Close

Όσκαρ, ένας από τους γιους του Κρόιφ!

Τελευταία ανανέωση: 4 Ιανουαρίου 2018, 22:06

Οι Ισπανοί τον θεωρούν... προπονητή του Ολυμπιακού. Οι «ερυθρόλευκοι» σιωπούν και διαψεύδουν. Ποιος είναι, όμως, ο Όσκαρ Γκαρσία που μπήκε τόσο απρόσμενα στην αθλητική μας καθημερινότητα;

Ήταν στα ημιτελικά του κυπέλλου Ουέφα. Μέσα στην Γερμανία, Απρίλιος μήνας με φυσιολογικές για την εποχή καιρικές συνθήκες, δηλαδή στο Μόναχο έπεφτε… χιόνι! Ο Όσκαρ Γκαρσία δεν ήταν ποτέ μια σπουδαία μορφή για την Μπαρτσελόνα. Στα 1+4 χρόνια που φόρεσε τη φανέλα της είχε συνολικά 69 συμμετοχές, δηλαδή κάτι λιγότερο από 14 ετησίως. Ήταν ένας σύγχρονος μέσος, με έφεση στο σκοράρισμα. Ερχόταν συχνά ως κρυφό φορ στα πλάνα του Γιόχαν Κρόιφ και εκείνη τη χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ των Καταλανών με 13 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

«Μπες μέσα και βάλε γκολ», ήταν συχνά η οδηγία του αείμνηστου Ολλανδού σε έναν από τους ποδοσφαιριστές που θεωρήθηκαν δικά του παιδιά. Στις 2 Απριλίου του 1996, ο Όσκαρ άνοιξε το σκορ για την Μπαρτσελόνα. Ακολούθησαν δύο γκολ των Βαυαρών, πριν ισοφαρίσει στο φινάλε του αγώνα ο Κρίστο Στόιτσκοφ. Στον επαναληπτικό, οι Γερμανοί προκρίθηκαν στον τελικό του κυπέλλου Ουέφα, το οποίο και κατέκτησαν. Ο Γιόχαν Κρόιφ ήταν στην τελευταία του χρονιά στον πάγκο της Μπαρτσελόνα, χωρίς να καταφέρει τις επιτυχίες των προηγούμενων ετών.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Ο Όσκαρ θα έμενε μερικά χρόνια ακόμα. Θα κατάφερνε με δυσκολία να κερδίσει την εκτίμηση του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον, όμως δε θα έβρισκε το σωστό τρόπο και με τον στριφνό Λουίς Φαν Γκάαλ. 33 συμμετοχές το 1995-96, 14 την επόμενη σεζόν, 19 στην πρώτη του Ολλανδού τεχνικού, αλλά μετά τις μόλις οκτώ το 1998-99, ο Ισπανός μέσος αποφάσιζε να αφήσει την αγαπημένη του Βαρκελώνη. «Για κάποιον που αναπτύσσεται ως άνθρωπος και ως παίκτης στην Μπαρτσελόνα, είναι δύσκολο να βγει εκεί έξω στον υπόλοιπο κόσμο. Είχα την ψευδαίσθηση ότι θα περάσω όλη μου την καριέρα εκεί, όμως, ο σύλλογος είχε πάντα τους καλύτερους παίκτες και πολλές φορές γινόταν πολύπλοκο».

Η σύνδεση με τον… υπόλοιπο κόσμο θα έκανε καλό στον μετέπειτα προπονητή, λιγότερο από τον εν ενεργεία ποδοσφαιριστή. Στη Βαλένθια, ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ του έδινε συμμετοχές κατά πλειοψηφία ως αλλαγή (σ.σ. εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στην πρώτη του σεζόν σε 28 ματς είχε μόλις ένα 90λεπτο!) και η πορεία ήταν μόνο φθίνουσα. Στην Εσπανιόλ έκανε την απόπειρα να επανέλθει στο προσκήνιο και η Γέιδα ήταν ο τελευταίος του σταθμός, πριν επιστρέψει να βρει τον μέντορά του.

