Close

«Σώστε τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, έχουν ατόφιο χρυσάφι»!

Τελευταία ανανέωση: 6 Νοεμβρίου 2017, 16:05
Χρόνος ανάγνωσης: 27’

Ο πρώην τεχνικός υπεύθυνος των ακαδημιών του Παναθηναϊκού, Θόδωρος Ελευθεριάδης σε μία συνέντευξη-ποταμό στο SDNA, μιλάει για τη φλέβα χρυσού που υπάρχει στην Παιανία και το μέλλον του «τριφυλλιού».

Ίσως είναι ο εμπνευσμένος, ο πιο εύστοχος στίχος του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το διαχρονικό «Κάποτε θα ‘ρθουν», που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και ερμήνευσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος τελειώνει με μία σπαρακτική ικεσία: «Υπερασπίσου το παιδί. Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται αντιμέτωπος με την πλέον δυσβάσταχτη πραγματικότητα της ιστορίας του, όμως αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα. Ο Θόδωρος Ελευθεριάδης, ο μετρ των ακαδημιών στην Ελλάδα μπορεί να αποχώρησε για προσωπικούς λόγους από τον ρόλο του τεχνικού υπευθύνου των ακαδημιών του «τριφυλλιού», ωστόσο ξέρει όσο ελάχιστοι τα ενδότερα της Παιανίας, που μετά από χρόνια έχει συσσωρεύσει και πάλι ατόφιο χρυσάφι.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Τρανύερη απόδειξη; Οι φετινές νίκες επί του παντοδύναμου σε αυτές τις ηλικίες Ολυμπιακού στις ηλικιακές κατηγορίες Κ-15, Κ-17 και Κ-20, κάτι που είχε να συμβεί πάρα πολλά χρόνια.

- Ας ξεκινήσουμε από τις πρόσφατες εξελίξεις. Ποιοί ήταν οι λόγοι που σε εξώθησαν σε παραίτηση από το πόστο του υπευθύνου ακαδημιών του Παναθηναϊκού;

«Αν και επαγγελματίας, είμαι  παρορμητικός άνθρωπος. Γνώριζα ότι υπήρχαν κάποια θέματα στον Παναθηναϊκό πριν αναλάβω, όμως αυτό που παρατήρησα στο διάστημα αυτών των 6 μηνών ήταν πως πρόκειται για μια πολύ μεγάλη ομάδα, μια υγιής και φιλόξενη ομάδα, με καθαρά αστικό χαρακτήρα και χωρίς φθηνές συμπεριφορές. Ωστόσο, βρέθηκα εκεί στην χειρότερη συγκυρία του συλλόγου, όπως μου τόνισαν και άνθρωποι που έχουν ζήσει χρόνια τον Παναθηναϊκό, όπως ο Κώστας Ταράσης και ο Τάκης Φύσσας. Σε αυτή την ατυχή συγκυρία, δυστυχώς όλα ήταν εις βάρος μας, αφού το μπάτζετ δεν μας επέτρεπε να κάνουμε τα πράγματα όπως θέλαμε στην διαδικασία της εκπαίδευσης. Όλη αυτή η πίεση των 6 μηνών, όπως και κάποιοι προσωπικοί λόγοι με ώθησαν να παραιτηθώ, παρότι ξεκινήσαμε καλά.».

- Επειδή ο κόσμος πιθανώς δεν ξέρει λεπτομέρειες. Πως περνούσε στην καθημερινότητα της ακαδημίας, η οικονομική στενότητα της ΠΑΕ;

«Μεταφράζεται στον προϋπολογισμό της ακαδημίας. Θα το θέσω με ένα παράδειγμα για να καταλάβει ο κόσμος. Όταν ο Παναθηναϊκός έχει μπάτζετ 800.000 ευρώ για την ακαδημία του και οι ανταγωνίστριες ομάδες έχουν δύο και τρεις φορές μεγαλύτερο, τότε εμείς καλούμαστε να κάνουμε θαύματα με πολύ λιγότερα μέσα. Για να καταλάβετε, ο Άγιαξ έχει ετήσιο μπάτζετ 11 εκατομμύρια ευρώ μόνο για τις ακαδημίες. Εμείς με 800.000-900.000 ευρώ έπρεπε να καλύψουμε τα πάντα, γιατί σε αυτό το ποσό περιλαμβάνονται μεταγραφές, εργομετρικά, εξοπλισμός και πολλά άλλα πράγματα. Η διοίκηση προσπάθησε εξαρχής να κάνει το καλύτερο -δεν έχουμε παράπονο- αλλά ένα στενό οικονομικό πλαίσιο, οπωσδήποτε επηρεάζει».

- Πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα με την μισθοδοσία των ανθρώπων της ακαδημίας του Παναθηναϊκού; Κάποια στιγμή υπήρξαν και δημοσιεύματα ακόμα και για εράνους, ώστε να πληρωθούν κάποιοι εργαζόμενοι…

«Από την πρώτη μέρα που συμφώνησα με τον Παναθηναϊκό τον περασμένο Μάιο συναντήσαμε προβλήματα, τα οποία συνεχίστηκαν. Αυτό φαίνεται εξάλλου και από την αποχώρηση του Γιάννη Αλαφούζου. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ και να σχολιάσω τα δημοσιεύματα, πάντως υπήρξαν δυστυχώς προβλήματα στην καθημερινότητα. Η διοίκηση προσπάθησε να λύσει το θέμα με τα μισθολόγια, όπου έγινε μία εξισορρόπηση, αλλά το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Η γενική καθημερινότητα είναι δύσκολη, όταν μια ομάδα περνάει δύσκολα. Αυτό μεταφράζεται στις μετακινήσεις, στις προπονήσεις, παντού. Ευτυχώς είχαμε την πολυτέλεια της Παιανίας, που είναι πολύ μεγάλη ευκολία. Επειδή γνωρίζω καλά το θέμα, έχοντας περάσει σχεδόν από όλες τις ακαδημίες των ελληνικών ομάδων, ο Παναθηναϊκός με την παραχώρηση της Παιανίας, έχει τα περισσότερα και καλύτερα γήπεδα ως ακαδημία στην Ελλάδα!».

- Τέθηκε ακόμα και θέμα καθημερινής επιβίωσης για κάποιους εργαζομένους; Κάποιοι υποστήριζαν ότι ορισμένοι δεν είχαν ούτε για βενζίνες…

«Όχι δεν έζησα κάτι τέτοιο. Είναι υπερβολικά αυτά που γράφτηκαν για θέμα επιβίωσης. Ακόμα κι αν υπήρχαν τέτοια ζητήματα, ήμασταν δίπλα για να λύσουμε τέτοια προβλήματα. Υπήρξαν κάποιες καθυστερήσεις στις πληρωμές, τις οποίες οι άνθρωποι προσπάθησαν να λύσουν, τόσο το καλοκαίρι, όσο και τώρα. Είναι ένα πρόβλημα που «τρέχει» από την προηγούμενη σεζόν και υφίσταται ακόμα, μη λέμε ψέματα».

