MENU

Ο Παναθηναϊκός έκανε το καθήκον του απέναντι στον Ατρόμητο έφερε τη ψυχολογία των παικτών του σε ικανοποιητικό επίπεδο αυτοπεποίθησης και πλέον πορεύεται -συνολικά ως οργανισμός- για το ντέρμπι στο Φάληρο. Με όλο του το "είναι" για το καλύτερο δυνατό. Η επιστροφή της ομάδας στις νίκες είχε συγκεκριμένα και άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία και τα ξεκάθαρα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι τρία.

Πρώτον, ο Στραματσόνι παραδέχτηκε μετά το ματς ότι το πρόβλημα στο γκολ δεν ήταν μόνο απόρροια της συγκέντρωσης, της αστοχίας ή της γκίνιας, αλλά και θέμα "μείγματος" του υλικού που χρειαζόταν έναν παραπάνω μεσοεπιθετικό στην ενδεκάδα. Τι έκανε ακριβώς; Εφερε ανάποδα το "τρίγωνο" στον κεντρικό άξονα της μεσαίας γραμμής και προσέθεσε ως 10άρι τον Βιγιαφάνες, αφαιρώντας ταυτόχρονα ένα 8άρι και μετατρέποντας το 4-3-3 σε 4-2-3-1. Μέσα ο Αργεντινός, μαζί με δύο ακραίους (Ευανζελίστα δεξιά με ανάποδο πόδι, Βλαχοδήμος δεξιά), συν τον Μπεργκ στην κορυφή. Τέσσερις τον αριθμό.

Αυτό έκανε την ομάδα πρώτα απ' όλα πιο ποιοτική, αφού ο "Βίγια" γνωρίζαμε τι παίκτης είναι (εξ ου και ο ενθουσιασμός για τη μεταγραφή του όταν αυτή υλοποιήθηκε, με άμεσο τρόπο και με χρήματα στις ομάδες όπου ανήκε) και πόσα πολλά μπορεί να προσφέρει στη δημιουργία, τη φαντασία και την παραγωγικότητα του Παναθηναϊκού.

Ταυτόχρονα αφαίρεσε από την ομάδα έναν παίκτη με περισσότερα πνευμόνια και μεγαλύτερη προσήλωση ανασταλτικά, γεγονός που αποδείχθηκε εκ της εικόνας και εκ του αποτελέσματος ότι το είχε ανάγκη το Τριφύλλι. Το είχαμε επισημάνει για τα ματς στη Λεωφόρο ότι πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα η ομάδα για να ξαναγίνει η έδρα της το "φρούριο" που ήταν: ο προπονητής το εντόπισε στην ανάλυσή του (το σημαντικότερο), το τόλμησε, δικαιώθηκε και το κρατάει στο μυαλό του.

Για να το ξεκαθαρίσουμε προφανώς και δεν είναι θέμα συστήματος. Οποιος "κολλάει" με το σύστημα είναι αφελής, διότι δεν υπάρχει καλό και κακό σύστημα εκτός αν πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Στην Ελλαδα θεωρούμε πολλές φορές ότι το σύστημα κάνει τη διαφορά όμως την πραγματική διαφορά την κάνει το να βρεις το σύστημα εκείνο -όποιο κι αν είναι αυτό- που αξιοποιεί καλύτερα τα πλεονεκτήματά του υλικού σου.

Ο Παναθηναϊκός, επανερχόμαστε, είναι μεσοεπιθετικά πιο γεμάτος από ποτέ τα τελευταία χρόνια. Διαθέτει Μπουμάλ, Βιγιαφάνιες, Ευανζελίστα, Καλτσά, Βλαχοδήμο, Λέτο, Μαμούτε, Μπεργκ, Πέτριτς, συνολικά εννέα, χωρίς να υπάρχουν μέσα ονόματα όπως Ντίνας, Μπαϊράμι, Εσπάρθα, Μπερίσα κλπ. Απαντες είναι ικανοί να βοηθήσουν ουσιαστικά την ομάδα, γεγονός άκρως ελπιδοφόρο για την παρούσα στιγμή και κυρίως για αυτά που έρχονται.

Για να επιστρέψουμε όμως στο προκείμενο στο 4-3-3 (που σε θωρακίζει καλύτερα ανασταλτικά και σε εκτός έδρας ματς είναι πολλές φορές αναγκαίο) χωράνε μόλις τρεις από τους παραπάνω εννιά μεσοεπιθετικούς, ενώ με το 4-2-3-1 και το 4-4-2 χωράνε τέσσερις (δύο πλάγιοι και δύο επιθετικοί).

Την ίδια στιγμή που στον άξονα της μεσαίας γραμμής, σπάμε το κεφάλι μας να βρούμε τον τρίτο της παρέας του κέντρου δίπλα στον βιονικό Ζέκα και τον "ακόμα στα ψαξίματα" Αμπέντ, μεταξύ του Λουντ, του Λαγού, του Εσιέν που βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και -εσχάτως- του Κουτρουμπή. Ξεκάθαρο και πασιφανές.

