MENU

Ήταν μία ιστορική ομιλία. Κι άλλες φορές ο Βαγγέλης Μαρινάκης βγήκε έξω από τα ρούχα του με την εικόνα του Ολυμπιακού, όμως αυτή τη φορά ήταν κάτι το διαφορετικό.

Δεν ήταν όπως το 2010 μετά τον αποκλεισμό από την Μακάμπι Τελ-Αβίβ που απείλησε τον Έβαλντ Λίνεν και τον Ντιόγκο να μην μπουν καν στο αεροπλάνο της επιστροφής.

Ούτε όπως 6 χρόνια αργότερα, όταν σε μία ανάλογη αποστροφή του λόγου του είχε πει στους παίκτες πριν από τον επαναληπτικό με την Χάποελ Μπερ-Σεβά «ή το γυρίζετε ή μην γυρίσετε πίσω».

Εκείνα ήταν καλοκαιρινά «αμαρτήματα». Η κατάσταση έπαιρνε για δραστικές αλλαγές που μπορούσαν να βελτιώσουν την κατάσταση και να γυρίσουν το κλίμα.

Αυτή τη φορά η δημόσια τοποθέτηση του Βαγγέλη Μαρινάκη έμοιαζε με λευκή πετσέτα σε ότι αφορά τους στόχους για τη φετινή χρονιά. Προσοχή όμως. Ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού δεν είπε «αποτύχαμε», αλλά «αποτύχατε». Το μπαλάκι πήγε στους παίκτες. Μόνο αυτούς.

Τα λόγια του ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού ομολογούν για πρώτη φορά ξεκάθαρα τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η διοίκηση στους Πειραιώτες και μαρτυρούν αρκετές από τις χρόνιες παθογένειες του συλλόγου: «Με την συμπεριφορά σας διώξατε τρεις προπονητές. Ο ένας δεν προπονούσε καλά, με τον άλλο δεν υπήρχε πειθαρχία. Πλήρωσαν αυτά που λέγατε εσείς, αλλά η ευθύνη είναι δική σας».

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης για πρώτη φορά ουσιαστικά παραδέχθηκε δημόσια, αυτό που η πιάτσα ψιθύριζε εδώ και καιρό: πως οι παίκτες «τρώνε προπονητές» στον Ολυμπιακό.

Ωστόσο, τι είδους διοίκηση είναι αυτή που κάνει τα χατίρια των καλοπληρωμένων της παικτών και τους επιτρέπει να κάνουν κουμάντο σε τέτοια ζητήματα στρατηγικής σημασίας, όπως το θέμα του προπονητή;

Ποιός έφερε αυτούς τους παίκτες, ποιός τους επιτρέπει να έχουν τέτοια συμπεριφορά και κυρίως ποιος τους αφήνει να άγονται και να φέρονται με αυτόν τον τρόπο;

Ο ευκολότερος τρόπος για να αποπροσανατολίσεις την κοινή γνώμη είναι να ρίξεις τις ευθύνες αλλού. Η διοίκηση του Ολυμπιακού επέλεξε να φορτώσει όλα τα δεινά της φετινής σεζόν στους παίκτες, κάτι βολικό και εύκολο. Η ρητορική της σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς ήταν λιγάκι… διαφορετική.

Σε κάθε γκέλα, σε κάθε στραβό αποτέλεσμα δεν έφταιγαν οι παίκτες, αλλά το κυνηγητό από τη διαιτησία, ο Κουκουλάκης, ο Δέδες και ο Τριτσώνης (αυτοί πήγαιναν μαζί ως τρίο σε κάθε δημόσια τοποθέτηση του Σάββα Θεοδωρίδη), η κυβέρνηση, ο Ιβάν Σαββίδης, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, τέλος πάντων όλος ο πλανήτης που έχει συνωμοτήσει για να κάνει κακό στον Ολυμπιακό.

Κάποια στιγμή -αργά ή γρήγορα- η αλήθεια έρχεται και σκεπάζει τα πάντα. Ο λόγος που ο Ολυμπιακός απέτυχε φέτος στους στόχους του δεν είναι ούτε η διαιτησία (πως θα μπορούσε να είναι, όταν οι ερυθρόλευκοι είναι και φέτος πρώτοι σε κερδισμένα πέναλτι;), ούτε το κυνηγητό από Θεούς και δαίμονες, αλλά κάτι πιο απλό. Οι διοικητικές αστοχίες που γιγάντωσαν παθογένειες ετών.

Η αυτοκριτική δεν είναι κάτι κακό. Βοηθάει να διορθώνεις τα λάθη σου. Άσχημο είναι να εφευρίσκεις κάθε φορά και έναν νέο «κακό» για να του φορτώσεις και τις δικές σου ευθύνες. Οι παίκτες του Ολυμπιακού σαφώς και έχουν μερίδιο ευθύνης για την κακή πορεία, εξάλλου αυτοί παίζουν (;) μπάλα. Όλους αυτούς όμως κάποιος τους διάλεξε.

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, οι δύο πρώτοι «φταίχτες» πλήρωσαν το μάρμαρο, αφού ο Βαντίς Οτζίτζα-Οφόε και ο Σεμπά ενημερώθηκαν ότι δεν υπολογίζονται άλλο, ανοίγοντας έναν κύκλο εκκαθαρίσεων που όπως όλα δείχνουν θα συμπεριλαμβάνει αρκετό κόσμο.

Είναι εύκολο να ρίξεις όλη την ευθύνη στους παίκτες, ακόμα και να τους «εξαφανίσεις» εν μία νυκτί από προσώπου γης, έγινε άλλωστε με την περίπτωση του Στέφανου Καπίνο. Το δύσκολο πάντα είναι να μπορείς να δεις κατάματα την αλήθεια και να παραδεχθείς τις δικές σου ευθύνες.

Κι ο Γιάννης ο Κομπότης συνέβαλε αποφασιστικά, κοιτώντας η ομάδα του στα μάτια τον Ολυμπιακό, ώστε να αντιληφθούν στο λιμάνι πως βασικοί υπεύθυνοι για το φετινό συνονθύλευμα δεν είναι οι... Νεφελίμ και οι... Συριζανέλ αλλά οι παροικούντες στην πλατεία Αλεξάνδρας και το Ρέντη. Κάλλιο αργά παρά ποτέ...

Ο Μαρινάκης... κατέρριψε το αφήγημα για τον «πόλεμο στον Θρύλο»
EVENTS