Ο Γιόχαν Κρόιφ τον κάλεσε κοντά του το 2009. Εκείνο το διάστημα, ο «ιπτάμενος Ολλανδός» διατελούσε προπονητής στην Εθνική Καταλονίας και ο Όσκαρ Γκαρσία είχε το διπλό ρόλο του συνεργάτη του και του τεχνικού της Εθνικής κάτω των 18 ετών. Σε αυτές τις ηλικίες θα δούλευε τα τρία πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας, η οποία θα σημαδευόταν σε κάθε της βήμα από τον μέντορά του. «Για μένα ήταν ο πιο σημαντικός προπονητής. Μας δίδαξε το ποδόσφαιρο με ξεκάθαρη φιλοσοφία. Έμαθα δίπλα του τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως τεχνικός», λέει ο Όσκαρ Γκαρσία που λόγω ή χάρη στον Κρόιφ θα μάθαινε και στη σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαίρου.

Το καλοκαίρι του 2010, δύο ταυτόχρονες πορείες αρχίζουν να διαγράφονται. Ο Σάντρο Ροσέλ ψηφίζεται πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και ο Όσκαρ αναλαμβάνει την ομάδα κάτω των 19 ετών. Τα αποτελέσματά του είναι εντυπωσιακά, το ποδόσφαιρο που παίζουν τα τσικό εκπληκτικό και κατορθώνει να γίνει ο μοναδικός προπονητής που κατακτάει το treble με την εν λόγω ομάδα.

Ο κόσμος τον λατρεύει, οι παίκτες του τον αποθεώνουν και στο άβατο της «La Masia» θεωρείται ο διάδοχος του Λουίς Ενρίκε για τη Barcelona B.  Μόνο που εντελώς ξαφνικά, ανακοινώνεται ότι θα αναλάβει ο Εουσέμπιο Σακριστάν (σ.σ. νυν τεχνικός της Σοσιεδάδ) και η σχέση του Όσκαρ με την Μπαρτσελόνα διαρρηγνύεται, με αποτέλεσμα λίγο καιρό μετά να αποχωρήσει από το σύλλογο, πληρώνοντας μια τάση, μια σχέση, ένα ρεύμα που εκείνα τα χρόνια δεν ήταν αποδεκτή στη Βαρκελώνη.

«Δε θεωρώ κακό να είσαι Κροϊφίστα. Είμαι Κροϊφίστα γιατί έμαθα και αντιλήφθηκα το ποδόσφαιρο από εκείνον. Από τη φωνή του και τις εντυολές του. Εκείνος μου δίδαξε τα περισσότερα και είμαι περήφανος να φέρω αυτό τον τίτλο».

Η ζωή (στο Ισραήλ) μετά…

Η Βαρκελώνη, η Μασία, η Μπαρτσελόνα μπορεί να παρομοιαστεί με τον εγκλεισμό ενός κρατουμένου. Προφανώς όχι λόγω των συνθηκών, αλλά για τη δυσκολία επανένταξης στον υπόλοιπο κόσμο. Τα χρόνια που έπαιξε ποδόσφαιρο μακριά από το «Καμπ Νου», βοήθησαν τον Όσκαρ Γκαρσία ώστε να είναι έτοιμος για την πραγματική ζωή που θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να ξεκινήσει. Και το γρήγορα, στη δική του περίπτωση, ήταν για καλό. Ο Ζόρντι Κρόιφ, γιος του αείμνηστου και συμπαίκτης του Όσκαρ στην Μπαρτσελόνα, ήταν το 2012 τεχνικός διευθυντής στην Μακάμπι. Τού πρόσφερε την πρώτη του αληθινή δουλειά. Μια δουλειά στον έξω κόσμο.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Επρόκειτο για μια αποστολή με υψηλό δείκτη δυσκολίας και υψηλό βαθμό πρόκλησης. Η ομάδα είχε τερματίσει έκτη στο πρωτάθλημα που μόλις είχε ολοκληρωθεί. Το Τελ Αβίβ, όπως και ολόκληρο το Ισραήλ, έχει χαρακτηριστικές ιδιαιτερότητες που δε γίνεται να τις αγνοήσεις. Στόχος ήταν να τερματίσουν ψηλότερα, να καταφέρουν να βγουν ξανά Ευρώπη και, φυσικά, να κερδίζουν την Χάποελ. Το 2013, ο Όσκαρ Γκαρσία ήταν πρωταθλητής και η Μακάμπι πανηγύριζε μετά από δέκα χρόνια την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ήταν, όμως, ένας ιδιαίτερα δύσκολος χρόνος.