-  Ποιες είναι οι μεγαλύτερες ελλείψεις που έφερε στην ακαδημία αυτή η οικονομική στενότητα;

«Ο Τάκης Φύσσας έκανε ένα πολύ ορθό καταμερισμό αναγκών και μπορέσαμε να έχουμε περισσότερους γυμναστές και προπονητές. Σίγουρα όμως, όταν έχεις ένα μεγαλύτερο μπατζετ θα έχεις και περισσότερους γυμναστές, περισσότερους προπονητές, καλύτερο εξοπλισμό, θα μπορέσεις να κάνεις όσα εργομετρικά θέλεις, θα κάνεις διεθνή τουρνουά, θα κάνεις προετοιμασίες. Μια προετοιμασία, για τρία τμήματα μπορεί να κοστίσει περίπου 50-60.000 ευρώ. Αυτό δεν έγινε φέτος. Όλα αυτά είναι ευκολίες, που δίνουν στις ακαδημίες και πρεστίζ αλλά και ουσία στα παιδιά, τις οποίες φυσικά δεν μπορούσαμε να τις έχουμε. Παλιότερα, ο Παναθηναϊκός είχε τέτοιες ευκολίες και όλος ο κόσμος ξέρει ότι οι ακαδημίες του συλλόγου ήταν εφάμιλλες των κορυφαίων κλαμπ της Ευρώπης».

- Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πρώτη ομάδα και η ΠΑΕ έχουν περάσει στα παιδιά και κατ’ επέκταση στους γονείς τους; Υπάρχει ανησυχία;

«Όχι, σε καμία περίπτωση δεν πέρασε αυτό. Υπήρξε πολύ μεγάλη προστασία της ακαδημίας από τον Τάκη Φύσσα. Παρότι αριθμητικά ήμασταν λιγότεροι ως προσωπικό, όλοι δουλεύαμε με την μεγαλύτερη αυταπάρνηση και περισσότεροι οι «παλιοί», όπως ο Κώστας Ταράσης. Δεν φάνηκε πουθενά το έλλειμμα ρευστότητας. Όλα τα γκρουπ ξεκίνησαν πολύ καλά, τόσο σε επίπεδο οργάνωσης, όσο και αποτελεσμάτων. Θέλαμε να περάσουμε μια διαφορετική φιλοσοφία σιγά-σιγά με τον Τάκη Φύσσα. Το έργο σταμάτησε στην μέση, από μένα τουλάχιστον, όμως είμαι σίγουρος ότι θα συνεχιστεί από άλλους στο μέλλον».

- Τελικά αξίζει τον κόπο για μία ομάδα, ειδικά τη δεδομένη στιγμή, να επενδύσει κεφάλαια για τις ακαδημίες, αντί να ρίξει τα λεφτά για να φέρει ονόματα στην πρώτη ομάδα που θα ζεστάνουν και τον κόσμο;

«Οι μεγάλες ομάδες αναρωτιούνται πολλές φορές αν αξίζει τον κόπο. Όταν πουλάς ένας παίκτη με το ποσό που πουλήθηκε ο Ρέτσος, τότε βλέπεις ότι η επένδυση έπιασε τόπο. Φαντάζομαι ότι ο κύριος Μαρινάκης στον Ολυμπιακό κατάλαβε ότι όλο αυτό άξιζε τον κόπο. Αν πάλι είσαι σε μια κακή οικονομική κατάσταση και βλέπεις ότι δεν βγαίνει, όπως είναι τώρα ο Παναθηναϊκός, πάλι μπορείς να πεις ότι θα πρέπει να επενδύσεις στις ακαδημίες. Νομίζω όμως ότι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού δεν θα δέχονταν εύκολα μια πολιτική που θα είχε ως στόχο μόνο την αξιοποίηση των παιδιών της ακαδημίας. Σίγουρα πάντως είναι ένα μοντέλο που θα έπρεπε να ακολουθήσει ο Ηρακλής μετά τη φυγή του κυρίου Μυτηλιναίου, κάτι που εφάρμοσαν Αστέρας Τρίπολης, Ατρόμητος και Παναιτωλικός. Οι φίλαθλοι του όμως, αντί να αγκαλιάσουν μία τέτοια προσπάθεια, ονειρεύονταν μεγαλεία και εξόδους στο ΟΥΕΦΑ ενώ η ομάδα χρωστούσε παντού. Μόνο έτσι θα μπορούσε να σωθεί η ομάδα και να αξιοποιηθεί η μεθοδική δουλειά που γινόταν τις ακαδημίες της».

«ΜΙΑ ΔΕΚΑΔΑ ΠΑΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ»

Καλές οι γενικεύσεις περί ακαδημιών, αλλά τα τμήματα υποδομής είναι πρόσωπα, παίκτες, πρωταγωνιστές. Ο Θοδωρος Ελευθεριάδης δεν διστάζει να κατονομάσει τους πράσινους πρωταγωνιστές του αύριο, αυτούς που θα παραλάβουν τις τύχες του «τριφυλλιού». Όλα είναι στο χέρι τους ή μάλλον στα… πόδια τους.

- Ζήσατε την κατάσταση του Παναθηναϊκού εκ των έσω. Υπάρχει ρεαλιστικό σενάριο σωτηρίας του συλλόγου;

«Νομίζω ότι πρέπει με τον Μαρίνο Ουζουνίδη, ο οποίος είναι εξαιρετικός προπονητής, να πάει καλά η ομάδα βήμα - βήμα. Υπάρχουν πολλές Παναθηναϊκές δυνάμεις, που θα φροντίσουν καταρχήν να μην χαθεί ο σύλλογος και μετά να επιστρέψει εκεί που του ανήκει. Όταν πήγα στον ΠΑΟΚ το 2007, ουδείς πίστευε ότι θα καταφέρει να επιβιώσει κι όμως μέσα από μια δημιουργική τριετία του Θοδωρή Ζαγοράκη εμφανίστηκε μετά ένας μεγαλομέτοχος. Κάτι ανάλογο πιστεύω ότι θα γίνει και με τον Παναθηναϊκό. Κακά τα ψέματα, ένας μεγαλομέτοχος είναι πάντα προτιμότερος σε μία ΠΑΕ, αφού μπορεί να δουλεύει πιο  μεθοδικά και το κεφάλαιο των ακαδημιών. Θα είναι μία μεταβατική περίοδος μέχρι το καλοκαίρι. Έχω εμπιστοσύνη στην προπονητική ικανότητα του Μαρίνου Ουζουνίδη και των συνεργατών του. Νομίζω ότι πάει καλά αυτό το πράγμα, πιστεύω ότι στη συνέχεια θα μπορέσει ο Τάκης Φύσσας να συνεργαστεί ακόμα καλύτερα με την πρώτη ομάδα.».

- Σε περίπτωση αποχώρησης ή πώλησης βασικών παικτών του Παναθηναϊκού τον Ιανουάριο, υπάρχουν παιδιά που μπορούν να ανέβουν άμεσα από την ομάδα νέων και να καλύψουν τα κενά;

«Υπάρχουν 1-2 παιδιά που πιθανώς να είναι σε θέση βοηθήσουν άμεσα. Αυτά τα παιδιά όμως χρειάζονται υποστήριξη, ένα στάδιο προσαρμογής. Νομίζω ότι οι υπεύθυνοι θα βρουν τον τρόπο να καλύψουν τα κενά, είτε με παιδιά από την ακαδημία είτε με κάποιους Έλληνες ποδοσφαιριστές, που είναι ψημένοι και θα μπορέσουν να ρεφάρουν την κατάσταση».

