MENU

Στις αρχές της σεζόν 2012-13 ήταν ήδη ξεκάθαρο ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα επρόκειτο να αποχωρήσει από την τεχνική ηγεσία των Καταλανών. Ο τότε αθλητικός διευθυντής του συλλόγου, Άντονι Θουμπιθαρέτα, έπρεπε να βρει τον αντικαταστάτη του. Στο μυαλό του υπήρχε μόνο ένα όνομα. Μόνο ένας άνθρωπος, κατά τον Θουμπιθαρέτα, ήταν ιδανικός για να διαδεχθεί τον Γκουαρδιόλα. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Βαλβέρδε...

Για διάφορους λόγους το θέμα δεν προχώρησε και τελικά στον πάγκο της Μπαρτσελόνα κάθισε ο Τίτο Βιλανόβα. Ένα χρόνο αργότερα, με τον πρόωρα χαμένο προπονητή να αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά προβλήματα υγείας, οι «μπλαουγκράνα» αναζητούσαν και πάλι προπονητή.

Ο Θουμπιθαρέτα ήθελε και πάλι σαν τρελός τον Βαλβέρδε, αλλά το «μυρμήγκι» είχε προλάβει να υπογράψει στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Τρίτη απόπειρα (φαρμακερή και πάλι) ήταν πια το καλοκαίρι του 2014 όταν αποφασίστηκε η απομάκρυνση του Τάτα Μαρτίνο. Τότε ανέλαβε ο Λουίς Ενρίκε.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων ο Θουμπιθαρέτα μιλούσε με τον Βαλβέρδε. Αν ο πρώην τεχνικός του Ολυμπιακού έλεγε το «ναι», τότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε επιλεγεί. Ωστόσο, ο Βαλβέρδε ήταν πάντα δισταστικός, δεν ένιωθε έτοιμος να κάνει το άλμα στον πάγκο της Μπαρτσελόνα. Κι έτσι ανανέωνε κάθε χρόνο με τους Βάσκους.

Δεν ήταν έτοιμος για να υποστεί την ψυχολογική φθορά που συνεπάγεται η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας μιας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιρικών ομάδων του πλανήτη. Ίσως δεν πίστευε στον εαυτό του, ίσως ένιωθε ότι η πίεση θα τον κατατροπώσει ή ότι δεν θα κατάφερνε να επιβληθεί σε αποδυτήρια τελείως διαφορετικά από αυτά που έλεγχε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Τον περασμένο Μάρτιο ο Λουίς Ενρίκε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον πάγκο της Μπαρτσελόνα, με την ολοκλήρωση της σεζόν. Μερικές ώρες μετά, όλα τα ΜΜΕ στη χώρα της Ιβηρικής παρουσίαζαν τον Βαλβέρδε, για άλλη μια φορά, ως το φαβορί, ως τον εκλεκτό της διοίκησης της Μπαρτσελόνα.

Ο 53χρονος προπονητής βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Αυτή τη φορά, όμως, θα έπρεπε να εξετάσει πιο σοβαρό από κάθε άλλη την πρόταση των Καταλανών, όσο κι αν η Αθλέτικ ήταν (και θα είναι για πάντα) το σπίτι του, ο ίδιος είναι πια ένας θρύλος της ομάδας.

Από τους ανθρώπους της Μπαρτσελόνα, θεωρήθηκε εξαρχής ιδανικός για τρεις λόγους: ο πρώτος ήταν πρακτικός, καθώς στο τέλος της περισνής σεζόν έληγε το συμβόλαιό του με τη Μπιλμπάο. Ο δεύτερος ήταν ότι γνώριζε ήδη το περιβάλλον της ομάδας, όχι μόνο επειδή είναι Ισπανός, δουλεύει τόσα χρόνια στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, αλλά επειδή την έχει υπηρετήσει και ως ποδοσφαιριστής.

Ο τρίτος είναι σαφώς πιο ουσιαστικός για το μέλλον των Καταλανών. Εκτιμήθηκε πως ο Βαλβέρδε θα καταφέρει να αξιοποιήσει τις επόμενες γενιές της «Μασία», θα βοηθήσει τους νέους ταλανατούχους ποδοσφαιριστές που προέρχονται από την ακαδημία να αναδειχθούν. Είναι κάτι που έκανε και στη Μπιλμπάο τα προηγούμενα χρόνια.

Κι έτσι ήρθε η πιο μεγάλη ώρα για το «μυρμήγκι» (το παρατσούκλι που του «κόλλησε» ο Χαβιέρ Κλεμέντε όταν τον είχε παίκτη στην Εσπανιόλ), που τόσο αθόρυβα και τόσο σκληρά δουλεύει όλα αυτά τα χρόνια, που έχει κάνει άπαντες να παραδέχονται την εξαιρετική δουλειά του.

Η πρόκληση της Μπαρτσελόνα ήταν μπροστά του και την αποδέχθηκε.

