MENU

Δεν ήταν από εκείνα τα βραζιλιανάκια που παίζουν στους δρόμους μόνιμα με μια μπάλα στα πόδια. Μεγάλωσε στην Juiz de Fora, μια πόλη νοτιοδυτικά της χώρας, κάπου στα 200 χιλιόμετρα από το Ρίο. Η σχέση που είχε με το ποδόσφαιρο ήταν μέσα στην οικογένεια καθώς ο πατέρας του έπαιζε μέσος, όχι σε επαγγελματικό επίπεδο. Τα άσχημα στη ζωή ξεκίνησαν από πολύ μικρή ηλικία για τον Γουέσλεϊ, καθώς ο μπαμπάς του έμεινε ανάπηρος και μέχρι να ‘φύγει’ διέθεσε ό,τι είχε βγάλει από το ποδόσφαιρο για να συντηρήσει την οικογένειά του. «Μετά το θάνατό του, διαλύθηκα. Εκανε τα πάντα για μένα. Εκείνος με δίδαξε να παίξω ποδόσφαιρο».

Εξι χρόνια αργότερα, χωρίς να το έχει σκοπό, ο Γουέσλεϊ έγινε πατέρας και στα 16 του έκανε και δεύτερο παιδί. Εκείνη την περίοδο, το σενάριο να γίνει ποδοσφαιριστής ήταν απλά αδιανόητο. Η σχέση που είχε με το άθλημα ήταν παίζει σε 4x4 σάλας, ενώ τα trials σε διάφορα club της πατρίδας του, δεν είχαν βγάλει σε κάτι. Τελικά μια ομάδα… 6ης κατηγορίας από την περιοχή της Μπαχία, η Itabuna Esporte Clube, έδειξε ενδιαφέρον και αφού τα πήγε καλά, εξασφάλισε νέα δοκιμαστικά, αυτή τη φορά στην Ευρώπη.

Ατλέτικο Μαδρίτης και Νανσί τον τσέκαραν, όμως δεν πείστηκαν και ο μικρός επέστρεψε στην Βραζιλία και έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο με βίδες, όπου έπαιρνε λιγότερα από 150 ευρώ τον μήνα. Ενα από τα καλύτερα πράγματα στη ζωή του, συνέβη σε εκείνο το σημείο. Ενας μάνατζερ, με όνομα Paulo Nehmy, αρχικά τον εντόπισε και στη συνέχεια αποτέλεσε δεύτερο πατέρα για εκείνον. Ποια ήταν ευκαιρία του; Να μετακομίσει στην Σλοβακία και να παίξει στην Τρεντσίν, η οποία του έδωσε θέση την ομάδα under-19 και συμβόλαιο. Εχοντας μια ακαδημία με πολλούς ξένους, αναζητούσαν φορ περιοχής και ήθελαν να κάνουν τον Μοράες τον βασικό τους επιθετικό.

Στα 120 χιλιόμετρα από την Μπρατισλάβα, σε μια πόλη με πληθυσμό 55.000 κατοίκους, ο Γουέσλεϊ προσαρμόστηκε γρήγορα στα νέα δεδομένα. Σε αυτό βοήθησαν δύο συμπατριώτες του, ενώ ένας Ουαλός αμυντικός, τον βοήθησε με τα αγγλικά. Ούσα ομάδα που τροφοδοτεί σταθερά τις βελγικές, η Τρεντσίν τον πούλησε αντί ενός εκατ. ευρώ στην Μπριζ. Το club από την Σλοβακία έχει ως 'παράσημο' και το Λέον Μπέιλι, wonderkid που από τη νέα σεζόν θα παίξει στο Champions League με την Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Το 2016 λοιπόν, έγινε παίκτης της Μπριζ. Τα πρώτα δείγματα, δεν ήταν καλά. Ο Βραζιλιάνος είχε έντονη επιθυμία για εξόδους τα βράδια, δεν περνούσε τον χρόνο του όπως αρμόζει σε έναν επαγγελματία αθλητή και κομμάτι αυτού ήταν ότι έριχνε στον οργανισμό του πολλή ζάχαρη. Ετσι, άνθρωποι της ομάδας τον πήγαν σε super market και του έδειξαν ότι οι αγορές του πρέπει να έχουν μέσα πολλές σαλάτες, όπως και γιαούρτι και φρούτα. Επίσης, του εξήγησαν το αυτονόητο, ότι δηλαδή πρέπει να αποφεύγει αυτό που στην Ελλάδα λέμε delivery.