- Θα ήθελες να αναφερθείς ονομαστικά σε κάποιους από αυτούς;

«Αυτή τη στιγμή είναι ο Χατζηγιοβάννης, ο Πίσπας και ο Μπουζούκης. Έχει ανέβει και ο Κουντουριώτης τελευταία, τον  οποίο θεωρώ και αυτόν πολύ μεγάλο ταλέντο. Προσπαθήσαμε σε αυτό το διάστημα να τον βοηθήσουμε κυρίως εγκεφαλικά και ανέβηκε στην πρώτη ομάδα, κάτι πολύ ευχάριστο. Υπάρχουν παιδιά που είναι δανεικά, όπως ο Μίγκος κι ακόμα δύο-τρία παιδιά 98άρηδες και 99άρηδες που έχουν πλούσιο ταλέντο»

- Ακούγονται καλά λόγια για τον Εμμανουηλίδη, τον πρώτο σκόρερ της ομάδας των νέων…

«Είναι ένα αυθεντικό ταλέντο, διαμάντι σε όλα τα επίπεδα, αλλά πρέπει να δουλέψει ακόμα σε κομμάτια εγκεφαλικά. Είναι ακόμα… μικρούλης, 17 χρονών. Έχει χρόνο μπροστά του. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι από κάτω υπάρχουν στην ακαδημία 16-17χρονα, που είναι πολύ υψηλού επιπέδου αθλητές και μπορούν σίγουρα να ανέβουν στην πρώτη ομάδα σε ένα - δύο χρόνια. Αυτοί που αναφέραμε πάντως είναι οι πιο χαρακτηριστικοί».

- Το ελληνικό μοντέλο που έχει εφαρμόσει με επιτυχία τα τελευταία χρόνια ο Πανιώνιος θα μπορούσε να αποτελέσει οδηγό και για τον Παναθηναϊκό της λιτότητας;

«Χαίρομαι διότι ο Πανιώνιος φέτος χρησιμοποιεί και δικά του παιδιά όπως ο Ντουρμισάι, αλλά το πιο έξυπνο ήταν ότι χρησιμοποιεί παιδιά που ήταν αυθεντικά ταλέντα, αλλά δεν έπαιξαν σε μεγάλες ομάδες, όπως ο Σαββίδης, ο Σιώπης, ο Γιαννιώτης, ο Βλάχος, ο Φούντας, ο Ρισβάνης. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Ο παίκτες αυτοί βρήκαν στον Πανιώνιο ένα περιβάλλον υγιές και πολλοί από αυτούς είτε ξαναγύρισαν στις μεγάλες ομάδες, είτε έμειναν εκεί γιατί βλέπουν ότι παίρνουν χρόνο συμμετοχής. Είναι ένα πολύ έξυπνο μοντέλο».

- Ένα τέτοιο μοντέλο που στηρίζεται στην δημιουργία υπεραξίας και σε πωλήσεις που εξασφαλίζουν οικονομική βιωσιμότητα θα ταίριαζε στον Παναθηναϊκό;

«Δεν είναι ένα απλό θέμα, ο Παναθηναϊκός είναι μία πολύ μεγάλη ομάδα. Σίγουρα όμως πρέπει να το δουν κι αυτό το κομμάτι. Για παράδειγμα ο Ρισβάνης εκεί έπαιζε πριν αποχωρήσει. Δεν ξέρω. Ο φίλαθλος του Παναθηναϊκού έχει απαιτήσεις, δεν θέλει απλά η ομάδα να τερματίζει στην τέταρτη θέση. Αυτό το θέμα φιλοσοφίας είναι ένα θέμα που το ξέρει πολύ καλύτερα η παναθηναϊκή οικογένεια».

- Την τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός έκανε κάτι πολύ ηχηρό σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν όταν η Παιανία έβγαζε όλο τον κορμό του (Μπασινάς, Γκούμας, Καραγκούνης, Κυριάκος και άλλοι), οι οποίοι όμως δεν λάμβαναν τότε της αναγνώρισης που τους έπρεπε. Μήπως η υπερβολική στροφή στους ξένους είναι και μία από τις αιτίες που έφεραν τον Παναθηναϊκό ως εδώ;

«Αν είχε χρήματα σήμερα ο Παναθηναϊκός πάλι για θα πήγαινε για πρωτάθλημα, πάλι θα είχε μέσα ξένους ποδοσφαιριστές. Ωστόσο, υπήρξαν εποχές που πρωταγωνιστούσε με Έλληνες μέσα όπως ο Σαραβάκος, ο Μαρίνος, ο Φύσσας, άνθρωποι με τους οποίους είχα την τύχη να συνεργάζομαι καθημερινά. Η μίξη είναι πάντα το ποθητό αποτέλεσμα. Μπορεί να συνδυαστεί η έλευση καλών ξένων με Έλληνες, κάποιοι εκ των οποίων θα προέρχονται από τις ακαδημίες. Δεν μπορεί όμως όλοι να προέρχονται από εκεί».

- Μήπως όμως μία ενδεκάδα με 11 γηγενείς παίκτες θα δημιουργούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο δέσιμο και επιπλέον ταύτιση με τον κόσμο;

«Ακούγεται λίγο ρομαντικό. Είναι ωραία, αλλά ακούγεται ρομαντικό, γιατί όπως είπα ο Παναθηναϊκός είναι ένα πολύ μεγάλο κλαμπ.  Δεν ξέρω τι λύση μπορεί να βρεθεί, αλλά σίγουρα μπορούν να παίξουν 3-4 παιδιά τέτοιου είδους, όπως ο Ρισβάνης ή ο Λάμπρου, που ήταν στον ΠΑΟ, αλλά δεν αξιοποιήθηκαν. Και ο Στάικος είναι μεγάλο ταλέντο».

- Άρα η κρίση γέννησε και ευκαιρίες σε ότι αφορά τον Έλληνα ποδοσφαιριστή…

«Ναι, αυτό φάνηκε σε αρκετές ομάδες, φάνηκε στην Τρίπολη, στον Παναιτωλικό και στην Ξάνθη, που έχει ένα έξυπνο μοντέλο με τον κύριο Πανόπουλο εδώ και 20 χρόνια».

- Αν σου ζητούσα να προβλέψεις τον «επόμενο Ρέτσο», το επόμενο μεγάλο ταλέντο που θα ξεπεταχτεί και θα πουληθεί ακριβά στο εξωτερικό, ποιον θα επέλεγες;

«Θα αφήσω την Κ-20, η οποία με τον Κώστα Φραντζέσκο έκανε πολύ σοβαρή δουλειά και πιστεύω ότι θα βγάλει 3-4 παιδιά και θα κάνω μία ιδιαίτερη μνεία στα παιδιά της ομάδας Κ-17.  Εκεί υπάρχουν παίκτες όπως ο Καραγιάννης, ο Σαντιγκάι, ο Αλεξανδρόπουλος, ο Σερπέζης, ο Αθανασακόπουλος, ο Μαυρουδής, ο Βαγιαννίδης, ο Τζαβίδας, είναι 6-7 παιδιά, τα οποία έχουν πάρει ήδη διεθνείς κάποιες εμπειρίες και νομίζω πως αποτελούν φλέβα χρυσού! Με την προσθήκη κάποιων παιδιών και από την Κ20 όπως ο Εμμανουηλίδης, ο Σέχου, ο Σκεντεράι, ο Καλομοίρης φτιάχνουν μία δεκάδα, που μπορεί να κάνει θαύματα τα επόμενα χρόνια στον Παναθηναϊκό και φυσικά να φτάσουν στην πρώτη ομάδα. Τα παιδιά αυτά θα πρέπει να διαφυλαχθούν σαν κόρη οφθαλμού και να αξιοποιηθούν. Η αξιοποίηση έχει μία σειρά από διαδικασίες για να φτάσεις από τους Κ-17 στην πρώτη ομάδα. Πως θα δουλέψουν, που θα πάνε δανεικοί, αν θα πρέπει να πάνε δανεικοί και πόσο θα παίξουν αυτοί που θα μείνουν πίσω, τα συμβόλαια τους, όλα. Είναι πράγματα που γνωρίζει καλά ο κύριος Φύσσας. Σίγουρα υπάρχουν διαμάντια στις ακαδημίες και σε πιο μικρές ηλικίες και πραγματικά ο Παναθηναϊκός σε 5 χρόνια μπορεί να έχει 5-6 παίκτες στην ενδεκάδα του από αυτά τα παιδιά!».