Στις 21 Νοεμβρίου η χώρα και ολόκληρος ο κόσμος συγκλονιζόταν από την τρομοκρατική επίθεση στο λεωφορείο που άφησε πίσω πάνω από 25 ανθρώπους σοβαρά τραυματισμένους. Το σπίτι του Όσκαρ ήταν μερικά στενά πιο κάτω από το σημείο της επίθεσης. «Είπα αμέσως στους συνεργάτες μου να σκεφτούν τις οικογένειές τους και να αποφασίσουν αν μπορούν να συνεχίσουν». Ένας έφυγε, οι υπόλοιποι έμειναν. Για μερικές μέρες οι προπονητές διακόπτονταν όποτε ακουγόταν η προειδοποιητική σειρήνα και έπρεπε όλοι να τρέξουν στα αποδυτήρια.

Ο Όσκαρ θα έμενε όλη τη χρονιά, θα άλλαζε πάρα πολλά στη λειτουργία του συλλόγου (σ.σ. διατροφή, συνήθειες, προπόνηση, επικοινωνία με τους παίκτες) και στο τέλος θα πανηγύριζε έναν εκπληκτικό άθλο, την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θα αποφάσιζε να αποχωρήσει από την τεχνική ηγεσία της Μακάμπι για οικογενειακούς λόγους, μόνο για να γυρίσει ένα χρόνο μετά. Ενδιάμεσα η ομάδα θα είχε κατακτήσει ξανά το πρωτάθλημα με τον Πάουλο Σόουζα στον πάγκο, όμως η αποχώρηση του Πορτογάλου έφερε ξανά στο προσκήνιο τον Ισπανό.

Το 2014 θα επιστρέψει στο Τελ Αβίβ, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Τα ευρωπαϊκά ματς (σ.σ. συμπεριλαμβανομένου και εκείνου με τον Αστέρα Τρίπολης) έπρεπε να διεξάγονται στην Κύπρο λόγω της έντασης που υπήρχε στη Λωρίδα της Γάζας από τις 8 Ιουλίου. Στις 26 Αυγούστου θα κηρυσσόταν εκεχειρία, ωστόσο αυτή τη φορά ο Όσκαρ Γκαρθία δε θα άντεχε να παραμείνει, ούτε να θέσει σε κίνδυνο την οικογένειά του.

«Αν ήμουν εργένης, θα είχα μείνει. Η κόρη μου, όμως, ήταν σε ηλικία που έπρεπε να αρχίσει σχολείο. Ένα βράδυ βομβαρδισμών φοβήθηκε πάρα πολύ. Ήταν ακόμα αρχή και ένιωσα ότι ήταν καλύτερα να φύγω τώρα. Δεν μπορούσα να βρω έναν λόγο να παραμείνω σε μια τέτοια κατάσταση». Ειρωνικά, αποχώρησε από το Ισραήλ το βράδυ της 25ης Αυγούστου, λίγες ώρες πριν την υπογραφή της εκεχειρίας.

Προφήτης… μακριά από τον τόπο του!

Το παράδοξο στην πορεία του Όσκαρ Γκαρσία είναι πως δεν έχει εργαστεί στην Ισπανία. Σχεδόν μια δεκαετία μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, δεν τον έχει συγκινήσει κάποια από τις προτάσεις που – ισχυρίζεται – ότι κατά καιρούς είχε δεχτεί. Αντιθέτως και είναι αρκετά παράδοξο, εργάστηκε δύο φορές στην Αγγλία και, μάλιστα, στη Championship. Η Μπράιτον ήταν η πρώτη του επιλογή, ανάμεσα στις δύο θητείες στο Τελ Αβίβ.

Υπέγραψε στην αγγλική ομάδα το 2013 για τρία χρόνια. Έφυγε με το πέρας της πρώτης του σεζόν, απογοητευμένος από τον τρόπο που χειρίστηκε η διοίκηση τις μεταγραφές. Η πορεία που έκανε ήταν… εξωπραγματική για το υλικό που διέθετε, ο κόσμος τον λάτρεψε, τα (συνήθως δύσκαμπτα) αγγλικά μέσα τον αποθέωναν για το ποδόσφαιρο που προσπαθούσε να παίξει, η Μπράιτον έφτασε να διεκδικεί την άνοδό της στην Premier League, όμως η απόφαση του Όσκαρ ήταν – όπως εξήγησε εκ των υστέρων – ειλημμένη από τον Ιανουάριο.

