MENU

Επαιξε στο ντέρμπι, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός «για την ισοπαλία»; Η απάντηση, η πραγματικότητα, είναι αυτή που έδωσε/περιέγραψε στη γλώσσα του (προτού μεσολαβήσει η αστοχία της απόδοσης στα ελληνικά) ο Στραματσόνι. Ότι το ματς κατέληγε, μες απ’ τα ίδια τα γεγονότα του, να πηγαίνει για ισοπαλία. Και ο Ιταλός προπονητής, προφανώς, δεν είχε ζήτημα με αυτό. Το υπέγραφε.

Ζήτημα με την ισοπαλία, προφανώς και ευλόγως, είχε ο Μάρκο Σίλβα. Εξ ου και το hard-rock σχήμα στην τελική ευθεία, η ολομέτωπη πίεση με τέσσερις επιθετικούς (δύο στις άκρες, δύο στην περιοχή) και τον Φορτούνη πίσω τους, «επάνω» στην κόπωση που λίγωνε τον αντίπαλο. Ο Πορτογάλος ένιωσε την ανάγκη, και να το κάνει και να πει ότι το έκανε. Από ανασφάλεια, μη τυχόν δεν το παρατήρησε ο κόσμος…

Ο Στραματσόνι δεν έβγαλε καμία αγωνία, μη τυχόν παρατηρήσει ο κόσμος ότι θα έφευγε happy (…appy, όπως το προφέρει όταν χρησιμοποιεί τα μάλλον φτωχά αγγλικά του), χαρούμενος, με 1-1. Δεν έβγαλε αγωνία διότι, στο δικό του μυαλό, κάτι τέτοιο δεν ξενίζει. Αυτό θα έκανε, σήμερα, ο κόουτς της Μίλαν (των επτά Κυπέλλων Πρωταθλητριών) σ’ ένα ματς στην έδρα της Γιουβέντους. Θα υπέγραφε μια ισοπαλία.

Ρεαλισμός. Η αυτογνωσία, αλλά και η επίγνωση του ανταγωνισμού, δεν μικραίνει κανένα κλαμπ. Επακριβώς σε θέση-Στραματσόνι, ήταν προ καιρού ο Σάρι την ημέρα που οδήγησε τη Νάπολι στην κάζα-Γιούβε. Εχασε την ισοπαλία, in extremis. Επίσης πρόσφατα, όταν η Μπορούσια Ντόρτμουντ υποδέχθηκε τη Μπάγερν, ο Τούχελ έπαιξε 5-4-Ομπαμεγιάνγκ. Υπέγραψε ισοπαλία. Εκείνος, με αρκετή τύχη, την πήρε κιόλας.

Το κάνουν οι προπονητές της Λιόν, της Μονακό, της Μαρσέιγ σε μια αποστολή στο Παρκ ντε Πρενς για παιγνίδι με την Παρί Σεν-Ζερμέν. Το έκανε ο Σιμεόνε, εφέτος στο Καμπ Νόου. Το σχέδιο της Ατλέτικο εκεί και τότε, ήταν Παναθηναϊκός στο Καραϊσκάκη. Παίρνεις ό,τι περισσότερο μπορείς στην αρχή, ώστε να έχεις να δώσεις μετά. Και ελπίζεις πως θα φτάσει. Αλλοτε φτάνει, άλλοτε όχι.

Τις πιο πολλές φορές, δεν φτάνει. Στον Τσόλο, δεν έφτασε. Ούτε στον Στραματσόνι. Θα μπορούσε να νοηθεί, εναλλακτική στρατηγική; Μια άλλη προσέγγιση; Υπήρχαν τα προαπαιτούμενα (μηχανή, εξαρτήματα, καύσιμο, ανταλλακτικά) για μια άλλη προσέγγιση; Εδώ ταιριάζει, αυτό που λένε στους γάμους. Οποιος έχει αντίρρηση, ας την εκφράσει τώρα, ειδάλλως ας σωπάσει για πάντα.

Το βέβαιον είναι ότι, στην προσέγγιση Στραματσόνι, οι στρατιώτες υποστήριξαν το πλάνο με κάθε είδους αθλητική αρετή. Συγκέντρωση, πάθος, φιλοπονία, αλληλεγγύη. Ως την τελευταία σταγόνα. Απ’ τον Στιλ ως τον Μπεργκ, σ’ ολόκληρο το μήκος (και σ’ ολόκληρο το πλάτος) του γηπέδου, κανείς δεν έχει να πει τίποτα για κανένα.

Με μία, μονάχα, εξαίρεση. Τον Εσιεν. Εδειχνε, απ’ το πώς έκανε προθέρμανση. Η τηλεοπτική παραγωγή τον «έδωσε», με διαφορά μερικών λεπτών, δύο φορές. Για την ακρίβεια, δεν ήταν προθέρμανση. Ηταν ψιλοκουβέντα...μετά διατάσεων, σε μια άκρη του περιβάλλοντος χώρου, με τον Κασάμι. Εικόνα, μη σοβαρή. Τουριστική. Κατόπιν αυτής, ο Γκανέζος ήλθε κι έγινε η «μύγα μες στο γάλα» του ομαδικού πνεύματος.

Ένα απ’ τα πράγματα που έμαθα παρατηρώντας τις «ασήμαντες» λεπτομέρειες στη λειτουργία κορυφαίων ομάδων, είναι και αυτό. Η διαδικασία, τελετουργία πες, της προθέρμανσης αναπληρωματικών σε ώρα αγώνα. Τράβα στη γωνία και ζεστάσου, κι άμα σου σφυρίξω έλα τρέχοντας να μπεις, ήταν το 1960. Το 2016 η προθέρμανση θέλει οργάνωση, προσήλωση, ελεγχόμενη ένταση. Και κάτι άλλο. Επίβλεψη.

Ο καθένας που σηκώνεται από τον πάγκο, δεν κάνει…ό,τι καταλαβαίνει. Κάνει ό,τι έχει ετοιμάσει (κώνοι κ.λπ.) κι ό,τι του λέει «πάνω απ’ το κεφάλι του» ανά πάσα στιγμή ο προπονητής φυσικής κατάστασης, ο οποίος επίσης σηκώνεται και καθοδηγεί επί τόπου τον ποδοσφαιριστή. Προθέρμανση με τον προπονητή φυσικής κατάστασης στον πάγκο, ή προθέρμανση με ψιλή κουβέντα, δεν υπάρχει.

Ο ρεαλισμός δεν μικραίνει κανένα κλαμπ
EVENTS