- Μία αχτίδα φωτός δηλαδή για τον Παναθηναϊκό…

«Δεν είναι αχτίδα φωτός. Είναι ρεαλιστικά δεδομένα, αφού οι περισσότεροι από αυτούς είναι εν ενεργεία διεθνείς ποδοσφαιριστές είτε στην Αλβανία είτε στην Ελλάδα».

«ΠΑΟΥΛΟ ΜΠΕΝΤΟ, Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ»!

Έχει συνεργαστεί με πολλούς προπονητές, αλλά αυτό που έζησε με τον Πάουλο Μπέντο τον ξεπερνά. Χαρακτηρίζει τις εγκαταστάσεις του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού κορυφαίου επιπέδου, ωστόσο κάνει ειδική αναφορά στον Ευγένιο Γκέραρντ, έναν άνθρωπο πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του.

- Τι είναι αυτό που δεν βοηθά το ελληνικό ποδόσφαιρο να παράγει πολλούς παίκτες πρώτης γραμμής, ενώ αποδεδειγμένα υπάρχουν τόσα ταλέντα;

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

«Σε ότι αφορά τις ακαδημίες, δεν υπάρχει σταθερό πρόγραμμα εκπαίδευσης, κι εκεί που υφίσταται ίσως δεν υπάρχει ο έλεγχος και η επαναξιολόγηση προπονητών, στελεχών, αλλά και η φιλοσοφία γύρω από την προπόνηση. Υπάρχουν σχολές της Ομοσπονδίας, υπάρχουν κάποια σεμινάρια στο εξωτερικό τα οποία παρακολουθούν πολλοί γυμναστές, το internet βοηθάει, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει μια κοινή αντίληψη, όπου όλες οι ακαδημίες θα βοηθούσαν να αναδειχθεί η ελληνική πραγματικότητα, όπως γίνεται στην Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία.  Ας εστιάσουμε όμως περισσότερο στο κομμάτι 18-21, μια ηλικία που τα περισσότερα παιδιά χάνονται. Δεν ξέρουν αν πρέπει να φύγουν δανεικοί στην Football League ή αν πρέπει να μείνουν στην μεγάλη ομάδα. Οι μεγάλες ομάδες πρέπει να δουλέψουν πάνω τους στο ατομικό κομμάτι, στην ατομική εκπαίδευση.  Πρέπει να υπάρχει πίεση από την διοίκηση προς το προπονητικό τιμ σε αυτό το κομμάτι, κάτι που έζησα στον Ολυμπιακό με τον Πάουλο Μπέντο. Ήταν μακράν η καλύτερη συνεργασία που που έζησα όλα αυτά τα χρόνια. Και στον Παναθηναϊκό είχα εξαιρετική συνεργασία με τον Μαρίνο Ουζουνίδη και τον Χριστόφορο Κόλα, αλλά ουσιαστικά ήταν μόνο τρεις μήνες δουλειάς».

- Μα δεν είναι τυχαίο ότι ο Πάουλο Μπέντο προέρχεται από την Σπόρτινγκ, μία ομάδα με φημισμένες ακαδημίες σε όλη την Ευρώπη…

«Μα και αυτός ξεκίνησε ως προπονητής των τμημάτων υποδομής. Ήταν καταπληκτική η προσέγγισή του στην ακαδημία, τόσο του ίδιου, όσο και των συνεργατών του. Ειλικρινά, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Σε καθημερινή βάση υπήρχε μετακίνηση ποδοσφαιριστών, αξιολόγηση, κάτι που έδινε στα παιδιά ένα έξτρα κίνητρο.».

- Ποια ελληνική ομάδα προσέγγισε περισσότερο τα ξένα επίπεδα στον τομέα των ακαδημιών;

«Ως αθλητικά κέντρα η Παιανία εδώ και πολλά χρόνια, αλλά και ο Ολυμπιακός που βελτιώνει συνεχώς τις εγκαταστάσεις του βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Έζησα 3 χρόνια στον Ολυμπιακό και είδα ότι ο κύριος Μαρινάκης είχε τη διάθεση να επενδύει κάθε χρόνο μέσα στο προπονητικό κέντρο. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την δουλειά που γίνεται σε Αστέρα Τρίπολης, Παναιτωλικό, Ξάνθη, Ατρόμητο που έχουν σοβαρούς ανθρώπους και αθλητικά κέντρα. Ο ΠΑΟΚ είχε την Μεσήμβρια, όπου υπήρχε μία δυσκολία με τις καιρικές συνθήκες, αλλά ως ένα σημείο βοηθήθηκε από τις εγκαταστάσεις αυτές. Σε επίπεδο φιλοσοφίας υπήρξαν πολύ καλές φουρνιές όπως του Παναθηναϊκού 93-94, η προηγούμενη φουρνιά του Ολυμπιακού, αυτή του του ΠΑΟΚ των παιδιών πουε γεννήθηκαν το 88-89, η το 93. Δεν μπορώ όμως να εστιάσω και να πω ότι υπάρχει μία ακαδημία που έχει μία φιλοσοφία».

- Πως είναι διαμορφωμένος ο χάρτης των ακαδημιών στην Ελλάδα σε επίπεδο επιτυχιών;

«Στο κομμάτι των τίτλων ο Ολυμπιακός είναι ο παντοκράτορας, αν δούμε στατιστικά το θέμα. Ο ΠΑΟΚ έρχεται δεύτερος, απλά δεν υπάρχει τρίτος να ανταγωνιστεί αυτές τις δύο ομάδες. Ο Ολυμπιακός είναι αρκετά μακριά σε επίπεδο τίτλων στη Super League, αν και το μπάτζετ του με τον ΠΑΟΚ δεν είναι τόσο μακρινό, είναι περίπου το ίδιο.».

- Πως μετριέται η επιτυχία σε μία ακαδημία; Από τους τίτλους ή την παραγωγή παικτών για την πρώτη ομάδα;

«Πρόσφατα διάβασα μία συνέντευξη του υπευθύνου της Αταλάντα, ο οποίος έλεγε ότι όταν εμείς  πάμε να παίξουμε σε οποιοδήποτε επίπεδο, δεν να πάμε για… τσιχλόφουσκες. Άρα όταν είσαι στο επίπεδο του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, του Παναθηναϊκού δεν πας για τσιχλόφουσκες, πρέπει να κυνηγάς τίτλους. Οι τίτλοι πρέπει να συνοδεύονται κι από καλό, σωστό ποδόσφαιρο. Τώρα όταν μιλάμε για ομάδες όπως η Ξάνθη και η Τρίπολη που δεν μπορούν να κυνηγάνε πρωταθλήματα, μετράει η σωστή εκπαίδευση στα 3-4 πολύ μεγάλα ταλέντα που μπορούν να βγάλουν. Είναι όλα θέμα προτεραιοτήτων για κάθε ομάδα».

