίγους μήνες, κρατώντας τα πολλά καλά της ομάδας και βελτιώνοντας τα λίγα κακά της; Παράλογο;

Όταν θες να λες επί δεκαετίες στους αντιπάλους σου με σηκωμένο τον δείκτη «φτιάξτε πρώτα ομάδες και μετά φωνάξτε για τη διαιτησία», δεν είσαι ο πρώτος που πρέπει να το ακολουθείς σαν Ευαγγέλιο;

Θα ζει και θα πεθαίνει με αυτό το project, ή μήπως...
EVENTS