Το δεύτερο συμπέρασμα, "κολλάει" με τα παραπάνω, και είναι ότι ο Ευανζελίστα δεν λογίζεται από τον προπονητή ως κεντρικό χαφ. Σπάνια θα τον δούμε ως 8άρι ή ως 6άρι. Ο Ιταλός τον ήξερε καλά και τον έφερε στην ομάδα, σαφώς και γνωρίζει πολύ καλύτερα απ' όλους, απλώς είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αγωνίζεται περισσότερο στον άξονα και αποδεικνύεται ότι υπολογίζεται περισσότερο για τα άκρα. Προφανώς επειδή έχει καλά πόδια και σκοράρει, συγκλίνοντας από τα δεξιά αν και αριστεροπόδαρος, παρότι το άψογο τελείωμα με τον Ατρόμητο το έκανε με το δεξί. Θα έχει ενδιαφέρον πάντως να τον δούμε και στο δεύτερο τρίτο του γηπέδου, αλλά οφείλουμε να αποδεχτούμε την πραγματικότητα. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα αφαιρεί ένα ακόμη σημαντικό πολύτιμο γρανάζι στον αμιγώς κεντρικό άξονα και προσθέτει ένα ακόμη επιχείρημα για την αναγκαιότητα της αλλαγής συστήματος τουλάχιστον στα ματς της Λεωφόρου.

Ενα δεύτερο επιχείρημα και διόλου αμελητέο είναι προφανώς η συνύπαρξη του Λέτο με τον Μπεργκ! Μόνο σε 4-4-2 και σε 4-2-3-1 θα μπορούν να βρίσκονται από κοινού στην ενδεκάδα οι δύο "killer" μιας και το ξεκαθάρισε ο Στραματσόνι μετά το ματς ότι σε αυτήν τη φάση ο Αργεντινός υπολογίζεται ως 9άρι και "εννιαμισάρι". Κι όπως πιστοποίησε στη μεγάλη επιστροφή του, μπορεί να κάνει "παπάδες" μαζί με τον Σουηδό, έχοντας ταυτόχρονα στα άκρα π.χ. Βιγιαφάνιες-Μπουμάλ, Ευανζελίστα, Καλτσά, Βλαχοδήμο ή όποιον άλλον θέλετε. Ο Λέτο παρεμπιπτόντως είναι τεράστια δουλειά για την ομάδα, όχι μόνο διότι ξέρει καντάρια μπάλα, αλλά και επειδή έχει ηγετικά χαρακτηριστικά και νοοτροπία νικητή που μπορεί να περάσει στους υπόλοιπους και δη στους νεοφερμένους.

Αγωνιστικά ξέρουμε ότι είναι χαρισματικός, είδαμε ότι είναι καλά, θα ήταν ακόμα καλύτερα εάν εκτός από την ενεργό συμμετοχή του στο δεύτερο γκολ έβαζε και το τρίτο, για τον ίδιο και τη ψυχολογία του, αλλά η ουσία είναι ότι επέστρεψε, θα είναι μαζί με την ομάδα στο Φάληρο και σιγά σιγά θα φτάσει εκεί που πρέπει.

Το τρίτο, τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, συμπέρασμα αφορά στο κέντρο της άμυνας, στην καρδιά της. Ο Παναθηναϊκός δείχνει πιο ποιοτικός και "δεμένος" από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια, ακόμη και από εποχές παχιών αγελάδων και χρημάτων με ουρά. Ο Παναθηναϊκός έψαχνε χρόνια και ζαμάνια ένα στόπερ-θηρίο και τώρα έχει δύο. Διότι το δίδυμο Μολέδο-Τελάντερ, έτσι όπως εμφανίστηκε στα δύο τελευταία ματς, αποδεικνύεται λαβράκι και λαχείο μαζί, ενώ έχει σημασία και το βάθος που υπάρχει στα στόπερ με τον Σάντσεθ που μετράει αντίστροφα, τον (βασικό στην κατάκτηση του Κυπέλλου) Κουτρουμπή και τον (βασικό και σημείο αναφοράς πέρυσι τέτοια εποχή) Ταυλαρίδη, πέμπτο στη σειρά.

Ειδικότερα ο Μολέδο δέσποζε στην άμυνα και έβγαλε ηγετικά χαρακτηριστικά εκτός του ότι δείχνει συνολικά απροσπέλαστος, ανίκητος στον αέρα και τρομερά δυνατός. Ο Βραζιλιάνος μοιάζει με τεράστια επένδυση για την ομάδα και βάζει από τώρα υποψηφιότητα για να κερδίσει τον άτυπο τίτλο της μεταγραφής της σεζόν, αλλά και ο Τελάντερ δεν είναι εκτός συναγωνισμού. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι δυο τους δείχνουν να έχουν την απαιτούμενη "χημεία".

Στα άκρα της άμυνας δεν υπάρχει προφανώς ανάλογη ευφορία (και το καλοκαίρι πρέπει να γίνουν δεδομένα κινήσεις για να αναβαθμιστεί ποιοτικά το βάθος της ομάδας τόσο δεξιά όσο και αριστερά), πλην όμως η τετράδα της άμυνας, με άκρα Μέστο, Πράνιτς δεξιά και αριστερά, στο ντέρμπι με την ΑΕΚ αντεπεξήλθε, τουλάχιστον ανασταλτικά. Μεγαλύτερη ασφάλεια πάντως υπάρχει δεξιά με την παρουσία του Μέστο ενός ακόμη παίκτη που έφερε ο Στραματσόνι και αναβάθμισε ποιοτικά την ομάδα, κλείνοντας μία ακόμα ανοιχτή πληγή.

Έτσι πηγαίνει ο Παναθηναϊκός στο ντέρμπι με Ολυμπιακό!
EVENTS