- Τι βαθμό θα βάζατε στον Έλληνα παράγοντα, τουλάχιστον με αυτούς που έχετε συνεργαστεί; Πως αντιλαμβάνονται τη δουλειά στις ακαδημίες και πόσο συνεργάσιμοι είναι;

«Τα τελευταία χρόνια που έχουν εμπλακεί και οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές στα διοικητικά νομίζω είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Το να έχεις ως πρόεδρο τον Ζαγοράκη πρόεδρο είναι καλύτερο από το να έχεις κάποιον πλούσιο που δεν καταλαβαίνει ποδόσφαιρο ή κάποιον τεχνοκράτη. Φυσικά δεν είναι άσχημο να έχεις παράγοντες όπως ο Μυτηλιναίος, ο οποίος είχε λύσει όλα τα οικονομικά προβλήματα στον Ηρακλή και είχε δώσει πράσινο φως για την εύρυθμη λειτουργίας της ακαδημίας. Τώρα αν εννοείτε ότι καμιά φορά ζητάνε χατίρια ή αν μερικές φορές έχουν εμμονές, ναι αυτό συμβαίνει. Πρέπει να βρεις την χρυσή τομή και να τους δώσεις να καταλάβουν. Νομίζω ότι μόνο ο κύριος Γκέραρντ στον ΟΦΗ ήταν τόσο εμπνευσμένος και οδήγησε ένα σύλλογο μόνο με Έλληνες αθλητές. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ μπροστά από την εποχή του.».

«Ο ΡΕΤΣΟΣ, Ο ΠΕΛΚΑΣ ΤΟΥ 1,40 ΚΑΙ Ο ΤΖΑΝΔΑΡΗΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΚΑΦΑΣΙΑ ΜΗΛΑ»!

Κι αν έχουν περάσει παιδιά από τα χέρια του. Η μισή Εθνική Ελλάδας ανδρώθηκε δίπλα του, όμως οι ανέκδοτες ιστορίες της «στρατολόγησης» αυτών πιτσιρικάδων έχουν πάντα το πιο μεγάλο ενδιαφέρον…

- Ένα παιδί που δούλεψε μαζί σας, ο Παναγιώτης Ρέτσος έκανε την ακριβότερη μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή μόλις στα 19 του. Μήπως η αγορά έχει τρελαθεί με αυτά τα υπέρογκα ποσά;

« Ο Παναγιώτης είναι μια εξαιρετική περίπτωση, ελάχιστοι παίκτες έχουν παραχωρηθεί με τόσα χρήματα στην Ελλάδα. Ο Ρέτσος είναι βασικός, κάτι που σημαίνει ότι η αξία του παραμένει αναλλοίωτη. Για να παίζει απευθείας στην ενδεκάδα της Λεβερκούζεν σημαίνει ότι αξίζει. Εμείς όμως πρέπει να γυρίσουμε ένα χρόνο πίσω και να δούμε πως αυτό το παιδί μπήκε στην πρώτη ομάδα κι έπαιξε. Τίνος ήταν το ρίσκο. Γι’ αυτό λέω ότι ο κύριος Μπέντο έδωσε τεράστια βοήθεια, με τις ευλογίες του προέδρου της ΠΑΕ. Ναι, τα ποσά που ακούγονται ίσως είναι υπερβολικά, όμως αν ένα παιδί δουλέψει σωστά στις ηλικίες 15-19 μπορεί να πετύχει πράγματα.»

- Πως μπορεί να εξηγηθεί το φαινόμενο που θέλει το ελληνικό ποδόσφαιρο παράγει τόσους πολλούς στόπερ μεγάλης κλάσης; Είναι τυχαίο ή οφείλεται στο στιλ ποδοσφαίρου που παίζεται εδώ;

« Ούτε κι εγώ έχω πειστική απάντηση. Όντως, έχουμε βγάλει πολλούς μεγάλοι στόπερ  τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα πρέπει να έχουμε μια νοοτροπία μαχητική, δυναμική, αυτό μας δίνει μεγάλη ώθηση σαν έθνος. Δεν νομίζω όμως ότι είμαστε ένα ποδοσφαιρικό έθνος δίχως τεχνικό ταλέντο.  Πρέπει να αξιοποιήσουμε περισσότερο μεθοδικά τα τεχνικά στοιχεία, ώστε μετά από χρόνια να βγάλουμε και πιο επιθετικογενείς παίκτες.».

- Στην Ελλάδα είθισται να αποκαλούμε «ταλέντα» παιδιά που είναι 22-23 ετών…

«Δυστυχώς για να φτάσει ένα παιδί να παίξει τα περσινά παιχνίδια του Ρέτσου πρέπει να είναι πάνω από 20 ετών. Στο εξωτερικό θεωρούν ότι 18-19 είσαι έτοιμος να παίξεις. Εδώ αντιμετωπίζουμε το ζήτημα με τουλάχιστον δύο χρόνια καθυστέρησης. Τελευταία με την κρίση έχουμε πιο πολλά παιδιά που έπαιξαν νωρίς και είναι καλό για το ποδόσφαιρο μας. Θέλουμε ακόμα όμως πολύ δουλειά».

- Από τα χέρια σας έχουν περάσει πολλά παιδιά που έκαναν σταδιοδρομία αργότερα. Ποια είναι τα μεγαλύτερα ταλέντα που δικαίωσαν τις προσδοκίες;

«Ο Απόστολος Βέλλιος, ο Κώστας Σταφυλλίδης, ο Πέλκας, ο Κάτσε, ο Ρέτσος, ο Νικολάου, ο Μανθάτης, ο   Ανδρούτσος, όλοι τους παιδιά που έδειχναν ότι θα κάνουν καριέρα».

- Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει από μικρή ηλικία κάποιον που «φωνάζει» ότι θα κάνει καριέρα;

«Ξεχώριζαν όλοι, όχι όμως εκτυφλωτικά. Κάποιοι εξελίχθηκαν περισσότερο, άλλοι λιγότερο, ωστόσο όλοι ήταν παίκτες υψηλού επιπέδου πάνω από το 8 με άριστα το 10 και σίγουρα όλοι είχαν την κατάλληλη νοοτροπία για να φτάσουν ψηλά. Μπορεί να αδικώ κάποιους, αλλά σιγά - σιγά μου έρχονται κι άλλα παιδιά. Ο Στάμου που μπορεί να μην έπαιξε στο εξωτερικό όπως ο Βέλλιος, αλλά έφτασε στη Super League, ο Κίτσιου και άλλα παιδιά όπως ο Κουλούρης τον οποίο είχαμε πάρει στον ΠΑΟΚ για μία φανέλα από την ομάδα του (!) και το παιδί είναι τόσα χρόνια στην ομάδα!».

- Υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες ιστορίες από όλο αυτό το «παιδομάζωμα» ετών που κάνατε στις ακαδημίες που εργαστήκατε;

«Καταρχήν θέλω να αποκαταστήσω μια αδικία που έχει γίνει εις βάρος μου. Είχαν πει ότι είχα απορρίψει τον Πέλκα. Δεν έγινε έτσι. Η ακαδημία του από τα Γιαννιτσά μας είχε δώσει άλλα τρία παιδιά και ο υπεύθυνος της, Σάββας Παπαδόπουλος μας είχε προτείνει να δούμε και τον Πέλκα. Ο Δημήτρης ήταν πολύ μικροκαμωμένος. Πήγαμε να τον δούμε σε έναν τελικό νομού Πέλλας, σε ένα ματς όπου ο Πέλκας έβαλε 4 γκολ κι ας είχε ύψος μόλις 1,40! Ο κύριος Παπαδόπουλος μας πρότεινε να πάρουμε το παιδί δίχως χρήματα, διότι είχαμε δώσει ήδη από 5.000 ευρώ για κάθε άλλο από τα τρία παιδιά κι έτσι έγινε η δουλειά, με την σύμφωνη γνώμη την δική μου, του Κώστα Μαλιούφα, αλλά και του Θοδωρή Ζαγοράκη. Ήταν ο 4ος στην παρέα, αλλά αυτός που τελικά έπαιξε περισσότερο από όλους! Τον Ευθύμη τον πήραμε για μία φανέλα! Να πω και για τον Τζανδάρη, που τον πήραμε χωρίς χρήματα, νομίζω μετά από παρέμβαση πάλι του Μαλιούφα. Ο πρόεδρος της ομάδας του μάλιστα επειδή δούλευε στην λαχαναγορά, μας έφερε πάρα πολλά καφάσια μήλα, τα οποία μοιράσαμε στα παιδιά κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας!».

«ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ, ΤΑ SOCIAL MEDIA, ΤΑ ΤΑΤΟΥΑΖ, ΤΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ»

Αν σε ενδιαφέρουν αποκλειστικά ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, ίσως η συνέντευξη να τελειώνει κάπου εδώ. Αν όμως είσαι γονέας ή θέλεις να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της συνέντευξης ξεκινά κάπου εδώ. Γιατί, εδώ είναι τα πραγματικά σημαντικά…

- Πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη των ίδιων των παιδιών που χάνονται; Πόσο τους έχει επηρεάσει αυτό το lifestyle του σύγχρονου ποδοσφαιριστή, που τους παίρνει τα μυαλά και τους αποσπά από το σημαντικό;

«Βλέπεις καμιά φορά παιδιά 14 ετών και λες "στοιχηματίζω όλη μου την περιουσία ότι αυτός θα παίξει μπάλα" και όμως δεν γίνεται. Ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί και που το προσεγγίζει ο γονέας μέχρι τα 16-17 του είναι πολύ βασικό κομμάτι. Επίσης, οι προπονητές πρέπει να προσεγγίζουν τα παιδιά πολύ πιο αυστηρά και με μεγαλύτερη αγωνιστική πειθαρχία, για να μπορέσουν να καταλάβουν που βρίσκονται. Σε όλες τις ομάδες που εργάστηκα, πρώτο μου μέλημα ήταν να βάλουμε τα παιδιά στο γυμναστήριο, κάτι που στο εξωτερικό είναι αυτονόητο. Να καταλάβουν ότι πρέπει να δουλεύουν 3-4 ώρες την ημέρα. Μπορεί να μην βολεύει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα για διπλές προπονήσεις, αλλά το κομμάτι γυμναστήριο είναι απαραίτητο. Πρέπει να γίνονται συχνές λιπομετρήσεις και εργομετρήσεις για να καταλάβει το κάθε παιδί ότι πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του. Επίσης, υπάρχουν παραδείγματα παιδιών, όπως αυτό του Γιώργου Κατίδη. Νομίζω ούτε ο ίδιος, αλλά και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ένα τέτοιο αυθεντικό ταλέντο δεν παίζει τώρα σε υψηλό επίπεδο. Ίσως δεν έχει χάσει ακόμα το τρένο, αλλά ήταν ένα καθαρόαιμο ταλέντο, που μπορούσε να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο και να βγάλει χρήματα από το ποδόσφαιρο. Κάτι στράβωσε όμως στην πορεία, μπορεί να είναι και αυτό το κομμάτι με το σύγχρονο lifestyle του ποδοσφαιριστή, που να έπαιξε ρόλο για να χαθεί.».

- Κάποιοι λένε ότι η σύγχρονη μάστιγα στις ακαδημίες είναι η συμπεριφορά των γονιών των παιδιών, οι οποίοι είτε «φουσκώνουν» μυαλά είτε μπλέκονται πολύ στα πόδια τους. Έχετε αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα;

«Ναι, είναι πολλά αυτά τα παραδείγματα. Βέβαια, αυτοί που εξελίσσονται σε παίκτες υψηλού είναι αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να αφήνουν τους γονείς τους έξω από την καθημερινότητά τους. Όλοι οι μεγάλοι παίκτες του παρελθόντος, οι πρωταθλητές με τους οποίους συνεργάστηκα, ο Ζαγοράκης, ο Φύσσας, ο Γεωργάτος, ο Γεωργιάδης και πολλοί άλλοι,  θα σου πουν την ίδια ιστορία: ότι άφηναν τους γονείς τους παραπέρα. Επειδή παρακολούθησα από πολύ κοντά την πορεία του Σταφυλλίδη, του Ρέτσου, του Πέλκα και πολλών άλλων παιδιών που πήγαν μπροστά, το κοινό τους στοιχείο ήταν πως πρόκειται για πολύ δυναμικά παιδιά, που πίστευαν πάρα πολύ στον εαυτό τους και όχι στον περίγυρο.».

- Πως πρέπει να λειτουργεί ένας προπονητής ακαδημιών, ώστε να προστατέψει τους παίκτες του από όλες αυτές τις αποπροσανατολιστικές σειρήνες;

«Πρέπει να μπαίνουν κανόνες. Εγώ για παράδειγμα, υποχρεώνω τους παίκτες μου από την Κ-17 και κάτω να ανεβάζουν τις κάλτσες ως το γόνατο. Μπορεί να μην είναι σημαντικό, αλλά οι λεπτομέρειες μετράνε. Τους λέω ότι εκεί που πρέπει να διαφέρουμε είναι στην απόδοση, στην επίδοση, στη φυσιογνωμία, όχι στην εξωτερική εμφάνιση. Από εκεί και πέρα, το τατουάζ ή τα σκουλαρίκια, είναι το ελάχιστο και επιτρέπεται από μένα, αρκεί να μην τα φοράνε στην ώρα της προπόνησης. Είμαι πολύ ελαστικός σε αυτά. Τα καλύτερα παιδιά που έχω συναντήσει στο χώρο είχαν και τατουάζ και σκουλαρίκια. Επίσης, πρέπει να υπάρχει αγωνιστική πίεση. Για να πάνε μπροστά τα παιδιά χρειάζονται αγωνιστική πίεση, όχι χάδια. Στα αποδυτήρια του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού δεν υπήρχαν χάδια».

- Άρα μιλάμε για μία μικρή προσομοίωση της πρώτης ομάδας;

«Ναι, τα παιδιά αυτά από 15 ετών και πάνω είναι εν δυνάμει επαγγελματίες. Έχουμε αυτή την προσομοίωση σε πολλά πράγματα στην προπόνηση. Παλιότερα, ο Σάββας Κωφίδης άφηνε την πρώτη ομάδα του Ηρακλή για να κάνει προπόνηση στην ακαδημία, πιο πρόσφατα στον Ολυμπιακό είχαμε τον Εστέμπαν Καμπιάσο που ερχόταν και μιλούσε στα παιδιά. Το πιο βασικό είναι η συναίσθηση για το που βρίσκεσαι. Κάποιες φορές η προπόνηση των μικρών ήταν στα 100 μέτρα απόσταση από αυτή των ανδρών, όμως εμείς προσπαθούσαμε να δώσουμε στα παιδιά να καταλάβουν ότι η πραγματική απόσταση από αυτούς δεν είναι 100 μέτρα, αλλά 100 χιλιόμετρα!».

