MENU

Με αφορμή τα όσα έγιναν το βράδυ της Κυριακής στο Στάδιο «Καραισκάκης», θυμήθηκα πόσο πολύ λυπάμαι τον Ολυμπιακό. Πόσο πολύ λυπάμαι φιλάθλους και οπαδούς του που ακόμα πανηγυρίζουν κάλπικες νίκες και μαϊμού τίτλους. Δεν αναφέρομαι στο σύνολο των φιλάθλων και των οπαδών του Ολυμπιακού. Ξέρω πως υπάρχουν υγιώς σκεπτόμενοι Ολυμπιακοί που έχουν πάρει τις αποστάσεις τους.

Δεν θέλουν να συμμετέχουν στην φαρσοκωμωδία των Καραπαπάδων, των Τσουκαλάδων και των υπολοίπων υποτακτικών του μεγάλου αφεντικού που δίχως ίχνος ντροπής, πανηγύριζε τα γκολ της ομάδας του στην σουίτα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η φίλαθλη Ελλάδα έχει αηδιάσει με όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο.

Ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω μια τέτοια κατάσταση. Να χαρώ για τέτοιες νίκες. Να νιώσω υπερήφανος για πρωταθλήματα και κύπελλα που όλοι οι άλλοι τα χαρακτηρίζουν… κάλπικα. Την Κυριακή αποδείχθηκε ότι ο Ολυμπιακός χωρίς την εύνοια (το τοποθετώ όσο πιο κομψά μπορώ) της διαιτησίας, δεν μπορεί να κερδίσει ούτε την ομάδα νέων σε εσωτερικό φιλικό στου Ρέντη.

Όχι ότι δεν το ξέραμε. Απλά φροντίζουν οι ίδιοι να μας το θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται. Η Ελλάδα γελάει με την κατάντια τους κι αυτοί το διασκεδάζουν ή δείχνουν ότι το διασκεδάζουν για να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των φιλάθλων που εξακολουθούν να συμμετέχουν στην φαρσοκωμωδία. Όσων απέμειναν δηλαδή γιατί οι άδειες κερκίδες στο «Καραϊσκάκης» επιβεβαιώνουν την απέχθεια που νιώθει μεγάλη μερίδα των ερυθρόλευκων για την κατάντια της ομάδας τους.

Με τον Αρετόπουλο και τους βοηθούς δεν θα ασχοληθώ. Ξέραμε από την ημέρα που τους όρισαν, ότι θα εκτελέσουν εντολές. Απλά στην επόμενη μέρα (που είναι πολύ κοντά) του ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν έχουν καμία θέση. Θα μείνουν στην ιστορία ως τα πιόνια του πιο βρώμικου συστήματος που γνώρισε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτή θα είναι και η τιμωρία τους. Θα ζήσουν δακτυλοδυκτούμενοι να υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους.

Θα τους δείχνουν στα παιδιά ως παραδείγματα προς αποφυγή, τόσο για το ρόλο που επιτέλεσαν ως διαιτητές όσο και για την παντελή έλλειψη συνείδησης με ότι αυτό συνεπάγεται για κάθε άνθρωπο. Δεν αξίζει λοιπόν να ασχολούμαστε περισσότερο με τους Παπάδες, τους Αρετόπουλους, του Σπάθες, του Δημητρόπουλους και τα υπόλοιπα πιόνια του βρομερού και τρισάθλιου συστήματος.

Προχωρώντας στο αγωνιστικό κομμάτι, οφείλω να βγάλω το καπέλο στον Βλάνταν Ιβιτς για την εικόνα που παρουσίασε ο ΠΑΟΚ στο «Καραϊσκάκης». Πίστεψε στη νίκη, μετέδωσε την πίστη του στην ομάδα και παρουσίασε ένα σύνολο που δεν αγωνίστηκε για να «κλέψει» βαθμό ή βαθμούς, αλλά για να κερδίσει στα ίσια τον Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι του.

Το σχέδιο εξόντωσης των ατού του Ολυμπιακού στο χώρο της μεσαίας γραμμής με παράλληλη ασταμάτητη κίνηση στα άκρα του ΠΑΟΚ, περιόρισε στο ελάχιστο την προσπάθεια των γηπεδούχων να δημιουργήσουν, προκαλώντας παράλληλα σοβαρά προβλήματα στην άμυνα των ερυθρόλευκων. Πέρα από τους βοηθούς που δικαιούνται πριμ νίκης για την βοήθεια που παρείχαν στον Ολυμπιακό ως «επιπρόσθετοι ακραίοι αμυντικοί», ο Δικέφαλος δεν κατάφερε σε ένα ακόμα παιχνίδι να μετατρέψει σε γκολ τις ευκαιρίες που δημιούργησε, με αποκορύφωμα το τετ α τετ του Τζάλμα με τον Καπίνο.

Ο ΠΑΟΚ έπαιξε στον Πειραιά για να κερδίσει και τον Ολυμπιακό και τους διαιτητές. Η εμφατική του εμφάνιση δεν συνοδεύτηκε από νίκη για τους λόγους που προανέφερα. Ωστόσο η ομάδα έδειξε –προερχόμενη μάλιστα από μια κάκιστη εμφάνιση στο Αζερμπαϊτζάν- ότι έχει δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει αρκεί να καταθέτει πάθος σε κάθε παιχνίδι. Η ποιότητα των παικτών του Δικεφάλου δεν αμφισβητείται. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα παρουσίασε μια soft εικόνα που του στέρησε βαθμούς τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Πόσο τον λυπάμαι τον Ολυμπιακό…
EVENTS