Ύστερα από τις υποδείξεις, τα πράγματα πήγαν καλύτερα. Ο Μοράες έστελνε στον team-manager, Ντέβι Ριγκό, φωτογραφίες με τα γεύματα που είχε μαγειρέψει και η πειθαρχεία και η στέρηση έφεραν αποτελέσματα. Εχασε βάρος, έγινε πιο fit και η διαφορά ήταν εμφανής και μέσα στο γήπεδο. «Το ενδιάμεσο γεύμα του δεν είχε βιταμίνες και πολλές φορές, απλά δεν έπαιρνε πρωινό». Τα προβλήματα με τη διατροφή όμως δεν ήταν τα μόνα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι της Μπριζ.

Στις πρώτες του μέρες, έπαιρνε πολλές κόκκινες για αγκωνιές και επειδή έκανε χειρονομίες στους αντιπάλους. Η Μπριζ προσπάθησε να διαχειριστεί το agressive του χαρακτήρα του και να το χρησιμοποιήσει με τον σωστό τρόπο, κάνοντάς τον πιο ήρεμο. Σε έναν αγώνα κόντρα στην Αντβερπ, φόρεσε ταινίες στα χέρια χωρίς να έχει τραυματιστεί, μόνο και μόνο για να του υπενθυμίζουν ότι δεν πρέπει να αντιδρά. Μια ακόμα αδυναμία, ήταν ότι παρά το ύψους του [1.91μ.] δεν ήταν δυνατός στον αέρα. Το club ασχολήθηκε, ο assistant-coach πέρασε μαζί του πολλές ώρες προπόνησης και τα αποτελέσματα ήρθαν ξανά: 13 και 14 γκολ στις δύο τελευταίες του σεζόν στο πρωτάθλημα Βελγίου, αντίστοιχα.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Γουέσλεϊ είναι εκείνος που φροντίζει την οικογένεια στην Βραζιλία. Εχει ήδη αγοράσει δύο διαμερίσματα και τα αδέρφια του τον φωνάζουν μπαμπά. «Εχω δει φωτογραφίες από την οικογένεια και τους φίλους του, κάθονται γύρω από ένα τραπέζι σε μια μικρή κουζίνα, είναι 25 άτομα τα οποία περιμένουν πράγματα από εκείνον. Θέλει όλοι να είναι περήφανοι, όταν λένε ότι έπαιξε καλά, το πρόσωπό του λάμπει» λέει ο Ριγκό.

Στο σώμα του, κουβαλά τις στιγμές που του έχουν φέρει τις μεγαλύτερες λύπες. Έχει πολλά tattoo, στον σβέρκο είναι ο πατέρας του, ενώ έχει ένα με εκείνον και στο αριστερό του μπράτσο. Αυτό, συμβολίζει την επιθυμία να μένεις δυνατός και να ξεπερνάς τις αντιξοότητες. Σε ένα άλλο, απεικονίζεται ο θάνατος του γιου της αδερφής του, Γκουστάβο. Στο άλλο του μπράτσο, μπορεί κάποιος να δει την Παναγία, αφού μέσω της μητέρας του πέρασαν οι αξίες της θρησκείας, μια εκ των οποίων είναι κατά κάποιο τρόπο αυτό που κάνει, το ποδόσφαιρο. Μια μπάλα με φτερά, ένα όνειρο σαν και αυτό που ζει ήδη, βρίσκεται στην κνήμη του...

Η αδιανόητη ιστορία του Γουέσλεϊ Μοράες
EVENTS