- Τι ρόλο παίζει το σχολείο στην σωστή ανάπτυξη ενός παίκτη των ακαδημιών;

«Εξαρτάται. Μπορεί να παίζει τον κυριότερο ρόλο, αλλά συνάμα και κανέναν! Έχω μία πάγια μέθοδο να αξιολογούμε τις σχολικές επιδόσεις. Στην πορεία αυτό έχει δείξει ότι έχει την σημασία του σε πολλά θέματα. Ωστόσο, έχουν παίξει μπάλα και ποδοσφαιριστές που ήταν μέτριοι μαθητές. Στο εξωτερικό υπάρχει μια λογική ότι ο μαθητής πρέπει να ένα μέσο όρο και πάνω, αλλιώς δεν εισάγεται στην ακαδημία ή απορρίπτεται. Αυτό έχει μισές αλήθειες, για να λέμε την αλήθεια.  Σίγουρα όμως, ένα παιδί που είναι καλό στο σχολείο, παρουσιάζεται στην προπόνηση πιο μεθοδικό, πιο αποδοτικό. Πολλές φορές η παιδεία που έχει από την οικογένειά του, τον βοηθάει και στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα».

- Πόσο μεγάλο «θέμα» είναι η χρήση των social media για ένα παιδί σε αυτές τις ηλικίες;

«Τα social media είναι αποπροσανατολιστικά και δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαχειριζόμαστε συνεχώς αυτό το πράγμα, να μιλάμε πολύ στα παιδιά, να απαγορεύουμε την χρήση κινητού στις ώρες φαγητού, κατάκλισης, προπόνησης, μέσα στα λεωφορεία, στις μετακινήσεις, γενικά να υπάρχουν αρχές πάνω σε αυτό το κομμάτι, για να είναι ο αθλητής ήρεμος. Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι δημιουργείται και σωματική κόπωση, όταν βλέπεις συνεχώς μια συσκευή. Πρέπει λοιπόν να μπαίνουν κανόνες και να ξέρει ο αθλητής ότι κάποιες στιγμές το τηλέφωνο κλείνει. Ο άλλος κίνδυνος είναι να χαθεί η κοινωνικότητα, η επαφή ανάμεσα σε συμπαίκτες, συναθλητές. Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, το Ίντερνετ δεν αποτελεί κοινωνικό περιβάλλον. Όταν είμαστε λοιπόν μία ομάδα, μία παρέα, πρέπει να μιλάμε, να εκφραζόμαστε και να αφήνουμε στην άκρη τις συσκευές».

- Πόσο σημαντική είναι η επικοινωνιακή διάπλαση των παικτών, δηλαδή να τους μάθετε πως να στέκονται σε μία κάμερα, πως να εκφράζονται;

«Παρά πολύ σημαντικό. Καταρχήν, θέλουμε να φτιάξουμε ποδοσφαιριστές - ηγέτες. Μπορεί μόνο ένας να παίρνει το περιβραχιόνιο, αλλά θέλουμε όλοι οι παίκτες να είναι εν δυνάμει αρχηγοί και ηγέτες. Έχω μία πάγια τακτική στα αποδυτήρια μετά τον προπονητή, να μιλάνε οι αρχηγοί σε όλη την ομάδα. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να εκφράζονται, όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και έξω από αυτό. Πολλές φορές συζητάμε μαζί τους, γιατί παρατηρούμε την αδυναμία τους να εκφραστούν με λόγια, ενώ είναι εξαιρετικά παιδιά. Πρέπει να τα βοηθάμε να βγάζουν την σκέψη τους προς τα έξω, να μην φοβούνται. Και ξέρεις κάτι; Μέσα από την επικοινωνία με τα παιδιά, με την επαφή αυτή μαθαίνεις κι εσύ να εκφράζεσαι καλύτερα. Είναι Θείο δώρο. Μπορεί να μην είναι δικά σου παιδιά, αλλά η καθημερινή τριβή μαζί τους, οι στιγμές που ζεις μαζί τους είναι όλα τα λεφτά».

«ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΦΘΗΚΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΑΝΤΟΣ»

Ως επίλογο, ο Θόδωρος Ελευθεριάδης στάζει μέλι για το αναπτυξιακό μοντέλο του Φερνάντο Σάντος τον καιρό που είχε τα ηνία της εθνικής ομάδας στα χέρια του, δηλώνει υπέρμαχος στην δημιουργία Β’ ομάδων στα πρότυπα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας και κατονομάζει το μεγάλο πρόβλημα που έχει ο Έλληνας ποδοσφαιριστής της σημερινής εποχής.

- Ποια η συνεισφορά του Φερνάντο Σάντος στο αναπτυξιακό πρόγραμμα του ελληνικού ποδοσφαίρου;

«Το έζησα από κοντά και υπήρχε ένα συγκεκριμένο οργανόγραμμα που ξεκινούσε από τον Φερνάντο Σάντος, πήγαινε στους κυρίους Φύσσα και Βόκολο, μετά στους ομοσπονδιακούς που ήμασταν εμείς και μετά στις περιφέρειες. Υπήρξε ένα συγκεκριμένο πλάνο που υλοποιήσαμε, με την βοήθεια των Ενώσεων και νομίζω ότι πρέπει να ξαναφτιαχτεί ένα τέτοιο πρότζεκτ. Το χειρότερο ήταν πως με το που έφυγε ο Φερνάντο Σάντος, «κάηκε» και η εθνική Κ-15, στην οποία εγώ ήμουν ο πρώτος που την ξεκίνησε. Όλη η Ευρώπη έχει Κ-15 κι εμείς την διαλύσαμε χωρίς λόγο.».

- Είναι ευθύνη της προηγούμενης διοίκησης της ΕΠΟ που δεν ακολούθησε το πλάνο Σάντος μετά την απομάκρυνση του Πορτογάλου τεχνικού;

«Το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της Ελλάδος. Χτίζουμε και να καταστρέφουμε με μεγάλη ευκολία. Υπήρξε πιθανώς μια ένταση εκείνη την περίοδο και αφέθηκαν κάποια θέματα στην άκρη. Θεσμοί που πάνε καλά, θα έπρεπε γρήγορα να αξιολογηθούν και να παραμένουν ενεργοί, όχι μόνο στην εθνική ομάδα αλλά παντού».

- Θα σας ενδιέφερε να επιστρέψετε στην Εθνική;

«Ναι, είναι κι αυτός ένας καλός δρόμος, το μοντέλο των εθνικών ομάδων είναι καλό. Εγώ πήγα το 2011 τον Δεκέμβρη και έφυγα το 2014 μετά τις ριζικές αλλαγές με τον κύριο Σάντος.. Έζησα στις εθνικές πολύ μεγάλες στιγμές, όπως η δεύτερη θέση στο ευρωπαϊκό νέων του 2012, όπου ήμουν βοηθός του Κώστα Τσάνα ή η πρόκριση στους «16» στο Παγκόσμιο την επόμενη σεζόν. Ήταν πολύ ωραίες εμπειρίες. Είναι μία πόρτα που ασφαλώς θα με ενδιέφερε».

