MENU
Χρόνος ανάγνωσης 8’

Ολυμπιακός: Ως... σούπερ μάρκετ κερδίζει, ως ποδοσφαιρική ομάδα... πτωχεύει!

0

Ήταν 23 Ιουνίου 2016, όταν ο Ολυμπιακός ανακοίνωνε αιφνιδιαστικά το διαζύγιό του με τον Μάρκο Σίλβα, παραμονή της έναρξης της καλοκαιρινής προετοιμασίας της ομάδας στο εξωτερικό. Ακόμη και σήμερα τα αίτια του χωρισμού με τον εξαιρετικό Πορτογάλο τεχνικό δεν έχουν γίνει γνωστά. Θα πρέπει, όμως, να θεωρείται βέβαιο ότι ο Σίλβα δεν υπήρχε περίπτωση να συμμετάσχει σε μια… πολιτική σούπερ μάρκετ, την οποία λανσάρει την τελευταία διετία η πειραϊκή ΠΑΕ.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής; Από χθες το βράδυ ο Ολυμπιακός είναι και με τη… βούλα ο χειρότερος της τελευταίας εικοσαετίας. Στο Champions League, η παρουσία του προκάλεσε φέτος οίκτο σε φίλους και αντιπάλους και ο μόλις ένας βαθμό συγκομιδής αποτελεί τη μικρότερη που είχε ποτέ ελληνική ομάδα στη διοργάνωση.

Στο ελληνικό πρωτάθλημα – κι ενώ βρισκόμαστε δύο αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου – ο Ολυμπιακός γκρεμίζει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο και ο λόγος για τον οποίο παραμένει ακόμη ζωντανός στη μάχη του τίτλου, οφείλεται περισσότερο στην αδυναμία ΑΕΚ και ΠΑΟΚ να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τα στραβοπατήματα του και λιγότερο στην εικόνα που παρουσιάζει ο ίδιος.

23 ξένοι ποδοσφαιριστές, σε διάστημα… ενάμιση χρόνου!

Πώς όμως, να δημιουργήσεις μια αξιόμαχη ομάδα όταν εκτός από τους προπονητές, αλλάζεις πλέον και τους ποδοσφαιριστές σου σαν τα πουκάμισα; Ναι, η καρέκλα του προπονητή στον Ολυμπιακό ήταν πάντα… ηλεκτρική, ακόμη και στα χρόνια κυριαρχίας των «ερυθρόλευκων» στο εγχώριο πρωτάθλημα. Ανέκαθεν όμως ο Ολυμπιακός είχε παίκτες σημεία – αναφοράς, ποδοσφαιριστές με πολυετή παρουσία στο μεγάλο λιμάνι.

Και οι περισσότεροι ξένοι που έφταναν στον Πειραιά, αν μη τι άλλο έκαναν τη διαφορά (Ζιοβάνι, Καρεμπέ, Τζόρτζεβιτς, Γκαλέτι, Κοβάσεβιτς, Ρομπέρτο, Ιμπαγάσα, Τσόρι, Μέλμπεργκ κ.λ.π.) ή εξελίσσονταν σε πολύτιμες μονάδες στα χέρια των εκάστοτε προπονητών (Ντουντού, Λεντέσμα, Λούα Λούα, Ντομί, Ζεβλάκοφ κ.λ.π.).

Σε κάθε ομάδα φυσικά υπάρχουν και μεταγραφές που δεν βγαίνουν. Καμιά ομάδα δεν έχει ποσοστό επιτυχίας 100% στις επιλογές της. Παίκτες που δεν προσαρμόστηκαν, ποδοσφαιριστές που δεν δικαίωσαν το βιογραφικό που κουβαλούσαν, νέα παιδιά που δεν άντεξαν το βάρος της φανέλας που κλήθηκαν να φορέσουν. Ουδέποτε, όμως, είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο σαν αυτό της τελευταίας διετίας στον Ολυμπιακό που έχει οδηγήσει το ρόστερ της ομάδας σε σταδιακή ποσοτική αύξηση και ποιοτική συρρίκνωση.