«Ζήτησα αντικαταστάτες για τους παίκτες που πουλήθηκαν. Ο σύλλογος πήρε λεφτά, όμως δεν ήθελε να τα ξοδέψει σε μεταγραφές. Η συμφωνία μας ήταν διαφορετική και τότε αποφάσισα να φύγω».

Απόδειξη για την καλή δουλειά που έκανε στο νησί, ήταν η πρόταση της Γουότφορντ αμέσως μετά την απόφασή του να φύγει από το Ισραήλ. Ο Ισπανός ανέλαβε τον αγγλικό σύλλογο τις 2 Σεπτεμβρίου μόνο και μόνο για να εγκαταλείψει στο τέλος του μήνα, λόγω προβλημάτων υγείας και επιπλοκών στην καρδιά του. «Μου έκαναν εξετάσεις και αποκλείστηκε κάποιο σοβαρό πρόβλημα, ωστόσο με συμβούλεψαν να επανέλθω σταδιακά. Είμαι επαγγελματίας και δεν ξέρω τι σημαίνει «σταδιακά». Θα ήταν αδύνατον να κάνω τον προπονητή από την κερκίδα και η ομάδα χρειαζόταν κανονικό τεχνικό».

Η επόμενη πρόκληση ήρθε 14 μήνες αργότερα και ήταν για τον πάγκο της Σάλτσμπουργκ. Ο Όσκαρ Γκαρσία ανέλαβε την αυστριακή ομάδα τον Δεκέμβριο του 2015 και κατέκτησε δύο συνεχόμενες σεζόν το νταμπλ, με το όνομά του να συνδέεται με τη Red Bull και αρκετά σενάρια να τον θέλουν να μετακομίζει προς Γερμανία και Λειψία μεριά. Εντέλει, ήταν η Γαλλία που θα του πρόσφερε τη μεγαλύτερη μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόκληση της καριέρας του. Η Σεντ Ετιέν στράφηκε στον Ισπανό όταν την απέρριψε ο Πατρίκ Βιεϊρά και το πέρασμά του από τη Γαλλία ήταν καταστροφικό.

Ξεκίνησε εντυπωσιακά με τρία στα τρία και ρετιρέ για τρεις μαζί με Μονακό και Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά ακολούθησε μια κατηφορική πορεία που έφερε στον… γκρεμό του 0-5 από τη Λυών μέσα στο «Ζοφρουά-Γκισάρ». Ήταν το ματς που έκανε το γύρω του κόσμου, λόγω της εισβολής των οπαδών των γηπεδούχων και της διακοπής του αγώνα μετά το πέμπτο γκολ των φιλοξενούμενων. Φυσικά, μια τόσο βαριά ήττα σε ένα από τα παραδοσιακά ντέρμπι της Γαλλίας δε γινόταν να περάσει έτσι και ο Όσκαρ Γκαρσία έγινε κατά… δύο εκατομμύρια ευρώ πλουσιότερος άνεργος!

Από τον προηγούμενο Νοέμβριο παραμένει χωρίς δουλειά, κάτι που όπως φαίνεται αλλάζει στην αυλαία του 2018. Ο Όσκαρ θα εργαστεί σε μια ακόμα χώρα, σε μια ακόμα ομάδα και πάντα μακριά από την Ισπανία. Γιατί αντιθέτως με το… Σύνδρομο της Κοπεγχάγης που αναπτύσσουν πολλοί γηγενείς παίκτες και προπονητές της Μασία, εκείνος διαχωρίζει το όνειρο από τη φιλοδοξία.

«Ό,τι πρέπει να συμβεί στο μέλλον θα συμβεί. Δεν ζω για να γίνω προπονητής στην Μπαρτσελόνα, αλλά για να ευχαριστιέμαι τη δουλειά μου». Να δεις ποιος άλλος το έλεγε αυτό…; Και πού είναι τώρα αυτός ο άλλος;  

Close
Όσκαρ, ένας από τους γιους του Κρόιφ!
Χρόνος ανάγνωσης: 8’