MENU

Όπως ακριβώς το γράφω και στον τίτλο. Μια ΩΡΑΙΑ Κυριακή. Αυτό δηλαδή που μας είχε λείψει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Να ξεκινάς νωρίς το μεσημέρι, να ανηφορίζεις στο ΟΑΚΑ για την πρώτη φετινή (έπεται και συνέχεια) κούπα του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Σε μια γιορτή του μπάσκετ, με πανέμορφη ατμόσφαιρα στην κερκίδα και μπασκετάρα στο παρκέ. Και μην ακούτε βλακείες περί Φάρου και χαμηλής δυναμικότητας. Εμείς τι φταίμε; Αυτούς που έπρεπε να αποκλείσουμε, τους αποκλείσαμε. Και τον Ολυμπιακό στο «εξοχικό» και τον Αρη, ενώ τον ΠΑΟΚ τον «έστειλε» ο Φάρος αδιάβαστο. Τι να κάναμε δηλαδή, να τους ξαναφωνάζαμε για δεύτερο «χέρι»;

58 κούπες συνολικά, 17ο Κύπελλο Ελλάδος, 10ο για τον ΘΕΟ που λέγεται Δημήτρης Διαμαντίδης, μεγαλύτερη διαφορά σε τελικό και οι μπασκετικοί θα μας πούνε τι άλλο μπορεί να έχει καταρρίψει η μεγαλύτερη ομάδα που έχει αναδείξει ο ελληνικός αθλητισμός. Και φέτος που είναι και η τελευταία χρονιά του ΜΗΤΣΑΡΑ θα γλεντάμε κάθε στιγμή σαν να είναι η πρώτη μας φορά. Για ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ!

Ωραία και η συνέχεια όμως. Να κατηφορίζεις (με την ψυχή στο στόμα λόγω των αστείων ορισμών στην ώρα έναρξης των παιχνιδιών) προς τη Λεωφόρο και να βλέπεις… λάτιν πράγματα. Διότι είναι γνωστό πως εμείς οι Παναθηναϊκού τους γουστάρουμε τρελά τους Λατίνους στην ομάδα μας. Και στο ματς με τον Ατρόμητο μας αποζημίωσαν.

Εξαιρετικός ο Βιγιαφάνες, έκανε πράματα και θάματα με το τόπι στα πόδια, βγάζοντας ένα σημαντικό δείγμα της ποιότητάς του. Γκολ ο Βίγια, το δεύτερο, γκολ και ο Εβατζελίστα στην αρχή, σε ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός το ξεκίνησε και το τελείωσε πολύ δυνατά. Με ένα εξαιρετικό πρώτο και τελευταίο εικοσάλεπτο, όπου ζέστανε ξανά την εξέδρα που ξεκίνησε παγωμένη αλλά και τα είπε και τα πίστευε τα «στο Φάληρο ερχόμαστε».

Τρομερό συναίσθημα να βλέπεις ξανά τον Λέτο με τα πράσινα. Αυτή η παιχτούρα αρχικά σήκωσε όλο το γήπεδο στο πόδι και μόνο που πήγε να μπει για αλλαγή. Εν συνεχεία το ξανασήκωσε με τα μαγικά του. Φυσικά και έχει τραβήξει μεγάλο ζόρι και δεν είναι όπως παλιά, όμως είναι εδώ, με τρελή όρεξη για μπάλα, «μέσα» σε όλες τις φάσεις και με τρομερό δέσιμο με τον κόσμο. Και μόνο που τον βλέπεις να χαϊδεύει την στρογγυλή θεά τρελαίνεσαι!

Να πούμε δυο λόγια και για τον Μολέδο που έχει φτιάξει ένα πολύ γερό δίδυμο με τον Τελάντερ. Ο Βραζιλιάνος, όπως και με την ΑΕΚ έτσι και τώρα, ήταν εξαιρετικός και δείχνει ότι μπορεί να προσφέρει πολλά στο τριφύλλι. Γενικώς και σε μια χρονιά με ατελείωτη πίκρα και φαρμάκι μπορούν να βγουν κάποια καλά πράγματα εν όψει της νέας σεζόν και αναφέρομαι φυσικά στις μεταγραφές που έγιναν και που δείχνουν ικανές να σε αλλάξουν επίπεδο.

Για τον Στυλιαρά δεν υπάρχουν λόγια. Ο τύπος αυτός που του είχε κάνει συστάσεις στο Κύπελλο ο Γκιρτζίκης να το διακόψει κατάφερε ακόμη και σε ένα ήρεμο ματς να εξαγριώσει κόσμο και κοσμάκη με τα μαγικά του. Ο Μπεργκ, που τα έχει δει όλα, κόντεψε να τον πάρει στο κυνήγι στη φάση της κάρτας που δέχτηκε αφού ο τύπος (έκανε πως) δεν είδε ένα φάουλ για θάνατο.

Το πόσο επικίνδυνος είναι φάνηκε και στη φάση του τραυματισμού του Καλτσά που δεν διέκοψε το ματς, με τον Νίκο ματωμένο. Εκεί μπαίνεις μέσα, τον πιάνεις από το χεράκι και του λες "άντε αγόρι μου να κάνεις καμιά άλλη δουλίτσα, μην βρεις και κανένα μπελά εδώ μέσα με αυτά που κάνεις". Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να γίνει για να πάνε σπίτι τους όλοι αυτοί οι «περίεργοι» που μαζί με αυτούς που τους ορίζουν είναι οι βασικοί υπαίτιοι για τη βία, τη διαφθορά, τη βαθμολογία και τους… τίτλους.

ΥΓ: Για την Κυριακή δεν χρειάζεται να λέμε πολλά. Μπαίνεις μέσα και ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ για να το πάρεις. Εχουμε χρόνο για να τα βάλουμε κάτω και να τα αναλύσουμε.

Μια ωραία Κυριακή!
EVENTS