Κατά την επίσημη παρουσίασή του, την 1η Ιουνίου, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι ουδείς θα έπρεπε να περιμένει κάποια μεγάλη... επανάσταση. Επτά μήνες μετά τελικά έκανε επανάσταση, αθόρυβη μεν, αλλά ουσιαστική. Ο Βαλβέρδε κατάφερε με μοναδικό τρόπο να... γιατρέψει γρήγορα την «πληγή» που άφησε η αποχώρηση του Νεϊμάρ και έτσι στα μισά της σεζόν, οι Καταλανοί είναι η μοναδική αήττητη ομάδα στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Οι αριθμοί δείχνουν ξεκάθαρα την επιτυχία της Μπαρτσελόνα του Βαλβέρδε, ωστόσο πίσω από τα «ψυχρά» στατιστικά βρίσκεται η δουλειά του «μυρμηγκιού», που έχει στήσει ένα εξαιρετικά δουλεμένο και καλοκουρδισμένο σύνολο, στο οποίο καθένας έχει τον ρόλο του.

«Θα προσπαθήσω να επηρεάσω τους ποδοσφαιριστές ώστε να γίνουν καλύτεροι κι αυτό να βοηθήσει την ομάδα. Ποιο θα είναι το στυλ; Θα πρέπει να προσαρμοστώ σε αυτό που έχει ήδη η ομάδα, αλλά ελπίζω στο τέλος να αφήσω και το δικό μου στίγμα. Αρχίζουμε τη δουλειά και βλέπουμε...» έλεγε την 1η Ιουνίου, νευρικός ενώπιον περίπου 150 δημοσιογράφων από όλο τον κόσμο. Λίγες ώρες μετά πήρε το αεροπλάνο για να γυρίσει στο Σεστάο, κωμόπολη στα περίχωρα του Μπιλμπάο και να δειπνήσει με την σύζυγο, τα τρία παιδιά του και καρδιακούς φίλους (μεταξύ αυτών ο Νταβίδ Τρουέμπα, συγγραφέας και σκηνοθέτης, και ο συνοδοιπόρος του στους πάγκους, Γιον Ασπιάθου) για να γιορτάσουν την νέα αρχή στην καριέρα του.

Ο Βαλβέρδε κέρδισε από νωρίς τους παίκτες των «μπλαουγκράνα». Έχει από την αρχή εξαιρετική σχέση με όλους και έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί εξαιρετικά στους σταρ της ομάδας. Κυρίως, κέρδισε από την αρχή την εμπιστοσύνη του σούπερ σταρ: ο Λιονέλ Μέσι μπορεί να επέμενε αρχικά για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας ο βοηθός του Ενρίκε, Χουάν Κάρλος Ουνθουέ, αλλά τελικά «υποχρεώθηκε» να παραδεχθεί ότι ο Βαλβέρδε ταίριαζε όσο κανείς άλλος στην ομάδα.

Όσοι ζουν την καθημερινότητα της ομάδας, σχολιάζουν ότι Βαλβέρδε και Μέσι έχουν βρει έναν εξαιρετικό κώδικα επικοινωνίας καθώς αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτό διευκολύνει τη δουλειά αμφότερων. Τους ενώνει το ίδιο πάθος για το άθλημα το οποίο υπηρετούν, δεν έχει υπάρξει η παραμικρή... ασυμφωνία μεταξύ τους. Ίσως να έχει συμβάλλει σε αυτό και η σεμνότητα και η εσωστρέφεια στο χαρακτήρα τους.

«Ποιο είναι το κλειδί για την πορεία μας στον πρώτο γύρο; Ότι δεν είπαμε μεγάλα λόγια, ότι μείναμε συγκεντρωμένοι σε κάθε παιχνίδι χωριστά, δεν αυτοκαταστραφήκαμε από την σκέψη ότι κάνουμε κάτι σπουδαίο. Πρέπει να διατηρήσουμε την ισορροπία μας και να μην σκεφτούμε ότι είμαστε ήδη πρωταθλητές. Μένουν 19 παιχνίδια» είπε ο Βάσκος προπονητής μετά την εμφατική νίκη επί της Σοσιεδάδ στο «Ανοέτα», το βράδυ της Κυριακής.

Κι, όμως, η φετινή σεζόν άρχισε με τους χειρότερους οιωνούς για τον Βαλβέρδε. Απώλεσε το ισπανικό Σούπερ Καπ, με τη Ρεάλ να νικά και στο «Καμπ Νου» και στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», ο Νεϊμάρ έφυγε, ο Ντεμπελέ τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά ο προπονητής των «μπλαουγκράνα» δεν απογοητεύτηκε, δεν τα έβαλε με την ατυχία.

Όπως κάνει και όταν κρατά τη φωτογραφική μηχανή και επικεντρώνεται σε αυτό που θέλει να απαθανατίσει, αναζήτησε την ισορροπία. Προσαρμόστηκε χρησιμοποιώντας όλους τους ποδοσφαιριστές του (πλην του Αρντά Τουράν) και αλλάζοντας συχνά σύστημα (ο Παυλίνιο ως τρίτος επιθετικός τον βοήθησε να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους). Πειραματίστηκε, πέτυχε, απέτυχε, μέχρι τελικά να... εστιάσει στον στόχο του, να πατήσει το κουμπί και να βγάλει τη φωτογραφία: αυτή στην οποία η δική του Μπαρτσελόνα είναι πρωταθλήτρια.

H αθόρυβη επανάσταση του Ερνέστο Βαλβέρδε
EVENTS