Από το καλοκαίρι του 2016, ο Ολυμπιακός έχει αποκτήσει ούτε λίγο – ούτε πολύ 23 ξένους ποδοσφαιριστές. Άλλους ελεύθερους, άλλους δανεικούς, άλλους με κανονική μεταγραφή (σ.σ. αν και η μέθοδος απόκτησης ενός ξένου ελέγχεται πλέον καθώς παίκτες που αποκτούνται με τη μορφή δανεισμού, εμφανίζονται να έχουν έρθει στον Πειραιά με κανονική μεταγραφή). Παίκτες που, προφανώς, αποκτήθηκαν για να κάνουν την διαφορά, και να δώσουν στοιχεία στην ομάδα που δεν μπορούσε να βρει, είτε σε Έλληνες παίκτες, είτε σε παιδιά που έβγαιναν από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού.

Πόσοι από τους 23 κατάφεραν αυτόν τον 1,5 χρόνο να θεωρούνται βασικοί και αναντικατάστατοι στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού; Τα ποσοστά… αστοχίας στις μεταγραφικές επιλογές των «ερυθρόλευκων» σοκάρουν. Ας δούμε μία προς μία τις 23 επιλογές ξένων που πραγματοποίησαν τους τελευταίους 16 μήνες ο Βαγγέλης Μαρινάκης και οι υπεύθυνοι του μεταγραφικού σχεδιασμού των Πειραιωτών.

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΒΑΣΙΚΟΙ (4)

Ντιόγκο Φιγκέιρας: Αντιμετωπίστηκε στην αρχή ως ανέκδοτο, αλλά σύντομα απέδειξε ότι είναι… κανονικός ποδοσφαιριστής. Δεν είναι επιπέδου καλού Ομάρ (προφανώς και οποιαδήποτε σύγκριση με ακραία μπακ του «ερυθρόλευκου» παρελθόντος όπως οι Μαυρογενίδης, Γεωργάτος, Τοροσίδης αγγίζει τα όρια της… ιεροσυλίας), αλλά σίγουρα εξελίχθηκε σε μια μεταγραφή που τίμησε τα χρήματα που δαπανήθηκαν.

Αλεξί Ρομαό: Μετά την αποχώρηση του Μιλιβόγεβιτς εξελίχθηκε σε αναντικατάστατο γρανάζι της μεσαίας γραμμής του Ολυμπιακού, παίρνοντας μάλιστα και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Οτζίτζα Οφόε: Μέσα σε λίγους μήνες παρουσίας του στο λιμάνι του Πειραιά, απέδειξε ότι είναι παίκτης υψηλού επιπέδου που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Η μόνη καλοκαιρινή μεταγραφή του Ολυμπιακού που έπιασε τόπο με το… καλημέρα, αν και η παραμονή του μετά τον Ιανουάριο, αρχίζει να μοιάζει αβέβαιη μιας και τα τελευταία ρεπορτάζ συγκλίνουν στην αποχώρησή του. Η σύζυγός του και ο ίδιος έχουν θορυβηθεί ιδιαίτερα από την κλοπή στο σπίτι του και δεν αποκλείεται να αποχαιρετήσει σύντομα το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Σίλβιο Προτό: Ο πολύπειρος κίπερ πήρε φανέλα βασικού εξαιτίας της αποπομπής του Στέφανου Καπίνο μετά το ματς με την ΑΕΚ και από την αρχή κατάφερε να δώσει μεγαλύτερη ασφάλεια και σταθερότητα. Η άμυνα του Ολυμπιακού την φετινή σεζόν βέβαια είναι προβληματική, αλλά ο Προτό πολλές φορές έχει «σώσει» την ομάδα του, έχοντας ως κορυφαία στιγμή του την εμφάνιση κόντρα στην Μπαρτσελόνα στο ισόπαλο 0-0 στο «Γ. Καραϊσκάκης».

ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΙ… ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΝ! (11)

Όσκαρ Καρντόσο: Μέτρησε 34 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με μόλις 3 γκολ, σημαδεύοντας περισσότερες φορές το δοκάρι από ό,τι τα αντίπαλα δίχτυα. Δεν δικαίωσε σε κανένα βαθμό το βαρύ βιογραφικό του.

Μπρούνο Βιάνα: Το «πουλέν» του Πάουλο Μπέντο αποκτήθηκε από την Κρουζέιρο, πήρε πολλές ευκαιρίες σε διάφορες θέσεις (κεντρικός αμυντικός, αριστερός μπακ), εκτέθηκε και αυτός και ο προπονητής του, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει κακήν κακώς ως δανεικός στην Μπράγκα, ενώ προηγουμένως είχε τεθεί στο περιθώριο.

Νίκολα Λεάλι: Έφτασε στο σημείο να ανταγωνίζεται σε επίπεδο αποτυχημένης επιλογής τον… θρυλικό Κοστάντζο: Δέχτηκε 20 γκολ σε 27 παρουσίες του και θα μνημονεύεται περισσότερο για τις… γκάφες του και λιγότερο για τις αποκρούσεις του.

Γκονζάλο Πασιένσια: Το διαζύγιο του με τον Ολυμπιακό επήλθε για «σοβαρό πρόβλημα υγείας». Αν και οι φήμες έκαναν λόγο για αποχώρησή του από την ενεργό δράση στην Σετουμπάλ βρήκε τον εαυτό του σε σημείο μάλιστα να κληθεί από τον Φερνάντο Σάντος στην Εθνική Πορτογαλίας για τα φιλικά παιχνίδια με Η.Π.Α. και Σαουδική Αραβία. Στον Πειραιά, πάντως, πέρασε απαρατήρητος.

Αλί Σισοκό: Αποκτήθηκε δανεικός από την Άστον Βίλα τον Ιανουάριο του 2017 για να «κλείσει» την τρύπα στο αριστερό άκρο της άμυνας αλλά εκ του αποτελέσματος μάλλον την... διόγκωσε. Είχε 10 αγώνες, χωρίς να διακριθεί, μετρώντας ένα γκολ σε αγώνα κυπέλλου με τον Άρη.

Χουάν Κάρλος Παρέδες: Δεν θυμάστε ότι έπαιξε στον Ολυμπιακό; Πιθανότατα… ούτε και ο ίδιος! Παρουσιάστηκε στου Ρέντη για να πάρει φανέλα βασικού δεξιού μπακ αλλά τελικά οι φίλοι του Ολυμπιακού θα τον θυμούνται μόνο για το ιδιαίτερο κούρεμά του.

Αλμπέρτο ντε λα Μπέγια: Αν και είχε 31 συμμετοχές με τον Ολυμπιακό, ο Ισπανός αριστερός μπακ δεν έγινε αγαπητός από προπονητές και κόσμο, με αντικείμενο της κριτικής την αδυναμία του να προσφέρει δημιουργικά, στοιχείο απαραίτητο σε μία ομάδα κυριαρχίας όπως οι πρωταθλητές Ελλάδος.

Μεχντί Καρσελά: Ένα από τα πρόσωπα των ημερών. Το καλοκαίρι εμφανιζόταν ως μέλος ενός «φονικού διδύμου» (μαζί με τον Εμενίκε) που θα... χάζευε τις αντίπαλες άμυνες, αλλά επιστρέφει στην Ισπανία αφήνοντας την αίσθηση ενός… αδιάφορου ποδοσφαιριστή. .

Εμάνουελ Εμενίκε: Το… έτερο ήμισυ του «φονικού διδύμου», το οποίο επίσης αγνοείται και δεν αποκλείεται να αποτελέσει σύντομα παρελθόν για τους «ερυθρόλευκους». Έκανε τους φίλους του Ολυμπιακού να νοσταλγούν ακόμη περισσότερο τον Ιντέγε.