- Είναι λύση για την αξιοποίηση των ταλέντων των ακαδημιών η δημιουργία Β’ ομάδων που θα παίζουν στις επαγγελματικές κατηγορίες στα πρότυπα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας;

«Από την στιγμή που κάποιες ομάδες δίνουν τόσα χρήματα και έχουν τόσα παιδιά από 16 έως 21 ετών, σαφώς και είναι ένας δρόμος. Δεν λέω να έχει η Β’ ομάδα 25 παίκτες από την ακαδημία, αλλά 10-12 παιδιά και άλλους 8-10 από την πρώτη ομάδα χωρίς χρόνο συμμετοχής. Δεν ξέρω πόσο κοστίζει κάτι τέτοιο, αλλά αν θες να επενδύσεις πρέπει να το κοιτάξεις αυτό. Παλιότερα ο Παναθηναϊκός το ακολούθησε με το Μαρκόπουλο, ο Ολυμπιακός με τον Κισσαμικό και ο ΠΑΟΚ με τον Αιγιανιακό. Νομίζω ότι είναι ο μοναδικός δρόμος αφού δεν υπάρχει πρωτάθλημα για ομάδας under 21 ή under 23».

- Που υστερούν οι Έλληνες πιτσιρικάδες σε σχέση με συνομήλικους τους στο εξωτερικό;

«Είμαστε μία χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων και η θέση που έχουμε στην Ευρώπη είναι πολύ επιτυχημένη. Εστιάζοντας, υπάρχει διαφορά στη φυσική κατάσταση, στο επίπεδο έντασης της προπόνησης και στο τακτικό κομμάτι, πράγματα που όμως μπορούν να βελτιωθούν με μεθοδική δουλειά. Από εκεί και μετά, ένα άλλο πράγμα που πρέπει να βελτιωθεί πάρα πολύ είναι το τεχνικό κομμάτι του Έλληνα ποδοσφαιριστή, αλλά αυτό δεν αφορά τις ηλικίες 18-19, αλλά αυτές ανάμεσα στα 12 και στα 15.».

- Εννοείτε ότι οι περισσότεροι Έλληνες παίκτες είναι αδούλευτοι στο κομμάτι με την μπάλα στα πόδια;

«Νομίζω ότι λείπει η έντονη τεχνική σε μικρές ηλικίες, από την προθέρμανση, μέχρι την προπόνηση τεχνικής. Από την στιγμή που αρχίζει να συνδυάζεται η τεχνική με την τακτική από 13-14 χρονών και πάνω, δημιουργούνται πολλά κενά και ερωτήματα στους αθλητές. Νομίζω ότι όταν βλέπεις ένα παιδί 16-17 ετών στην Ελλάδα δεν είσαι σίγουρος ότι γνωρίζει στην ατομική τακτική της θέσης του ή ότι έχει δουλέψει πάνω στην τεχνική της θέσης του. Στο εξωτερικό θα δεις ότι είναι πιο δομημένα τα χαρακτηριστικά αυτά.».

- Μήπως αυτό συνέβη επειδή αφαιρέσαμε από τα παιδιά την δυνατότητα να βλέπουν το ποδόσφαιρο ως ένα παιχνίδι, απαγορεύοντας τις ντρίμπλες; Μήπως τα πολλά προπονητικά «μη» δημιούργησαν ρομποτάκια χωρίς τεχνικές αρετές;

«Εδώ και χρόνια υπάρχει μία οδηγία από την ΟΥΕΦΑ, να γυρίσουμε στα στοιχεία της αλάνας  σε ότι αφορά τις μικρές ηλικίες, κάτι που έχουμε εισάγει. Η δημιουργικότητα χρειάζεται σε έναν ποδοσφαιριστή, αλλά αυτή δεν αφορά μόνο την ντρίμπλα. Μεγάλη έμφαση δίνεται στην ψυχολογική προπόνηση που είναι η λήψη απόφασης, η ταχύτητα στην λήψη απόφασης ενός αθλητή και κάπου εκεί κολλάει και η δημιουργικότητα, αλλά και τα ηγετικά χαρακτηριστικά.».

- Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα σε μία ακαδημία ελληνικής ομάδας και μία φημισμένη σχολή, όπως αυτή του Άγιαξ για παράδειγμα;

«Μιλάμε για την διαφορά των 11 εκατομμυρίων μπάτζετ με τα 2 ή 2,5. Είναι η πρώτη μεγάλη δικαιολογία για όλους εμάς που δουλεύουμε σε αυτόν τον τομέα στην Ελλάδα. Αν δεις τι παιδιά αγοράζουν από όλο τον κόσμο και πως επενδύουν στα ταλέντα θα καταλάβουμε γιατί είναι τόσο παραγωγικές. Αν κάποιος επισκεφτεί αυτές τις μεγάλες σχολές, θα καταλάβει ότι λειτουργούν σαν ιδιωτικά πανεπιστήμια, τόσο προσεγμένα και μεθοδικά είναι όλα».

- Είναι μόνο οι εγκαταστάσεις ή είναι και θέμα νοοτροπίας;

«Είναι τα πάντα. Ας πάρουμε το κομμάτι μετάβασης στην πρώτη ομάδα. Όλοι οι σύλλογοι έχουν ομάδες Under 21 και 23. Σε εμάς δεν έχει κανένας. Υπάρχει η λεγόμενη σκάλα του ενδιάμεσου ορόφου για να είναι τα παιδιά στο ίδιο περιβάλλον. Μιλάμε για σχολές με μόνιμα προγράμματα εκπαίδευσης και ερευνητικά κέντρα, οι οποίες δεν επηρεάζονται από τις εξελίξεις της πρώτης ομάδας ή από πρόσωπα. Έχουν σταθερά μοντέλα. Άλλες ομάδες, όπως η Αταλάντα, το βλέπουν και σαν εμπορική πράξη. Οι διαφορές είναι χαώδεις, αλλά δεν φταίνε μόνο οι προπονητές».

- Εν κατακλείδει θα συνιστούσες σε έναν πιτσιρικά που παίζει μπάλα στην Ελλάδα κι έχει ταλέντο να ψαχτεί στο εξωτερικό ή είναι καλύτερο να αναζητήσει με υπομονή την τύχη του εδώ;

«Αυτό το φαινόμενο το ονομάζουν brain drain (φούσκωμα μυαλών). Η τάση της εποχής θέλει πολλούς αθλητές να σταματούν πολύ νωρίς το ποδόσφαιρο κι άλλους τόσους να φεύγουν νωρίς στο εξωτερικό.  Για το κομμάτι στο εξωτερικό είμαι θετικός. Δεν είναι κακό ένα παιδί να θέλει να δοκιμάσει. Απλώς υπάρχουν πολλά παρεμφερή πράγματα που γίνονται, όπως για παράδειγμα δοκιμές δίχως λόγο, λεφτά άσκοπα ξοδεμένα από γονείς σε θέματα χωρίς ουσία. Βέβαια, υπάρχουν και κάποια παραδείγματα παιδιών, όπως ο Παυλίδης που έφυγε σε ηλικία 17 ετών στην Μπόχουμ και έχει προοδεύσει πολύ. Στο εξωτερικό υπάρχουν ομάδες 2ης και 3ης κατηγορίας, όπου τα παιδιά νιώθουν πολύ καλύτερα από το περιβάλλον στην Ελλάδα. Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν πρέπει να το απορρίψουμε, αλλά να το δεχθούμε, ως μία σκληρή πραγματικότητα. Πρέπει να κοιτάξουμε το σπίτι μας, να φροντίσουμε τις συνθήκες εδώ, ώστε τα παιδιά να μην φεύγουν τόσο εύκολα».

Close
«Σώστε τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, έχουν ατόφιο χρυσάφι»!
Χρόνος ανάγνωσης: 27’