Γιάγκος Βούκοβιτς: Το καλοκαίρι εμφανιζόταν στα πρωτοσέλιδα ως ο νέος Μέλμπεργκ (ένας από τους… πολλούς των τελευταίων ετών). Σίγουρα δεν είναι κακός παίκτης, αλλά στον Ολυμπιακό κατάφερε να βρεθεί στην ιεραρχία του ρόστερ πίσω και από το νεαρό Νικολάου.

Χρβόγε Μίλιτς: Μια… πελώρια απορία συνοδεύει το εξαιρετικά σύντομο πέρασμα του από τις εγκαταστάσεις του Ρέντη. Κανείς δεν κατάλαβε πότε ήρθε, γιατί δεν έπαιξε, και πότε… έφυγε. Ο ορισμός του «πέρασε και δεν ακούμπησε».

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΛΕΣ «ΠΑΛΤΑ», ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΒΑΣΙΚΟΙ (5)

Μάρκο Μάριν: Το μόνο σκέλος του βιογραφικού του που έχει δικαιώσει είναι η ικανότητά του να δημιουργεί… κρίσεις στις σχέσεις του με προπονητές. Υπάρχουν παιχνίδια που περπατά στο γήπεδο και μοιάζει αδιάφορος, και άλλα (όχι πολλά είναι αλήθεια) που… βγάζει μάτια. Σε καμιά περίπτωση πάντως δεν κατάφερε να κερδίσει φανέλα βασικού, όλο αυτό το διάστημα που βρίσκεται στην ομάδα.

Ταρίκ Ελιουνούσι: Είχε ως κορυφαία στιγμή του στην θητεία του στον Ολυμπιακό το γκολ κόντρα στον Παναθηναϊκό. Δεν ήταν ωστόσο αρκετό αυτό για να του δώσει παράταση παραμονής στους «ερυθρολεύκους» με τον Νορβηγό να μετακομίζει ως δανεικός στην Καραμπάγκ και να αγωνίζεται φέτος στο πρωτάθλημα του Αζερμπαϊτζάν.

Αντρέ Μάρτινς: Στα πρώτα του ματς εντυπωσίασε με τις δημιουργικές του αρετές και η ικανοποίηση για την παρουσία του ήταν έκδηλη. Σταδιακά έχανε την θέση του σε σημείο μάλιστα να υπάρχει συζήτηση ακόμα και περί αποχώρησής του. Παραμένει στο ρόστερ αλλά έχει υποχωρήσει στην ιεραρχία της ομάδας ως… τεταρτοπέμπτη επιλογή στη μεσαία γραμμή.

Καρίμ Ανσαριφάρντ: Ήρθε από τον Πανιώνιο για καλύψει το κενό του Ιντέγε τον Ιανουάριο. Μολονότι έχει εκλάμψεις στο παιχνίδι του σκοράροντας αρκετές φορές, δεν κατάφερε να κερδίσει φανέλα βασικού, με τους προπονητές που έχουν περάσει να τον επιλέγουν σε αρκετές περιπτώσεις ως αναπληρωματική λύση. Χαρακτηριστική η μη τοποθέτησή του στην ευρωπαϊκή λίστα από τον Χάσι.

Γκιγιόμ Ζιλέ: Με την θητεία του στο Σαμπιονά και την Ναντ υπέγραψε στον Ολυμπιακό ως παίκτης που θα έκανε τη διαφορά. Μέχρι στιγμής δεν λες ότι εντυπωσιάζει με την παρουσία του, χωρίς ωστόσο να περνά και απαρατήρητος. Βασικός πάντως, δεν είναι…

ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΘΟΥΝ (3)

Κλείνοντας την αναφορά μας, υπάρχουν τρεις νεοφερμένοι παίκτες που λόγω ηλικίας είναι άδικο να κριθούν ποδοσφαιρικά και με μοναδικό δείγμα ένα τρίμηνο. Ο λόγος για τους Πάπε Αμπού Σισέ, Μπιορν Ένγκελς και Ούρος Τζούρτζεβιτς. Στο τέλος της πρώτης τους ολοκληρωμένης σεζόν στον Ολυμπιακό θα μπορούν να εξαχθούν πιο ασφαλή συμπεράσματα για την… ευστοχία ή την αστοχία της επιλογής τους.

Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι το ποσοστό ολοκληρωτικής αστοχίας του Ολυμπιακού στις επιλογές του αγγίζει το… εξωπραγματικό 50% (!), ενώ αν δεχτούμε ότι καλή μεταγραφή ξένου είναι αυτή που θα πάρει σπίτι της φανέλα βασικού το ποσοστό ευστοχίας μόλις και μετά βίας ξεπερνά το 15%. Και βέβαια, αν θελήσουμε να βρούμε ποιοι από τους ξένους που ήρθαν την τελευταία διετία στο λιμάνι έκαναν τη διαφορά (όπως πρόσφατα παίκτες τύπου Τσόρι, Φουστέρ, Μιραλάς, Ιντέγε, Μιλιβόγεβιτς, Ρομπέρτο κ.λ.π.) τότε η απάντηση είναι εξαιρετικά εύκολη: Μηδέν… εις το πηλίκο!

Και όλα αυτά από μια ομάδα που εδώ και πολλά χρόνια γέμιζε τα ταμεία της με εγγυημένα εκατομμύρια από τα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ και που έχει καταφέρει να πουλάει ακριβά σε ομάδες του εξωτερικού βασικούς ποδοσφαιριστές της. Ως… ποδοσφαιρικό σούπερ μάρκετ, λοιπόν, είναι σίγουρα κερδοφόρο. Ως ποδοσφαιρική ομάδα μοιάζει να πτωχεύει σε ποιότητα κάθε χρόνο και περισσότερο!

45 παίκτες και 34 ξένοι σε πρωτάθλημα και Ευρώπη μέσα σε… 16 μήνες!

Ένα ακόμη στοιχείο, ενδεικτικό της φιλοσοφίας που διέπει τον Ολυμπιακό την τελευταία διετία (η οποία χρονικά συμπίπτει με τη μη εξασφαλισμένη θέση του πρωταθλητή Ελλάδος στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ) είναι ότι στα επίσημα παιχνίδια των «ερυθρόλευκων» σε ελληνικό πρωτάθλημα και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αγωνίστηκαν συνολικά 45 παίκτες!

Αναφερόμαστε στο διάστημα από τον Αύγουστο του 2016 έως τον Νοέμβριο του 2017! Δηλαδή σε μία περίοδο μόλις 16 μηνών!

Στους ξένους που αποκτήθηκαν από το καλοκαίρι του 2016 και μετά προσθέστε άλλους 11 (Τσόρι, Καμπιάσο, Μιλιβόγεβιτς, Ιντέγε, Μποτία, Ομάρ, Μπεν, Ζντιέλαρ, Πάρντο, Σεμπά, Ντα Κόστα) καθώς επίσης και μια ενδεκάδα Ελλήνων (Φορτούνης, Ταχτσίδης, Καπίνο, Κούτρης, Ανδρούτσος, Νικολάου, Σιώπης, Ρέτσος, Μπουχαλάκης, Μανθάτης, Τσιμίκας).

Άλλο ένα στοιχείο που αν μη τι άλλο προκαλεί αίσθηση. Από τους 45 παίκτες που αγωνίστηκαν στον Ολυμπιακό τους τελευταίους 16 μήνες οι… 34 ήταν ξένοι! Αριθμός που πιστοποιεί, αν μη τι άλλο, τον όρο «ποδοσφαιρικό σούπερ μάρκετ» και όχι «ποδοσφαιρική ομάδα».

Ολυμπιακός: Ως... σούπερ μάρκετ κερδίζει, ως ποδοσφαιρική ομάδα... πτωχεύει!